Προειδοποίηση: Το άρθρο αυτό είναι άκρως ακατάλληλο και εντελώς ακατανόητο για μικροαστούς κυρΠαντελήδες ιδιώτες – και με τη σύγχρονη και με την αρχαία σημασία του όρου. Ας μην μπουν στον κόπο να το διαβάσουν. Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν την ανάγνωση

Η κοινότητα των Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας αποτελεί ένα πολύ ενδιαφέρον κοινωνικό πείραμα. Όποιος σκύψει από πάνω του καλοπροαίρετα, θα το διαπιστώσει εύκολα. Μπορεί να βρει λάθη και υπερβολές, όμως ένα είναι το βέβαιο: ότι η Κοινότητα των Προσφυγικών μας δείχνει ένα δρόμο συνύπαρξης, αλληλεγγύης και αλληλοϋποστήριξης

Για μια ακόμη φορά όμως, τα Προσφυγικά νιώθουν ότι κινδυνεύουν από τα κοράκια της «ανάπτυξης» και των «επενδύσεων» και καλούν, όπως αναφέρουν, «κάθε άνθρωπο με συνείδηση κι ενσυναίσθηση να σταθεί δίπλα στην Κοινότητα των Προσφυγικών, ενάντια στα σχέδια εκκένωσης και λεηλασίας της ιστορικής αυτής γειτονιάς των αντιστάσεων, της αυτοοργάνωσης και της προσφυγιάς»

Ακολουθεί η ανακοίνωση-κάλεσμα της Συνέλευσης Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.), όπου μέσα σε αυτήν γίνεται και ένας μικρός απολογισμός όλων όσων έχουν καταφέρει μέσα στα 16 χρόνια λειτουργίας τους

-------------------------------------------------------------------------------

ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΙ ΕΚΚΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ

ΣΤΗΡΙΞΤΕ - ΔΙΑΔΩΣΤΕ - ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ

Μέσα στο καλοκαίρι του 2025, στα κρυφά, η Περιφέρεια Αττικής μέσω προγραμματικής σύμβασης εκκίνησε τον σχεδιασμό για την καταστολή και εκκένωση της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ.Αλεξάνδρας.

Με την έναρξη του 2026, έβαλε μπροστά τη νέα φάση του σχεδίου της, με πληρωμένα άρθρα από κυβερνητικά παπαγαλάκια και την προώθηση όλων εκείνων των βημάτων που προβλέπουν τη βίαιη εκκένωση των Προσφυγικών μέσα στους επόμενους 6 μήνες και - ως συνήθως - ένα μεγάλο φαγοπότι δημόσιου χρήματος.

Μέσα στην τελευταία δεκαετία, αυτή είναι η τέταρτη φορά που κράτος και κυβέρνηση επιχειρούν να εκκενώσουν και να λεηλατήσουν τα Προσφυγικά. Αυτή μοιάζει η πιο σοβαρή από όλες και πρόκειται να τεθεί σε άμεση εφαρμογή. Όπως όλα δείχνουν, υπάρχει ένα σχέδιο που προβλέπει, τόσο τη χρηματοδότηση του έργου, με το συνολικό προϋπολογιζόμενο κόστος να ανέρχεται στα 15 εκατ. ευρώ με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση από το Περιφερειακό ΕΣΠΑ Αττικής 2021-2027, όσο και σε επίπεδο προπαγάνδας την υποτιθέμενη δημιουργία κοινωνικών κατοικιών και ξενώνων για τους συγγενείς του Αγ. Σάββα, προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί τα κοινωνικά αντανακλαστικά και ευαισθησίες.

Δε θα τους περάσει ούτε αυτή τη φορά!

Τα Προσφυγικά αποτελούν μια Κοινότητα που αριθμεί πάνω από 400 ανθρώπους, Έλληνες, πρόσφυγες και μετανάστες, μεταξύ των οποίων 50 παιδιά, ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, καρκινοπαθείς, υπερήλικες κ.α.

Στα 16 χρόνια λειτουργίας τους έχουν απομακρυνθεί οι πιάτσες παρασκευής και διακίνησης - μεταξύ άλλων και σκληρών - ναρκωτικών που λυμαίνονταν τη γειτονιά με την ανοχή της Γ.Α.Δ.Α. και έχουν συγκροτηθεί 22 αυτόνομες δομές κοινωνικής αυτάρκειας, ωφέλειας και αυτοοργάνωσης για τους ανθρώπους της Κοινότητας, αλλά και της ευρύτερης περιοχής Αμπελοκήπων και Γκυζίου. Ενδεικτικά αναφέρουμε:

Τη Δομή Παιδικού Στεκιού και Αυτομόρφωσης και τον Αυτοοργανωμένο Βρεφονηπιακό Σταθμό με καθημερινή λειτουργία και πλήρες εκπαιδευτικό πρόγραμμα, για τα παιδιά των Προσφυγικών και της ευρύτερης γειτονιάς, σε άμεση συνεργασία με σχολεία, συλλόγους γονέων και συλλόγους εκπαιδευτικών στους Αμπελόκηπους, ευρύτερα την Αττική αλλά και πανελλαδικά.

Τη Δομή Υγείας και Κοινωνικού Φαρμακείου, που προσφέρει φροντίδα στους κατοίκους της γειτονιάς που έχουν ανάγκη, σε συνεργασία με δεκάδες αυτοοργανωμένες δομές υγείας, κοινωνικά ιατρεία, σωματεία υγειονομικών, σε πανελλαδικό επίπεδο.

Τη Δομή Φιλοξενίας Θεραπευόμενων και Συνοδών του Αντικαρκινικού Νοσοκομείου “Ο Άγιος Σάββας”, σε συνεργασία με τον σύλλογο εργαζομένων του νοσοκομείου.

Τη Δομή Συλλογικού Φούρνου “Berkin Elvan” που παράγει καθημερινά ψωμί και αρτοσκευάσματα για τους κατοίκους της γειτονιάς και όλης της Αθήνας.

Τη Δομή Τεχνικών Εργασιών για τη διαρκή συντήρηση των κτιρίων των Προσφυγικών.

Τη Δομή Συλλογικού Καφενείου και Σινεμά για παιδιά κι ενήλικες, που προσφέρουν ψυχαγωγία και συμβάλλουν στην καλλιέργεια των κατοίκων της γειτονιάς και της Αθήνας ευρύτερα.

Το Κοινωνικό Κέντρο, το οποίο στεγάζει την εβδομαδιαία γενική αποφασιστική συνέλευση της Κοινότητας και τη Δομή Βιβλιοθήκης και Αναγνωστηρίου της γειτονιάς. Επίσης όλα αυτά τα χρόνια φιλοξενεί πλήθος εκδηλώσεων, παρουσιάσεων, συνελεύσεων κοινωνικού, πολιτικού και πολιτιστικού χαρακτήρα, τόσο της Κοινότητας όσο και διαφόρων άλλων κοινωνικών ομάδων και συλλογικοτήτων.

Τη Γυναικεία Δομή για τη συλλογικοποίηση γυναικών και θηλυκοτήτων με στόχο την ενδυνάμωσή τους, τη δημιουργία και τη διάχυση μιας άλλης κουλτούρας ενάντια στο πατριαρχικό σύστημα, που λειτουργεί επίσης ως χώρος φιλοξενίας γυναικών και θηλυκοτήτων σε έκτακτη ανάγκη.

Την Ομάδα Αλληλεγγύης Αστέγων, η οποία φιλοξενείται στις υποδομές της Κοινότητας και τρέφει σε πενθήμερη βάση δεκάδες ανθρώπους στο κέντρο της Αθήνας.

Όλες οι Δομές της Κοινότητας είναι ανοιχτές προς όλους και όλες και λειτουργούν στη βάση της αυτοοργάνωσης και της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Ήδη μέσα στον τελευταίο χρόνο έχει ανακοινωθεί ανοιχτά και δημόσια η απόφαση της Κοινότητας να πραγματοποιηθεί η εξωτερική ανακαίνιση των κτιρίων των Προσφυγικών, με δική της αυτοχρηματοδότηση και με τη συμμετοχή και στήριξη αρχιτεκτόνων, πολιτικών μηχανικών και άλλων ανθρώπων τεχνικής ειδίκευσης. Το σχέδιο της Περιφέρειας αποτελεί απάντηση και επιχειρεί να προλάβει την κοινωνική πρωτοβουλία για να βάλει χέρι σε δημόσιο χρήμα.

Η καινούργια προσπάθεια της Περιφέρειας αποτελεί κεντρική πολιτική εντολή και απόφαση του καθεστώτος Μητσοτάκη για τη διάλυση του μεγαλύτερου κοινωνικού εγχειρήματος αυτήν τη στιγμή στον αστικό ιστό της Αθήνας και πανελλαδικά και ενός από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης, που έχει προσελκύσει την προσοχή και το ενδιαφέρον πανεπιστημίων και φορέων πολιτισμού και παιδείας, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Η Κοινότητα των Προσφυγικών, πέραν του κοινωνικού της χαρακτήρα βρίσκεται αδιάκοπα στην πρώτη γραμμή των κοινωνικών, πολιτικών, ταξικών, διεθνιστικών αγώνων, ενώ στην Κοινότητα διαμένουν και αγωνιστές και αγωνίστριες από την Ελλάδα, την Ευρώπη, αλλά και από επαναστατικές οργανώσεις από την Τουρκία και το Κουρδιστάν. Το καθεστώς Μητσοτάκη βλέπει στα Προσφυγικά από τη μία έναν πολιτικό αντίπαλο, που επιχειρεί να καταστρέψει και από την άλλη ένα οικονομικό φιλέτο που ονειρεύεται να λεηλατήσει και να εκμεταλλευτεί.

Είναι μια πολιτική απόφαση που πίσω από τα ψέματα για αξιοποίηση της γειτονιάς έχει ως σκοπό την εκδίωξη ανθρώπων και τη διάλυση κοινωνικών μοντέλων αυτοοργάνωσης και κοινωνικής προσφοράς. Είναι σαφές ότι, πέραν των άλλων, αποτελεί ένα ακόμη προεκλογικό κόλπο μιας κυβέρνησης που καταρρέει και το μόνο που της έχει απομείνει να πουλά είναι το δόγμα “νόμος και τάξη”.

Είναι ψεύτες όταν ισχυρίζονται ότι η Περιφέρεια νοιάζεται για την κοινωνική κατοικία. Τα Προσφυγικά αποτελούν ήδη κοινωνική κατοικία για εκατοντάδες ανθρώπους που η κρίση τους πέταξε στον δρόμο και η κατάρρευση κάθε κοινωνικής δομής τους εξώθησε στην εξαθλίωση και το περιθώριο. Το σχέδιό τους να πετάξουν στον δρόμο πάνω από 400 ανθρώπους για να βολέψουν 50 δικούς τους είναι το αποκορύφωμα της υποκρισίας και της απανθρωπιάς ενός συστήματος που νοιάζεται αποκλειστικά για το δικό του κέρδος και τη λεηλασία του δημόσιου και ευρωπαικού χρήματος. Αποτελεί αισχρή δικαιολογία η λεηλασία της ήδη κοινωνικής κατοικίας των Προσφυγικών για νέες κοινωνικές κατοικίες, όταν 80.000 ακατοίκητα διαμερίσματα ιδιοκτησίας του Δήμου Αθηναίων παραμένουν άδεια και ανεκμετάλλευτα στο κέντρο της Αθήνας.

Είναι ψεύτες όταν ισχυρίζονται ότι η Περιφέρεια νοιάζεται για τους συγγενείς των καρκινοπαθών που χρόνια τώρα η Κοινότητα και οι άνθρωποι της φιλοξενούν και φροντίζουν, όταν για μέρες και βδομάδες κοιμούνται στ’ αυτοκίνητά τους, έχοντας τους δικούς τους ανθρώπους σε πολύχρονες θεραπείες. Η Κοινότητα των Προσφυγικών ήδη με δικές της δυνάμεις, εργασία και χρήματα, προσφέρει στους ανθρώπους αυτούς υγιείς συνθήκες φιλοξενίας και στήριξης. Η Περιφέρεια σκοπεύει να πετάξει στον δρόμο συγγενείς καρκινοπαθών, στήνοντας πελατειακές σχέσεις με ανθρώπους σε ανάγκη. Την ίδια στιγμή, αμέτρητα ακίνητα στην ιδιοκτησία του κράτους και της εκκλησίας βρίσκονται μόλις λίγα τετράγωνα μακριά από τα Προσφυγικά.

Είναι ψεύτες όταν ισχυρίζονται ότι η Περιφέρεια νοιάζεται για προβλήματα κοινωνικού χαρακτήρα στη γειτονιά, όταν τα Προσφυγικά αποτελούν παράδειγμα αρμονικής συνύπαρξης ανθρώπων από όλα τα μέρη του κόσμου, 27 διαφορετικών εθνικοτήτων και ανάλογων γλωσσών, πολιτισμών και θρησκειών. Όταν είναι η μόνη γειτονιά που υπάρχει δίπλα της μονάδα του ΟΚΑΝΑ και δεν υπάρχει ταυτόχρονα πιάτσα διακίνησης ουσιών. Το μόνο πρόβλημα δημόσιας ασφάλειας για την περιοχή είναι οι πολιτικές της Γ.Α.Δ.Α. και του υπουργείου ΠΡΟ.ΠΟ., που κάθε τόσο εισβάλλει με δακρυγόνα σε μια γειτονιά, η οποία συνορεύει με δύο νοσοκομεία, για να διαλύσει μια Κοινότητα αυτοοργάνωσης, που προωθεί ένα διαφορετικό μοντέλο κοινωνικής ισότητας και δικαιοσύνης.

Είναι ψεύτες όταν ισχυρίζονται ότι τους ενδιαφέρει η αξιοποίηση των Προσφυγικών και η γενικότερη ανάπτυξη της περιοχής των Αμπελοκήπων. Η ανάπλαση των Προσφυγικών θα σημάνει την εκτόξευση των ενοικίων και του κόστους ζωής σε όλη την περιοχή και τον αναγκαστικό διωγμό δεκάδων και εκατοντάδων γειτόνων μας που δε θα αντέξουν την ακρίβεια. Η συνθήκη αυτή θα έχει σταδιακά παρόμοιες συνέπειες σε όλες τις γειτονικές περιοχές και θα αλλάξει τη σύσταση των κατοίκων, εκτοπίζοντας τους ήδη υπάρχοντες προς όφελος των πλουσιοτέρων.

Καλούμε κάθε άνθρωπο με συνείδηση κι ενσυναίσθηση να σταθεί δίπλα στην Κοινότητα των Προσφυγικών, ενάντια στα σχέδια εκκένωσης και λεηλασίας της ιστορικής αυτής γειτονιάς των αντιστάσεων, της αυτοοργάνωσης και της προσφυγιάς.

Καλούμε τον καθένα και την καθεμιά να κινητοποιηθεί και να επικοινωνήσει τον αγώνα μας στη γειτονιά του, στο οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον του, στο σχολείο του, στο σωματείο του, στη δουλειά του, για την προστασία των Προσφυγικών από τα ληστρικά σχέδια των κυβερνητικών μεγαλοαπατεώνων.

Αυτοί που δεν ενδιαφέρθηκαν για τις ζωές 57 ανθρώπων στα τρένα. Αυτοί που έχουν καταντήσει την Ελλάδα τη χωματερή της Ευρώπης. Αυτοί που έχουν διαλύσει κάθε κοινωνική δομή και υπηρεσία υγείας, παιδείας, στέγασης, πολιτισμού. Αυτοί που άφησαν τόσους ανθρώπους στην περίοδο του COVID να πεθάνουν. Αυτοί που έχουν καταντήσει τον αγροτικό κόσμο και την περιφέρεια ζητιάνους. Αυτοί που έχουν διώξει από τον τόπο τους μισό εκατομμύριο νέους την τελευταία δεκαετία. Όλοι αυτοί όχι μόνο δεν αξίζουν εμπιστοσύνης ότι έχουν τον οποιοδήποτε καλό σκοπό για τα Προσφυγικά, αλλά όλοι πρέπει να γνωρίζουν τα βρώμικα σχέδια τους που κρύβονται από πίσω.

Η εκκένωση και καταστολή των Προσφυγικών θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες για την ψυχική και σωματική υγεία δεκάδων παιδιών, ηλικιωμένων και ασθενών της Κοινότητας. Πολλοί από τους τελευταίους, τον επόμενο χρόνο της εκκένωσης, δε θα βρίσκονται στη ζωή με ευθύνη της κυβέρνησης και των εντολοδόχων τους.

Η εκκένωση και καταστολή των Προσφυγικών θα έχει επιπτώσεις στο κίνημα και σε όλους τους αγώνες που δίνονται αυτή τη στιγμή, καθώς κάθε απελευθερωμένο έδαφος που χάνεται αποτελεί πλήγμα στον κοινό αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση και την αδικία που βιώνει σχεδόν ολόκληρη η κοινωνία.

Από τη μεριά μας, έχουμε ευθύνη και καθήκον να υπερασπιστούμε τα σπίτια που φροντίζουμε για να μην γκρεμιστούν όλα αυτά τα χρόνια αφιλοκερδώς, σαν να ήτανε δικά μας, κρατώντας ζωντανό ένα εθνικό και αρχιτεκτονικό μνημείο που οι κρατικοί σχεδιασμοί θα είχαν οδηγήσει στην κατάρρευση για να πλουτίσουν από την ανοικοδόμησή του. Έχουμε ευθύνη και καθήκον να υπερασπιστούμε τους ανθρώπους της Κοινότητας μας, που θα βρεθούν να κοιμούνται σε χαρτόκουτες, στην πείνα και τη δυστυχία.

Δηλώνουμε δημόσια ότι δε θα παραχωρήσουμε σπιθαμή γης στο καθεστώς και στις εταιρείες του και θα αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις για να ακυρώσουμε στην πράξη τους βρώμικους σχεδιασμούς τους, ακόμη και με τη ζωή μας. Έχουμε ιστορικό και κοινωνικό καθήκον να αγωνιστούμε και να συνεχίσουμε.

Θα φροντίσουμε, έτσι ώστε για το τεράστιο κόστος που καλούμαστε να σηκώσουμε για να προστατέψουμε τη γειτονιά και την Κοινότητά μας, το κόστος για την κυβέρνηση και τους εντολοδόχους της να είναι ακόμη μεγαλύτερο.

ΑΝ ΠΕΣΟΥΜΕ, ΘΑ ΠΕΣΟΥΜΕ ΣΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΤΟΥΣ

Καλούμε:

Τον καθένα και την καθεμιά, συλλογικότητες σωματεία, συλλόγους, οργανώσεις, κάθε άνθρωπο ξεχωριστά να κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να σπάσει η επιχείρηση καταστολής και εκκένωσης των Προσφυγικών.

Τον καθένα και την καθεμιά, άτομα, συλλογικότητες, δομές, εγχειρήματα να πλαισιώσουν ή να έρθουν να κατοικήσουν στα Προσφυγικά.

Τον καθένα και την καθεμιά να βρίσκεται σε εγρήγορση για ενδεχόμενες προβοκάτσιες από την πλευρά του κράτους και της αστυνομίας, που θα επιχειρήσουν να σπάσουν και να διαιρέσουν την Κοινότητα και τον κοινό αγώνα όλων μας.

ΟΧΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΤΟΥ - ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΏΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΝ, ΤΗΣ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ

ΟΛΗ Η ΕΥΘΥΝΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ, ΑΥΤΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΟΥΜΕΝΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΑ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Καλούμε σε Ανοιχτή Συνέλευση Αλληλεγγύης με την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών για την αναλυτική ενημέρωση σχετικά με την κατάσταση και το πλάνο της υπεράσπισης της γειτονιάς και της Κοινότητας.

Κυριακή 8/2, 17:00 στο Κοινωνικό Κέντρο της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών, Δέγλερη και Λ. Αλεξάνδρας

Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.)

 του IRafina- Dimotis Η Ραφήνα-Δημότης

Απόκοσμο θέαμα στο λιμάνι και τις παραλίες της Ραφήνας

Λάσπη, φερτά και τοξικά υλικά έχουν πνίξει το λιμάνι και όλο το παραλιακό μέτωπο, ως άμεση συνέπεια της καταστροφής του Μεγάλου Ρέματος

Από τη στιγμή που οι τοπικοί άρχοντες –πρώην και νυν– δέχτηκαν, χωρίς τεκμηριωμένη επίσημη μελέτη, τις βίαιες παρεμβάσεις και την ΚΑΝΑΛΟΠΟΙΗΣΗ του Μεγάλου Ρέματος,  το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο:

Καταστροφή του υγρότοπου, αποψίλωση της φυσικής βλάστησης και ανεξέλεγκτη μεταφορά φερτών υλικών με την πρώτη βροχή

Σήμερα, η λάσπη και τα τοξικά κατάλοιπα κατέληξαν στο λιμάνι και τις παραλίες της Ραφήνας, διαλύοντας τα γυμνά πρανή και απειλώντας ολόκληρο το παράκτιο και θαλάσσιο οικοσύστημα.

Πότε θα λογοδοτήσουν για αυτή την περιβαλλοντική καταστροφή;

ΥΓ. Εμείς πάντως, ως Attica Voice, όποτε περνάμε μπροστά από το γιαπί που κάποτε ήταν το Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας, έρχεται στο μυαλό μας το "Σκόνη, πέτρες, λάσπη" του Δημήτρη Πουλικάκου. Το αφιερώνουμε στον πρώην και στη νυν δήμαρχο της πόλης που φρόντισαν ώστε κάθε μέρα να έχουμε σκόνη, πέτρες και λάσπη 

Η παραπάνω φωτογραφία αναρτήθηκε στα social media από τη βουλευτή της ΝΔ, Χριστίνα Αλεξοπούλου. Είναι μια φωτογραφία με εμφανή τα σημειολογικά στοιχεία που θέλει να στείλει στον αποδέκτη. Μια εικόνα της Παναγίας και η Βουλή στο βάθος. Η πολιτική και η θρησκευτική εξουσία μαζί. Όπως στο Βυζάντιο που ο αυτοκράτορας κυβερνούσε, λέει, ελέω Θεού. «Είμαι εξουσία», φωνάζει η φωτογραφία

Η Χριστίνα Αλεξοπούλου έγινε ευρέως γνωστή το Σαββατοκύριακο με την περίφημη φράση “το τζάμπα πέθανε”, μιμούμενη έμπορο που αντιστέκεται στα παζάρια

Η απάντηση αυτή αναφερόταν στους εκπαιδευτικούς με αφορμή ερώτηση του δημοσιογράφου Τάκη Χατζή για το εάν ένας εκπαιδευτικός που διορίζεται μακριά από τον τόπο διαμονής του μπορεί να ζήσει με 800 ευρώ το μήνα και ταυτόχρονα να πληρώνει και το απαιτούμενο ενοίκιο

Η Χριστίνα Αλεξοπούλου προφανώς δεν μπορεί να ζήσει με 800 ευρώ. Γι αυτό αμείβεται εξάλλου με μερικά χιλιάρικα τουλάχιστον το μήνα. Ας όψονται βέβαια αυτοί που την ψήφισαν – που είναι βέβαιο πως οι περισσότεροι από αυτούς προσπαθούν να επιβιώσουν με 800 ευρώ

Η απάντησή της Αλεξοπούλου πάντως, εκτός από κυνισμό και έλλειψη ενσυναίσθησης για μια κατηγορία εργαζομένων που έχουν καταντήσει χαμάληδες ενός συστήματος που δεν τους υπολογίζει καθόλου, δείχνει και το πώς αυτή η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τη δημόσια παιδεία.

Μια δημόσια παιδεία που διαρκώς υποβιβάζεται υποχρηματοδοτούμενη και υποστελεχωμένη. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν δημόσια Λύκεια – και στην Αττική, όχι μόνο στην επαρχία – που λειτουργούν με κενά και ελλείψεις καθηγητών σε βασικά μαθήματα – σε μαθήματα δηλαδή που θα εξεταστούν τα παιδιά το καλοκαίρι με Τράπεζα Θεμάτων ή με Πανελλήνιες Εξετάσεις

Ας αφήσουμε όμως το θέμα της δημόσιας Παιδείας αυτό καθ’εαυτό και ας μιλήσουμε για τον απίστευτο κυνισμό που επιδεικνύουν τα μέλη της κυβέρνησης Μητσοτάκη, προεξάρχοντος του Άδωνι Γεωργιάδη. Γιατί το κάνουν; Είναι μόνο έλλειψη ενσυναίσθησης; Ή μήπως είναι εργαλείο και επίδειξη δύναμης;

Απάντηση σε αυτό το ερώτημα προσπαθεί να βρει η Φωτεινή Λαμπρίδη σε άρθρο που δημοσίευσε το tvxs και αναδημοσιεύουμε κι εμείς

-----------------------------------------

Την φράση «το τζάμπα πέθανε», ακούσαμε από τη βουλεύτρια της ΝΔ Χριστίνα Αλεξοπούλου στο Mega, ως απάντηση στο πώς μπορούν να επιβιώσουν εκπαιδευτικοί με μισθούς 800 ευρώ εν μέσω στεγαστικής και διατροφικής ακρίβειας.

Υπενθυμίζεται ότι σε ανάρτησή της στο twitter το 2019, η κ. Αλεξοπούλου είχε αναδημοσιεύσει άρθρο της εκκλησιαστικής ιστοσελίδας romfea.gr σχετικά με την «προστασία του αγέννητου παιδιού», παίρνοντας ξεκάθαρη θέση κατά των αμβλώσεων.

Στα λεγόμενά της χθες, οι δημοσιογράφοι πάγωσαν, σταυροκοπήθηκαν, οι τηλεθεατές μουδιάσαμε, ωστόσο δεν ήταν η πρώτη φορά που στέλεχος της ΝΔ γίνεται προσβλητικό απέναντι στους πολίτες εκφράζοντας άκρως κυνικό λόγο. Μήπως τελικά δεν πρόκειται για «άστοχες στιγμές» αλλά για ενσυνείδητη πολιτική επιλογή;

Τα τελευταία χρόνια, στελέχη της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας εμφανίζονται όλο και συχνότερα να απαντούν σε κοινωνικά αδιέξοδα με φράσεις που σοκάρουν όχι μόνο για το περιεχόμενό τους, αλλά για την ψυχρότητα με την οποία εκφέρονται. Από το  «αν ο κ. Καραμανλής έλεγε ότι υπάρχει θέμα ασφάλειας στα τρένα, δεν θα έμπαινε κανείς» του Άδωνι Γεωργιάδη μέχρι τα όσα ακούστηκαν πρόσφατα στην εξεταστική για το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ ο λόγος της εξουσίας στη χώρα μετατοπίζεται από τη διαχείριση προβλημάτων στη σχεδόν επιδεικτική αδιαφορία για αυτά.

Πεινάτε. Ε, και; Κατηγορούμαστε για διαπλοκή και διασπάθιση του δημοσίου χρήματος. Ε, και; Κατηγορούμαστε πως κλονίζουμε το κράτος δικαίου ελέγχοντας της Δικαιοσύνη. Ε, και; Στο τέλος της ημέρας, όπως θα πει η κυβερνητική προπαγάνδα, ο Μητσοτάκης θα εγγυηθεί τη σταθερότητα.

Η κυβέρνηση αυτή έχει ωφελήσει το κεφάλαιο όσο καμία άλλη στη μεταπολιτευτική περίοδο. Φορολογικές ελαφρύνσεις για μεγάλες επιχειρήσεις, απορρύθμιση της εργασίας, αποδυνάμωση συλλογικών συμβάσεων, εκτόξευση της επισφαλούς απασχόλησης, δημόσιο χρήμα σε λίγους και ισχυρούς, παντελής απονεύρωση ελεγκτικών μηχανισμών. Την ίδια στιγμή, οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι, η στέγη γίνεται απρόσιτη, η καθημερινότητα για μεγάλα τμήματα της κοινωνίας ασφυκτική.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο κυνισμός δεν είναι ένα λάθος. Λειτουργεί ως εργαλείο. Ένα εργαλείο που επιδιώκει να μετατοπίσει το πρόβλημα από τη δομή στην ατομική ευθύνη. Αν δεν βγαίνεις με 800 ευρώ, φταις εσύ. Τι θέλεις να σου δώσουμε τσάμπα σπίτι; Αν δεν βρίσκεις σπίτι, δεν προσπάθησες αρκετά. Αν εξαντλείσαι, «έτσι είναι η ζωή δύσκολη». Ο κυνικός λόγος απονομιμοποιεί το κοινωνικό αίτημα πριν καν διατυπωθεί πλήρως.

Ταυτόχρονα, δημιουργεί ένα σοκ. Ένα σοκ που παραλύει, προκαλεί τα μουδιάσματα που προανέφερα. Όταν η εξουσία μιλά χωρίς κανένα ίχνος ενσυναίσθησης, σπάει ένα άγραφο κοινωνικό συμβόλαιο: ότι, έστω και προσχηματικά, θα προσποιηθεί πως μας κατανοεί, μας ακούει, έχει ευθύνη να μας φροντίσει.

Αυτό το σπάσιμο του συμβολαίου δεν είναι τυχαίο όπως δεν είναι και η τυχαία η επιθετικότητα στελεχών στα ΜΜΕ (δείτε Βούλτεψη και Γεωργιάδη), σε συνθήκες που προστάζουν τουλάχιστον ταπεινότητα από την πλευρά της κυβέρνησης.

Η κυβέρνηση έχει κάνει την επιλογή της επίδειξης ισχύος «μπορούμε να το πούμε έτσι, και δεν θα μας συμβεί τίποτα»;

Το ερώτημα είναι αν ο κυνισμός είναι συνειδητή στρατηγική ή αποτέλεσμα αποθράσυνσης εξαιτίας της απόστασης της κυβέρνησης από την κοινωνία και της πεποίθησης πως τα συμφέροντα τα οποία εξυπηρετούν νυχθημερόν θα διασφαλίσουν την ισχύ τους.

Η απάντηση ίσως βρίσκεται κάπου στη μέση. Από τη μία, πρόκειται για μια εξουσία που αισθάνεται ισχυρή, πολιτικά θωρακισμένη, με θεσμούς, ΜΜΕ και οικονομικά συμφέροντα σε ευθυγράμμιση. Από την άλλη, ο κυνισμός λειτουργεί και πειθαρχικά όμως.

Δηλαδή εκπαιδεύει την κοινωνία στη χαμηλή προσδοκία, στην αποδοχή του «there is no alternative» (δεν υπάρχει εναλλακτική λύση). Εδώ οι ευθύνες της αντιπολίτευσης για την αποθράσυνση της κυβέρνησης είναι μεγάλες.

Το πυρ που ανοίγουν τα κυβερνητικά στελέχη κάθε φορά επιστρατεύοντας τον κυνισμό, φαίνεται να προσανατολίζεται σε μία κοινωνική – επαγγελματική ομάδα, ενώ στην πραγματικότητα είναι απέναντι σε όλη την κοινωνία.

Η κ. Αλεξοπούλου, με το «το τζάμπα πέθανε», δεν απευθύνεται μόνο στους εκπαιδευτικούς. Απευθύνεται σε όλους: εργαζόμενους – ες, νέους ες, άνεργους. Τους λέει ότι η εποχή των δικαιωμάτων έχει τελειώσει και ότι όποιος δεν αντέχει, περισσεύει. Είναι μια ωμή ταξική δήλωση, ειπωμένη χωρίς φόβο, σχεδόν με περηφάνια.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν τέτοιες δηλώσεις προσβάλλουν. Προφανώς και προσβάλλουν. Το ερώτημα είναι αν θα συνεχίσουν να περνούν ως «ατυχείς εκφράσεις» ή αν θα αναγνωριστούν ως αυτό που είναι: η κανονικοποίηση ενός λόγου που νομιμοποιεί την κοινωνική βία. Γιατί όταν η εξουσία μιλά κυνικά, δεν περιγράφει απλώς την πραγματικότητα. Την διαμορφώνει.

Και τότε, το «το τζάμπα πέθανε» παύει να είναι απλά μια προειδοποίηση. Γίνεται πολιτική.  Γίνεται επίθεση προς όλες και όλους. Ας μην ξεχνάμε όμως, πως οι μεγαλύτερες ασκήσεις κυνισμού έγιναν πάνω στις ζωές των προσφύγων. Όταν ο σημερινός υπουργός μετανάστευσης έλεγε πως «χωρίς νεκρούς δεν μπορούμε να έχουμε επιτυχημένη φύλαξη συνόρων», όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός παραδεχόταν τα θανατηφόρα pushbacks στο CNN. Κάποτε θα ερχόταν και η σειρά μας να ακούσουμε πως αν δεν μπορούμε να ζήσουμε με 800 ευρώ, είναι πρόβλημα μας γιατί «το τζάμπα πέθανε».

Από το craigmurray.org.uk/archives

Μετάφραση Talos

Ο Craig Murray είναι βρετανός πρώην διπλωμάτης, ο οποίος είχε καταγγείλει κατά τη διάρκεια της θητείας του ως πρέσβης του Ηνωμένου Βασιλείου στο Ουζμπεκιστάν την κτηνώδη δικτατορία του Καρίμοφ και την αναξιοπιστία των πληροφοριών που έπαιρνε από εκεί η Βρετανία, καθώς οι περισσότερες είχαν αντληθεί μέσω βασανιστηρίων.

Απολύθηκε για αυτή του την στάση (και κυνηγήθηκε) και στην συνέχεια παρέμεινε ακτιβιστής υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συγγραφέας και δημοσιογράφος - (https://en.wikipedia.org/wiki/Craig_Murray )

Ο Μάρεϊ λοιπόν, πήγε στο Καράκας να δει επί τόπου ποια είναι η κατάσταση στην υπό έμμεση κατοχή χώρα και να αξιολογήσει την περιγραφή που διαρρέεται στα Δυτικά ΜΜΕ. Θα παραμείνει εκεί, παράγοντας ντοκιμαντέρ και ανταποκρίσεις επί του πεδίου. Εδώ μεταφράζω ένα τμήμα από την πρώτη του ανταπόκριση. Υπενθυμίζω πως, παρότι έχουν μεσολαβήσει άλλα τέρατα και το έχουμε παραμερίσει, αυτή η ωμή επιβολή και η ληστεία του Τραμπ των πόρων της Βενεζουέλας παραμένει ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας το οποίο (θεωρητικά μιλώντας) είναι για Χάγη (μην σας πω Νυρεμβέργη) από μόνο του...

Ακολουθεί το λινκ και το απόσπασμα (φωτογραφίες στο πρωτότυπο, όπως και λινκ για συνεισφορά στη χρηματοδότηση της προσπάθειάς του): (https://www.craigmurray.org.uk/.../being-there-in-venezuela/ )

---------------------------------------------------------------------------------------------

«... Είμαι στο Καράκας εδώ και 48 ώρες και η αντίθεση μεταξύ αυτού που έχω δει και αυτού που είχα διαβάσει στα mainstream μέσα ενημέρωσης δεν θα μπορούσε να είναι πιο έντονη.

Διέσχισα το Καράκας με το αυτοκίνητο, από το αεροδρόμιο μέσω του κέντρου της πόλης μέχρι την αριστοκρατική συνοικία Las Mercedes. Την επόμενη μέρα περπάτησα σε όλη την πόλη και περιπλανήθηκα στη εργατική συνοικία του San Agustin. Συμμετείχα στο “Φεστιβάλ Αφροαπογόνων” και πέρασα ώρες μαζί με τους ντόπιους. Με υποδέχτηκαν θερμά και με προσκάλεσαν σε πολλά σπίτια – και αυτό σε μια συνοικία που σου λένε πως είναι εξαιρετικά επικίνδυνη.

Μετά από αυτό, συνέχισα να περπατώ για χιλιόμετρα μέσα από την τις κατοικημένες περιοχές και το κέντρο της πόλης, συμπεριλαμβανομένης της πλατείας Bolivar και της Εθνοσυνέλευσης.

Σε όλη αυτή τη διαδρομή δεν είδα ούτε ένα σημείο ελέγχου, είτε αστυνομικό είτε στρατιωτικό. Δεν είδα σχεδόν καθόλου όπλα, λιγότερα από όσα θα έβλεπες σε μια παρόμοια περιήγηση στο Whitehall. Δεν με σταμάτησαν ούτε μία φορά, είτε περπατούσα είτε οδηγούσα. Δεν είδα απολύτως κανένα σημάδι “Tσαβιστικών πολιτοφυλακών”, ούτε στις φτωχές, ούτε στις πλούσιες, ούτε στις κεντρικές περιοχές. Οδήγησα πολύ γύρω από τα προπύργια της αντιπολίτευσης, Las Mercedes και Altamira, και κυριολεκτικά δεν είδα ούτε έναν οπλισμένο αστυνομικό, ούτε έναν πολιτοφύλακα, ούτε έναν στρατιώτη. Οι άνθρωποι κυκλοφορούσαν ελεύθερα και χαρούμενα, όπως συνήθως. Δεν υπήρχε καμία αίσθηση καταπίεσης.

Και πάλι, κανείς δεν με σταμάτησε ούτε με ρώτησε ποιος είμαι ή γιατί τραβούσα φωτογραφίες. Ρώτησα τις αρχές της Βενεζουέλας αν χρειαζόμουν άδεια για να τραβήξω φωτογραφίες και να δημοσιεύσω άρθρα, και η απάντησή τους ήταν ένα απορημένο “γιατί να χρειάζεσαι;”

Στρατιωτικά σημεία ελέγχου για τη διατήρηση του ελέγχου, περιπλανώμενες συμμορίες των ένοπλων ομάδων των οπαδών του Τσάβες, όλες οι περιγραφές των μέσων ενημέρωσης για το Καράκας σήμερα είναι εξ ολοκλήρου προϊόν της προπαγάνδας της CIA και της Ματσάδο, που απλώς τις αναμασούν ένας εμπλεκόμενος δισεκατομμυριούχος και τα κρατικά μέσα ενημέρωσης.

Ξέρετε τι άλλο δεν υπάρχει; Οι περίφημες “ελλείψεις”. Το μόνο πράγμα που υπάρχει σε έλλειψη είναι η έλλειψη. Υπάρχει έλλειψη ελλείψεων. Δεν υπάρχει έλλειψη σε τίποτα στη Βενεζουέλα.

Πριν από μερικές εβδομάδες είδα στο Twitter μια φωτογραφία ενός σούπερ μάρκετ στο Καράκας που είχε αναρτήσει κάποιος για να δείξει ότι τα ράφια είναι εξαιρετικά καλά εφοδιασμένα. Έλαβε εκατοντάδες απαντήσεις, είτε ισχυριζόμενες ότι ήταν ψεύτικη, είτε ότι ήταν ένα σούπερ μάρκετ για τους πλούσιους και ότι τα καταστήματα για την πλειοψηφία ήταν άδεια.

Έτσι, έκανα ένα πείραμα στις εργατικές συνοικίες, πηγαίνοντας στα καταστήματα της γειτονιάς, όπου οι απλοί άνθρωποι κάνουν τα ψώνια τους. Όλα ήταν πολύ καλά εφοδιασμένα. Δεν υπήρχαν κενά στα ράφια. Πήγα επίσης σε υπαίθριες και υπόστεγες αγορές, συμπεριλαμβανομένης μιας εντυπωσιακά τεράστιας με πάνω από εκατό πάγκους που εξυπηρετούσαν αποκλειστικά παιδικά πάρτι γενεθλίων!

Όλοι ήταν απόλυτα άνετοι και με άφηναν να φωτογραφίζω ό,τι ήθελα. Δεν είναι μόνο τα είδη διατροφής. Υπάρχουν επίσης χρωματοπωλεία, καταστήματα οπτικών, ρούχων και υποδημάτων, ηλεκτρονικών ειδών, ανταλλακτικών αυτοκινήτων. Όλα είναι ελεύθερα διαθέσιμα.

Υπάρχει έλλειψη φυσικού νομίσματος. Οι κυρώσεις έχουν περιορίσει την πρόσβαση της κυβέρνησης της Βενεζουέλας σε ασφαλή εκτύπωση. Για να το παρακάμψουν αυτό, όλοι πραγματοποιούν ασφαλείς πληρωμές με τα τηλέφωνά τους μέσω QR code, χρησιμοποιώντας την έξυπνη εφαρμογή της Κεντρικής Τράπεζας της Βενεζουέλας. Αυτό είναι εξαιρετικά καλά εδραιωμένο – ακόμη και οι πιο απλοί πλανόδιοι πωλητές έχουν το QR code τους αναρτημένο και λαμβάνουν τις πληρωμές τους με αυτόν τον τρόπο...

Για να αγοράσω ένα τηλέφωνο και μια κάρτα SIM στη Βενεζουέλα για να έχω πρόσβαση στο διαδίκτυο, πήγα σε ένα εμπορικό κέντρο που ειδικεύεται στα τηλέφωνα. Ήταν εκπληκτικό. Τέσσερις όροφοι με μικρά καταστήματα τηλεφώνων και υπολογιστών, όλα γεμάτα με προϊόντα, οργανωμένα σε τρεις ομόκεντρους κύκλους με μπαλκόνια σε επίπεδα.... Αγόρασα ένα τηλέφωνο, μια κάρτα SIM, μικρόφωνα για πέτο, power bank, πολύπριζο για πολλαπλά συστήματα και προσαρμογέα Ethernet σε USB, όλα στο πρώτο μικρό κατάστημα που μπήκα.

Η καταχώρηση της κάρτας SIM ήταν γρήγορη και απλή. Υπάρχει καλή κάλυψη 4G παντού στο Καράκας, όπου έχω πάει, και σε μερικά σημεία υπάρχει και 5G.

Η λέξη “χαλαροί” είναι αυτή που θα χρησιμοποιούσα για να περιγράψω τους Βενεζουελάνους. Θα μπορούσες να συγχωρήσεις την παράνοια, δεδομένου ότι η χώρα βομβαρδίστηκε από τους Αμερικανούς μόλις πριν από τρεις εβδομάδες και πολλοί άνθρωποι σκοτώθηκαν. Θα περίμενες να συναντήσεις εχθρότητα προς έναν παράξενο γέρο γκρίνγκο που περιφέρεται χωρίς λόγο και φωτογραφίζει τυχαία πράγματα. Ωστόσο, δεν ένιωσα καμία εχθρότητα, ούτε από το λαό ούτε από τους αξιωματούχους.

Το αφρικανικό φεστιβάλ ήταν διδακτικό. Αν και ήταν μια κοινοτική εκδήλωση και όχι πολιτική συγκέντρωση, υπήρξαν ωστόσο πολλές αυθόρμητες φωνές και συνθήματα υπέρ του Μαδούρο. Ο καθολικός ιερέας που έδωσε την ευλογία στις εορταστικές εκδηλώσεις ξαφνικά άρχισε να μιλάει για τη γενοκτονία στη Γάζα και όλοι προσευχήθηκαν για την Παλαιστίνη. Κοινοτικοί και πολιτιστικοί παράγοντες αναφέρονταν συνεχώς στον σοσιαλισμό.

Αυτό είναι το φυσικό περιβάλλον εδώ. Τίποτα από αυτά δεν είναι επιβεβλημένο. Ο Τσάβες έδωσε δύναμη στους καταπιεσμένους και βελτίωσε τη ζωή τους με θεαματικό τρόπο, που δεν έχει πολλά παράλληλα. Το αποτέλεσμα είναι ένας γνήσιος ενθουσιασμός του λαού και ένα επίπεδο εμπλοκής της εργατικής τάξης με την πολιτική σκέψη που είναι αδύνατο να συγκριθεί με το σημερινό Ηνωμένο Βασίλειο. Είναι η αντίθεση της κούφιας κουλτούρας που γέννησε το [ακροδεξιό βρετανικό] Reform.

Είμαι πολύ επιφυλακτικός απέναντι στους δυτικούς δημοσιογράφους που προσγειώνονται σε μια χώρα και γίνονται αμέσως ειδικοί. Αν και η έντονη αντίφαση μεταξύ του πραγματικού Καράκας και του Καράκας των δυτικών μέσων ενημέρωσης είναι τόσο ακραία που μπορώ να σας την μεταφέρω αμέσως.

Σχεδόν όλα όσα έχω διαβάσει από δυτικούς δημοσιογράφους και μπορούν να ελεγχθούν αμέσως – σημεία ελέγχου, ένοπλες πολιτικές συμμορίες, κλίμα φόβου, έλλειψη τροφίμων και αγαθών – αποδεικνύονται απολύτως ψευδή. Δεν το ήξερα αυτό πριν έρθω. Πιθανώς ούτε και εσείς. Τώρα το ξέρουμε όλοι.

Έζησα για χρόνια στη Νιγηρία και το Ουζμπεκιστάν υπό πραγματικές δικτατορίες και ξέρω πώς είναι. Μπορώ να ξεχωρίσω τη θλιμμένη υποταγή από την πραγματική συμμετοχή. Μπορώ να ξεχωρίσω την αυθόρμητη από την προγραμματισμένη πολιτική έκφραση. Εδώ δεν υπάρχει δικτατορία.

Από όσο μπορώ να κρίνω, είμαι ο μόνος δυτικός δημοσιογράφος που βρίσκεται τώρα στη Βενεζουέλα. Η ιδέα ότι πρέπει να δεις με τα μάτια σου τι συμβαίνει, αντί να αναπαράγεις αυτό που σου λένε οι δυτικές κυβερνήσεις και οι πράκτορές τους, φαίνεται εντελώς ξεπερασμένη από τα mainstream μέσα ενημέρωσης. Είμαι σίγουρος ότι αυτό είναι σκόπιμο.

Όταν ήμουν στο Λίβανο πριν από ένα χρόνο, τα mainstream μέσα ενημέρωσης απουσίαζαν εντελώς, ενώ το Ισραήλ κατέστρεφε τη Νταχίγια, την κοιλάδα της Μπεκάα και το νότιο Λίβανο, επειδή ήταν μια αφήγηση που δεν ήθελαν να μεταδώσουν.

Είναι ντροπή ότι η μόνη φορά που η BBC μπήκε στο Νότιο Λίβανο ήταν από την ισραηλινή πλευρά, ενσωματωμένο στον IDF.

Το BBC, η Guardian ή οι New York Times απλά δεν θα στείλουν ανταποκριτή στο Καράκας, επειδή η πραγματικότητα είναι τόσο διαφορετική από το επίσημο αφήγημα.

Ένα αφήγημα που οι δυτικές δυνάμεις θέλουν απεγνωσμένα να σας κάνουν να πιστέψετε είναι ότι η αναπληρώτρια πρόεδρος Ντέλσι Ροντρίγκεζ πρόδωσε τον Μαδούρο και διευκόλυνε τη σύλληψή του. Αυτό δεν είναι κάτι που πιστεύει ο Μαδούρο. Δεν είναι κάτι που πιστεύει το κόμμα του και δεν κατάφερα να βρω την παραμικρή ένδειξη ότι κάποιος το πιστεύει αυτό στη Βενεζουέλα.

Η εφημερίδα των υπηρεσιών ασφαλείας, η Guardian, δημοσίευσε το πέμπτο άρθρο της με αυτό τον ισχυρισμό και το ανέδειξε ως πρωτοσέλιδο και μεγάλη αποκάλυψη. Ωστόσο, όλες οι πηγές για το άρθρο της Guardian εξακολουθούν να είναι οι ίδιες πηγές της αμερικανικής κυβέρνησης ή υποστηρικτές της Ματσάδο από την πλούσια κοινότητα των εξόριστων καπιταλιστών παρασίτων του Μαϊάμι.

Το ενδιαφέρον είναι το γιατί οι υπηρεσίες ασφαλείας θέλουν να πιστέψετε ότι η Ντέλσι Ροντρίγκες και ο αδελφός της Χόρχε, πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, είναι πράκτορες των ΗΠΑ. Η αντίσταση στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό έχει καθορίσει ολόκληρη τη ζωή τους από τότε που ο πατέρας τους βασανίστηκε μέχρι θανάτου κατόπιν εντολής της CIA, όταν ήταν μωρά. Και οι δύο εκφράζουν ανοιχτά τη συνεχή υποστήριξή τους προς τη Μπολιβαριανή Επανάσταση και προσωπικά προς τον Μαδούρο.

Το προφανές κίνητρο των Αμερικανών είναι να διαιρέσουν και να αποδυναμώσουν το κυβερνών κόμμα στο Καράκας και να υπονομεύσουν την κυβέρνηση της Βενεζουέλας. Αυτή ήταν η δική μου ερμηνεία. Ωστόσο, μου έχει επίσης υποδειχθεί ότι ο Τραμπ προωθεί έντονα την άποψη ότι η Ροντρίγκεζ είναι φιλοαμερικανή, τόσο για να διατρανώσει τη νίκη του, όσο και για να δικαιολογήσει την έλλειψη υποστήριξής του προς τη Ματσάδο. Ο Ρούμπιο και πολλοί άλλοι σαν αυτόν επιθυμούν έντονα να δουν τη Ματσάδο στην εξουσία, αλλά η εκτίμηση του Τραμπ ότι δεν έχει την υποστήριξη για να κυβερνήσει τη χώρα φαίνεται από εδώ απολύτως σωστή.

Μια παραλλαγή αυτού που μου έχει επίσης υποδειχθεί είναι ότι ο Τραμπ θέλει να παρουσιάσει την Ροντρίγκεζ ως φιλοαμερικανή για να διαβεβαιώσει τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες ότι είναι ασφαλές να επενδύσουν (αν και το γιατί ακριβώς το θέλει αυτό είναι μυστήριο).

Εν τω μεταξύ, φυσικά, οι ΗΠΑ κατάσχουν, κλέβουν και πωλούν πετρέλαιο της Βενεζουέλας χωρίς κανένα δικαίωμα με βάση το διεθνές δίκαιο. Τα έσοδα φυλάσσονται στο Κατάρ υπό τον προσωπικό έλεγχο του Τραμπ και δημιουργούν ένα τεράστιο ταμείο που μπορεί να χρησιμοποιήσει για να παρακάμψει το Κογκρέσο. Για όσους έχουν καλή μνήμη, είναι σαν το σκάνδαλο Ιράν-Κόντρα σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα.

του Ξενοφώντα Κοντιάδη

συνταγματολόγου και Καθηγητή Δημοσίου Δικαίου και Κοινωνικής Διοίκησης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Μάλιστα.

Η Κυβέρνηση δεν φέρει ευθύνη για τους ανύπαρκτους ελέγχους ασφαλείας στο εργοστάσιο όπου σκοτώθηκαν 5 εργάτριες.

Όπως δεν φέρει ευθύνη για το χάος στις πτήσεις λόγω τεχνικών ελλείψεων στα αεροδρόμια.

Ούτε βέβαια ευθύνεται για το έγκλημα των Τεμπών, παρά τις προειδοποιήσεις προς τον υπουργό για τους κινδύνους, ακόμη και από διευθύνσεις του υπουργείου του.

Ούτε γνώριζε για τις υποκλοπές ο πρωθυπουργός, που ήταν πολιτικός προϊστάμενος της ΕΥΠ.

Και, όπως έκρινε η κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή, ευθύνες δεν έχουν μέλη της Κυβέρνησης ούτε για το σκάνδαλο διαφθοράς του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Και, ασφαλώς, για την ακρίβεια και την κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου καμία ευθύνη δεν έχει η Κυβέρνηση που χαιδεύει τα ολιγοπώλια. Για τις πυρκαγιές και τις πλημμύρες;

Εξίμισι χρόνια καήκαμε, πνιγήκαμε, βουλιάξαμε, διψάσαμε, αλλά η Κυβέρνηση δεν έχει καμία ευθύνη.

Ο κατάλογος είναι μακρύς. Θα μπορούσε να απλωθεί σε δεκάδες σελίδες, αλλά το συμπέρασμα είναι προφανές: Η Κυβέρνηση γενικά δεν έχει καμία ευθύνη για τίποτα. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα φταίνε για τα δεινά που μας πλήττουν η αντιπολίτευση ή οι πολίτες ή η άτιμη κοινωνία. Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε.

Μην τολμήσει κανείς να το αμφισβητήσει, γιατί κινδυνεύει να λοιδορηθεί, να αποκλειστεί, να τον φάει κάποιο μαύρο φίδι. Κι αν πάει μπροστά στη Βουλή, στον Άγνωστο Στρατιώτη και σηκώσει ένα πανό θα τον μπουζουριάσουν και αυτόφωρο.

Όλα πάνε καλά! Και όλοι αισθανόμαστε υπέροχα που πάνε τόσο καλά!

της Μαρίας Νάτση

Ίσως ήρθε η ώρα να υπερασπιστούμε όχι την γη που κατέχουμε, αλλά τη γη που μας φιλοξενεί.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Υγροτόπων που εορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Φεβρουαρίου, αποφασίσαμε να κάνουμε μία διαδρομή δίπλα στο δικό μας ποτάμι, το Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας. Να διδαχτούμε από το παρελθόν και το παρόν του, να μιλήσουμε για πλημμύρες και αντιπλημμυρικά έργα  αλλά και να μεταφερθούμε στο δέλτα του Νίγηρα και τα δάση της βροχής στο Περού.

Έπειτα προσπαθούμε να ρίξουμε μια κλεφτή ματιά στην αθέατη πλευρά των μαζικών καταστροφών, χωρίς να ξεχνάμε πως τις μεγαλύτερες μαζικές καταστροφές τις προκαλεί ο πόλεμος.

Μέρος πρώτο: Follow the river - Ακολούθα το ποτάμι

Μέρος δεύτερο: Follow the money - Ακολούθα το χρήμα

Από το CrimethInc.com ... Μετάφραση Land & Freedom

25/1/2026

Το Σάββατο, 24 Γενάρη, ένας πράκτορας του ICE δολοφόνησε τον Alex Pretti στην Μινεάπολη. Πέντε πράκτορες τον έριξαν στο έδαφος και τον χτύπησαν, έπειτα ένας πράκτορας τον πυροβόλησε πολλές φορές. Βίντεο τραβηγμένα από διαφορετικές οπτικές γωνίες επιβεβαιώνουν ότι ο πράκτορας πυροβόλησε τον Pretti αφού τον είχε αφοπλίσει. Αμέσως μετά τη δολοφονία, η γειτονιά του Whittier ξεσηκώθηκε και έδωσε μάχη ενάντια στο ICE, την τοπική αστυνομία και την πολιτειακή αστυνομία της Μινεσότα για πάνω από τέσσερις ώρες, αναγκάζοντάς τους εντέλει να αποχωρήσουν.

Αυτή η δολοφονία συνέβη μια μέρα μετά την ιστορική γενική απεργία στην οποία πάνω από 100.000 εργάτες από τις Δίδυμες Πόλεις διαδήλωσαν ενάντια στην κατοχή του ICE. Πολλοί άνθρωποι εξέφρασαν στην άποψη πως οι ομοσπονδιακοί πράκτορες δολοφόνησαν τον Alex ως πράξη εκδίκησης στην απεργία

Για μια ακόμα φορά, τονίζουμε τον ρόλο που οι τοπικές και οι πολιτειακές κατασταλτικές δυνάμεις παίζουν, διευκολύνοντας το ICE να συνεχίζει να δολοφονεί έχοντας ασυλία. Οι Δημοκρατικοί έχουν εκφράσει την αποδοκιμασία τους στις τακτικές του ICE, ωστόσο ούτε εκείνοι, ούτε η αστυνομία που υποθετικά λογοδοτούν σε αυτούς, δεν έχουν πράξει έως τώρα τίποτα το ουσιαστικό για να σταματήσουν τους ομοσπονδιακούς πράκτορες από το να τρομοκρατούν, να απαγάγουν και να δολοφονούν.

Τα ακόλουθα είναι η μαρτυρία ενός αναρχικού στη Μινεάπολη.

«Ξύπνησα στις 9:15 το πρωί από τον ασταμάτητο χτύπο του κινητού μου. Το πρώτο μήνυμα που διάβασα έγραφε: ‘ΕΠΕΙΓΟΝ ΑΠΟ ΤΟ WHIT/ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΑ GLAM DOLL DONUTS: Το ICE πυροβόλησε κάποιον.’ Έριξα νυσταλέα λίγο σιρόπι καφεΐνης στο μπουκάλι του νερού καθώς επεξεργαζόμουν αυτές τις πληροφορίες. Φόρεσα πέντε στρώσεις ρούχα, ένα ζευγάρι προστατευτικά γυαλιά και μια μάσκα, ειδοποίησα στη δουλειά ότι είμαι άρρωστος και έσπευσα στο σημείο.

Όταν έφτασα εκεί, υπήρχε ήδη κίτρινη ταινία γύρω από μια έκταση τριών τετραγώνων της 26ης λεωφόρου. Μασκοφόροι του ICE και της συνοριοφυλακής φρουρούσαν την περίμετρο, οπλισμένοι με καραμπίνες και σπρέι πιπεριού. Ένα ασθενοφόρο ήταν ακόμα εκεί. Ένα πλήθος είχε περικυκλώσει την περίμετρο γύρω από την κίτρινη ταινία, αλλά δεν τη διέσχιζε. Ένας φίλος με αναγνώρισε μέσα στο πλήθος και με χτύπησε φιλικά στον ώμο. Κάποιος μου είπε ότι το θύμα ήταν νεκρό. Ένα άτομο έκλαιγε. Οι περισσότεροι άνθρωποι έβριζαν τους ομοσπονδιακούς. Μια ηλικιωμένη γυναίκα φώναζε «Θα πάτε στην κόλαση!» στο πρόσωπο ενός στρατιώτη της συνοριοφυλακής. Εκείνος την απειλούσε με σπρέι πιπεριού.

Πίσω μας, στην 1η Λεωφόρο, τρία άτομα άρχισαν να κυλούν έναν κάδο απορριμμάτων στον δρόμο. Ένας πράκτορας του ICE εκτόξευσε μια χειροβομβίδα δακρυγόνου εναντίον τους. Ο φίλος μου και εγώ αρχίσαμε να τρέχουμε νότια στην 1η Λεωφόρο για να ξεφύγουμε από τα δακρυγόνα. Στρίψαμε δεξιά, έπειτα ξανά δεξιά στη λεωφόρο Nicollet, που μας οδήγησε στη γωνία των λεωφόρων Nicollet και 26ης, όπου το ICE είχε δολοφονήσει τον άνδρα μόλις μισή ώρα πριν. Εκεί υπήρχε ένα πολύ μεγαλύτερο πλήθος που βρισκόταν μπροστά σε ένα κορδόνι ομοσπονδιακών. Αναγνωρίσαμε έναν άλλο φίλο μας και τρέξαμε κοντά τους.

Ακριβώς εκείνη τη στιγμή, ακούσαμε τον δυνατό κρότο των χειροβομβίδων κρότου-λάμψης που εκτοξεύονταν ίσως δύο ή τρία τετράγωνα βορειοδυτικά από εμάς. «Θα πάρουμε το αυτοκίνητό μου», φώναξε ο φίλος μας. Ήταν παρκαρισμένος ακριβώς εκεί, στη λεωφόρο Nicollet. Στριμωχτήκαμε στο αυτοκίνητό του, έκανε αναστροφή και απομακρύνθηκε με ταχύτητα από τους πράκτορες του ICE. Κάναμε μερικές στροφές και καταλήξαμε στην γωνία της 25ης λεωφόρου και της οδού Blaisdell.

Υπήρχε μια γραμμή από μπάτσους της Μονάδας Αποκατάστασης Τάξης στην άλλη άκρη, πιο κοντά στη λεωφόρο Nicollet. Τους αναγνώρισα από τα κίτρινα γιλέκα τους. Ανάμεσα σε εμάς και τα γουρούνια, πιο κοντά στην οδό Blaisdell, μια ομάδα ανθρώπων έστηνε ένα οδόφραγμα από κάδους απορριμμάτων, τσιμεντόλιθους και ξύλινες παλέτες. Ακούσαμε τα ευρέως διαδεδομένα συνθήματα "FUCK ICE, ICE OUT!". Οι άνθρωποι χτυπούσαν τους κάδους απορριμμάτων στον ρυθμό των συνθημάτων. Κάποιος έριχνε κάτι που φαινόταν να είναι αυτοσχέδια μεταλλικά αντικείμενα με αιχμές μπροστά από το οδόφραγμα.

Καθώς πλησιάζαμε στο οδόφραγμα, οι άνθρωποι στο πλήθος άρχισαν να κυλούν τους κάδους μπροστά προς τη γραμμή της αστυνομίας. Κάποιος έβαλε φωτιά σε έναν από αυτούς. Ένας άντρας μας φώναζε, προσπαθώντας μάταια να κατευνάσει το πλήθος, αλλά κανείς δεν ήθελε να τον ακούσει. Μερικοί άνθρωποι τον συνόδευσαν αμέσως μακριά. Οι φλόγες τύλιξαν τον κάδο απορριμμάτων που καιγόταν. Ο κόσμος κύλησε και αυτόν τον κάδο μπροστά.

Η αστυνομία άρχισε να ρίχνει δακρυγόνα και σφαίρες από καουτσούκ. Το σημάδι τους δεν ήταν ιδιαίτερα καλό. Αυτή ήταν η πρώτη φορά φέτος που τους είδα να χρησιμοποιούν σφαίρες από καουτσούκ αντί για βόμβες πιπεριού ή δακρυγόνου. Το πλήθος υποχώρησε και οι μπάτσοι όρμησαν προς τα εμπρός και πέρασαν το οδόφραγμά μας. Τρεις από αυτούς έριξαν ένα άτομο και το συνέλαβαν κοντά μου, χτυπώντας τη στο πεζοδρόμιο. Φώναξα και γύρισα πίσω για ένα δευτερόλεπτο, αλλά αμέσως πνίγηκα από τα δακρυγόνα και αναγκάστηκα να οπισθοχωρήσω προς την οδό Blaisdell. Μερικοί άνθρωποι πετούσαν γυάλινα μπουκάλια και κομμάτια πάγου στους αστυνομικούς καθώς υποχωρούσαν.

Το πλήθος τράβηξε περισσότερους κάδους απορριμμάτων από τα στενά και γρήγορα άρχισε να στήνει ένα άλλο οδόφραγμα πιο πίσω. Είχα χάσει τα ίχνη του ατόμου με το οποίο είχαμε φτάσει μαζί, αλλά σύντομα βρήκα έναν άλλο γνωστό μου. Κάποιοι άρχισαν να φωνάζουν στους ανθρώπους να υποχωρήσουν δυτικά στην 26η και να συνεχίσουν να στήνουν οδοφράγματα. Αυτή η αυθόρμητη στρατηγική έπιασε. Οι άνθρωποι έτρεξαν στο δρόμο αφήνοντας πίσω τους κάδους απορριμμάτων και λάστιχα, δημιουργώντας μια σειρά από μικρά οδοφράγματα καθώς οι μπάτσοι προχωρούσαν.

Μια γυναίκα παρακολουθούσε από τη βεράντα της. Κάποιος έτρεξε και της είπε: «Κυρία, στεκόμαστε εδώ για να υπερασπιστούμε τη γειτονιά ενάντια στο ICE. Χρειαζόμαστε υλικά για οδοφράγματα. Υπάρχει κάτι στην αυλή σας που δεν θα σας πείραζε να μας παραχωρήσετε;» Έγνεψε γρήγορα και τους οδήγησε στην αυλή της, προσφέροντας ένα παρτέρι, έναν παλιό καναπέ και μια καρέκλα γκαζόν. Τρία άτομα τα μετέφεραν έξω και τα τοποθέτησαν στα οδοφράγματα.

Ενώ αυτό το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι βρισκόταν σε εξέλιξη, έφτασαν μηνύματα στο signal από άλλους που είχαν στήσει ένα οδόφραγμα τρία τετράγωνα μακριά, στη λεωφόρο Nicollet στα νότια της διασταύρωσης. Το δικό μας πλήθος βρισκόταν αντιμέτωπο με τους αστυνομικούς του τοπικού ΑΤ, ενώ το δικό τους βρισκόταν απέναντι στο ICE. Ο φίλος μου και εγώ αποφασίσαμε να σταθούμε μαζί τους. Διασχίσαμε αρκετά στενά μέχρι που βγήκαμε στην 27η λεωφόρο.

Τρέξαμε αριστερά στο τμήμα της οδού Nicollet που είναι γεμάτο εστιατόρια και που οι ντόπιοι γνωρίζουν ως "Eat Street". Υπήρχε ένα πολύ μεγαλύτερο πλήθος εκεί που στεκόταν πίσω από ένα οδόφραγμα φτιαγμένο κυρίως από ξύλινες παλέτες. Μια γραμμή πρακτόρων του ICE και της συνοριοφυλακής ήταν παραταγμένοι απέναντι. Μπορούσαμε να δούμε τον φόβο στα μάτια τους. Αυτό με έκανε να νιώσω καλά.

Μόλις πλησιάσαμε το οδόφραγμα, το ICE άνοιξε πυρ με δακρυγόνα. Είμαι εξοικειωμένος με τα δακρυγόνα, αλλά έριξαν περισσότερα από όσα έχω δει ποτέ. Δηλητηριώδη λευκά σύννεφα μας τύλιξαν. Ένιωθα σα να καίγονται οι πνεύμονές μου. Κάποιος πήρε ένα κάνιστρο και το πέταξε πίσω. Τρέξαμε νότια προς τη λεωφόρο Nicollet για να ξεφύγουμε. Όταν γύρισα να κοιτάξω πίσω μου μέσα από τα σύννεφα των δακρυγόνων, είδα τα SUV του ICE και ένα θωρακισμένο όχημα Bearcat να φεύγουν από το σημείο, με κατεύθυνση ανατολικά προς τον αυτοκινητόδρομο. Τρέξαμε στην 1η λεωφόρο, από όπου είχα ξεκινήσει, για να προσπαθήσουμε να προλάβουμε τους πράκτορες καθώς υποχωρούσαν. Στρίψαμε και τρέξαμε βόρεια πίσω στην 26η λεωφόρο. Οι άνθρωποι εκτόξευαν προς τα αυτοκίνητά τους πέτρες και κομμάτια πάγου καθώς έφευγαν προς τον παράδρομο 35W. Εκτόξευσαν περισσότερα δακρυγόνα και πράσινο καπνό από τα οχήματα καθώς διέφευγαν προς τον αυτοκινητόδρομο.

Αφού οι άνθρωποι έδιωξαν τους πράκτορες του ICE, επιστρέψαμε στη γωνία των λεωφόρων 26ης και Nicollet από τα ανατολικά. Ένας τεράστιος αριθμός πολιτειακής αστυνομίας είχε παραταχθεί στη μία άκρη της 26ης λεωφόρου, έχοντας απέναντί τους τους διαδηλωτές. Είχαν ένα «ηχητικό κανόνι» στην οροφή ενός θωρακισμένου Bearcat. Ένας από τους αστυνομικούς διάβαζε μια προειδοποιητική εντολή από ένα μεγάφωνο να διαλυθούμε.

«ΒΓΑΛΕ ΤΟΝ ΣΚΑΣΜΟ» του φώναξε ένα άτομο.

«ΠΡΟΔΟΤΕΣ!» ούρλιαξε κάποιος άλλος.

Οι πολιτειακοί αστυνομικοί εκτόξευσαν ένα μπαράζ δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου-λάμψης εναντίον μας. Κάποιος τους πέταξε ένα ισχυρό πυροτέχνημα. Εξερράγη στα πόδια τους.

Το πλήθος γύρισε πίσω βιαστικά και έστριψε αριστερά σε έναν άλλο δρόμο. Όλοι ήταν εξαντλημένοι από ένα μακρύ και έντονο πρωινό. Κάποιοι άρχισαν να κινούνται πιο αργά. Είδα τα αστυνομικά οχήματα να απομακρύνονται με ταχύτητα μέσα από το δικό τους σύννεφο δακρυγόνων, όπως ακριβώς είχαν κάνει προηγουμένως και οι πράκτορες του ICE. Μου πήρε ένα λεπτό για να συνειδητοποιήσω ότι είχαν φύγει.

Ξεγλίστρησα από τη διαμαρτυρία που συνεχιζόταν. Ήταν καιρός να αγοράσω μια πραγματική αντιασφυξιογόνα μάσκα. Πήγα σε ένα κατάστημα και αγόρασα ένα μεγάλο πακέτο θερμαντικά επιθέματα χεριών για να τα μοιράσω στο πλήθος. Μόνο όταν η αδρεναλίνη μου υποχώρησα, συνειδητοποίησα ότι δεν είχα φάει ακόμα. Λιμοκτονούσα.

Επέστρεψα στον τόπο της δολοφονίας περίπου 45 λεπτά αργότερα. Ένα τεράστιο πλήθος πάνω από 1000 άτομα είχε συγκεντρωθεί, γεμίζοντας ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο. Μου θύμισε αναμφισβήτητα την πλατεία Τζορτζ Φλόιντ. Το τετράγωνο που κάποτε ήταν η «Eat Street» είχε μετατραπεί σε πλατεία Alex Pretti.

Φαίνεται πως όλα τα μικρά οδοφράγματα που είχαν στήσει οι κάτοικοι του Whittier είχαν μεταφερθεί εδώ, αποκλείοντας και τις δύο κατευθύνσεις της λεωφόρου Nicollet. Οι άνθρωποι κάθονταν πάνω στους κάδους απορριμμάτων, χτυπώντας ρυθμικά τα καπάκια. Το πλήθος φαινόταν πιο φυλετικά ποικιλόμορφο από ό,τι είχα δει ποτέ άλλοτε σε αυτή τη γειτονιά. Μια μεξικανική σημαία κυμάτιζε κοντά στη μέση του πλήθους.

Μια νεαρή γυναίκα τοποθέτησε ένα φορητό ηχείο στη μέση του πλήθους. Όλοι σχημάτισαν έναν κύκλο γύρω του καθώς οι άνθρωποι διαδοχικά έπαιρναν τον λόγο.

Ένας νεαρός άνδρας πήρε το μικρόφωνο. Δεν θα ήταν πάνω από 20 χρονών.

«ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΈΡΘΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ. ΓΡΑΨΑΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΘΕΣ. ΚΗΡΥΞΑΜΕ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ. ΚΛΕΙΣΑΜΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΠΟΛΗ. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΝΟΤΕΡΟ ΟΠΛΟ ΠΟΥ ΈΧΟΥΝ ΟΙ ΆΝΘΡΩΠΟΙ, ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΓΥΡΙΖΕΙ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ. ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΗ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ»

Το πλήθος ξέσπασε σε ένα βροντερό χειροκρότημα, ζητωκραυγάζοντας και χτυπώντας ρυθμικά τα καπάκια των κάδων. Ο νεαρός άρχισε να φωνάζει: «ΤΕΡΜΑ ΣΤΗΝ «ΚΑΛΗ» ΜΙΝΕΣΟΤΑ! ΔΕΥΤΕΡΑ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΗ ΜΙΝΕΣΟΤΑ!»

Αντηχούσε σε όλη την πλατεία.

Η εισβολή του ICE στις Δίδυμες Πόλεις έχει ξεπεράσει εδώ και καιρό το σημείο χωρίς επιστροφή. Είναι αδιανόητο ότι η κοινωνία θα μπορούσε να επιστρέψει στην «κανονικότητα» μετά από όσα είδαμε και νιώσαμε. Η εξουσία γνωρίζει πολύ καλά ότι πρέπει να παίξουν για να κρατήσουν τώρα. Το ίδιο πρέπει να κάνουμε και εμείς.

Σήμερα, στη μάχη του Whittier, ακόμη και μέσα στα δακρυγόνα, μπορέσαμε να γευτούμε ένα ηπιότερο, καλύτερο μέλλον να μας περιμένει. Αυτοί οι ομοσπονδιακοί δολοφόνοι το γνωρίζουν επίσης. Θα τους θάψουμε κάτω από τον νέο κόσμο που κουβαλάμε στις καρδιές μας»

του Δημήτρη Βελαώρα

Ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι πάντα ένα απόλυτα τραγικό γεγονός. Δεν είναι όμως είδηση per se.

Για να αποτελεί είδηση πρέπει να συντρέχουν πολύ συγκεκριμένοι λόγοι. Είτε να πρόκειται για άτομα με κάποια αναγνωρισιμότητα (άλλες φορές θετική, άλλες αρνητική), είτε ο θάνατος να έχει κοινωνικές προεκτάσεις ή κάποιας μορφής κοινωνικό ενδιαφέρον.

Σε κάθε περίπτωση όμως, η ίδια η μεταφορά της είδησης ενός θανάτου πρέπει να υπακούει σε κανόνες ειδησεογραφικής ιεράρχησης, που και αυτή με τη σειρά της έχει (ή πρέπει να έχει) τους δικούς της, συγκεκριμένους, κανόνες.

Προχθές, σκοτώθηκαν με τον πλέον τραγικό τρόπο 5 γυναίκες εργάτριες σε μια «υπερσύγχρονη» βιομηχανία τροφίμων. 5 γυναίκες εργάτριες που δούλευαν νυχτέρι για το μεροκάματο γιατί δεν είχαν προφανώς άλλη επιλογή βιοπορισμού. Σκοτώθηκαν γιατί -όπως σήμερα ανακοίνωσε η Πυροσβεστική- υπήρξε πολύμηνη διαρροή προπανίου σε υπόγειο αγωγό που παρά τις καταγγελίες η εργοδοσία αδιαφόρησε να διορθώσει. Με απλά λόγια, σκοτώθηκαν (δολοφονήθηκαν για να ακριβολογούμε) 5 γυναίκες εργάτριες γιατί κάποιοι εργοδότες δεν θέλησαν να πληρώσουν για να επισκευαστούν οι ζημιές στον αγωγό, πιθανότατα γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο θα εξοικονομούσαν κάποια χρήματα για να αγοράσουν μερικές Lamborghini ακόμα ή μία νέα βίλλα στη Μύκονο.

Χθες, σκοτώθηκαν σε τραγικό τροχαίο δυστύχημα στη Ρουμανία, 7 νέοι οπαδοί μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, που πήγαιναν στη Γαλλία να παρακολουθήσουν τον αγώνα της ομάδας τους. Με ακόμα πιο απλά λόγια, σκοτώθηκαν σε ένα τροχαίο 7 νέοι άνθρωποι που πήγαιναν ταξίδι για να διασκεδάσουν, στηρίζοντας παράλληλα την αθλητική δραστηριότητα μιας κερδοσκοπικής ποδοσφαιρικής ανώνυμης εταιρίας.

Οι θάνατοι είτε στη μία είτε στην άλλη περίπτωση είναι αναμφισβήτητα τραγικά γεγονότα. Και σωστά αποτελούν είδηση για τα ΜΜΕ.

Από κει και πέρα, αυτό που συμβαίνει στα ΜΜΕ τα τελευταία 24ωρα ξεπερνά κάθε όριο δημοσιογραφικής δεοντολογίας (αν υπάρχει κάτι τέτοιο ακόμα). Και καταδεικνύει ξεκάθαρα γιατί η χώρα έχει εξελιχθεί σε χώρο παραπλάνησης, μαζικής παράκρουσης, αποβλάκωσης και τελικά καλά θεμελιωμένης ηλιθιότητας.

Σε όλα τα ΜΜΕ από το πρωί μέχρι το βράδυ προβάλλεται η είδηση για το τροχαίο όχι μόνο σαν το πρώτο θέμα αλλά και για πολλαπλάσιο χρόνο σε σχέση με το εργατικό δυστύχημα. Τρέχουν όλοι –Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πολιτικές ελίτ, δημοσιολογούντες- να δηλώσουν την απέραντη συντριβή τους για το τροχαίο, να στηρίξουν την ποδοσφαιρική ομάδα και προσθέτως (άκουσον! άκουσον!) το Κράτος ανακοίνωσε ότι με ειδική πτήση της Πολεμικής Αεροπορίας θα επιστρέψουν αύριο στη Θεσσαλονίκη οι 7 σοροί των θυμάτων του τροχαίου!!!

ΟΚ καταλαβαίνω. Δε βαριέσαι αδερφέ..... Ποιός τώρα θα τα βάλει με τις ποδοσφαιρικές ομάδες και τους οπαδούς τους, ποιός θα τα βάλει με την μεγάλη εργοδοσία και ποιός τελικά χέστηκε για την όποια άσημη εργάτρια.

Ρίξε και λίγο αίμα εκεί στα πρωινάδικα και άσε τα κορόιδα να αποβλακώνονται. Σιγά μη τους πούνε πως αύριο ίσως να είναι η σειρά τους στη δικιά τους φάμπρικα, εργοτάξιο, εργαστήριο.

Καληνύχτα Κεμάλ.

του Γιώργου Μαργαρίτη

καθηγητή Σύγχρονης Πολιτικής και Κοινωνικής Ιστορίας στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Παραθέτω από σχετική ανακοίνωση του Πρωθυπουργού:

" Μπορεί να πέρασαν 81 χρόνια από την απελευθέρωση του Αουσβιτς. Ωστόσο η μνήμη των 6.000.000 Εβραίων που υπέφεραν και εξοντώθηκαν στα ναζιστικά στρατόπεδα παραμένει ζωντανή. Μαζί της, και η θύμηση χιλιάδων Ελλήνων, καθώς η πατρίδα μας πλήρωσε, τότε, βαρύ τίμημα, χάνοντας μεγάλο μέρος του εβραϊκού πληθυσμού της.

Κοινότητες που άνθιζαν επί αιώνες στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα, στα Ιωάννινα, στη Ρόδο και σε πολλές ακόμη πόλεις, εξολοθρεύθηκαν μέσα σε λίγους μήνες. Μία πληγή που δεν έχει ακόμη επουλωθεί, καλώντας κάθε πολιτισμένο άνθρωπο να μην ξεχνά το παρελθόν και να προστατεύει την αλήθεια μέσα στον χρόνο.

Γιατί το Ολοκαύτωμα δεν είναι μόνο ένα ιστορικό γεγονός με ξεχωριστό βάρος. Είναι και μια διαρκής προειδοποίηση ότι η μισαλλοδοξία, ο ρατσισμός και ο αντισημιτισμός δεν έχουν θέση στις κοινωνίες μας. Γι’ αυτό και παραμένουμε σε εγρήγορση απέναντι στις δυνάμεις του μίσους και του διχασμού.

Στην εποχή μας, άλλωστε, οι αξίες του ανθρωπισμού, της διεθνούς νομιμότητας και της Δημοκρατίας δοκιμάζονται και πάλι σε πολλά πεδία. Εχουμε χρέος, συνεπώς, να τις υπερασπιζόμαστε, αποκαλύπτοντας τους πολλούς και διαφορετικούς εχθρούς της προόδου – με όποιο προσωπείο και αν αυτοί εμφανίζονται.

Δεν μπορούμε να αλλάξουμε το παρελθόν. Αλλά είναι στο χέρι μας να χτίσουμε ένα καλύτερο μέλλον. Ας κάνουμε, λοιπόν, το «Ποτέ Ξανά» σύνθημα αυτής της διαρκούς προσπάθειας. Ενα διαχρονικό και συλλογικό κάλεσμα να μετατρέπουμε τη μνήμη σε συνειδητή δράση. Και τις εμπειρίες του χθες, σε ζωντανές ελπίδες του αύριο"

Σχολιάζω:

1.- Η εξόντωση των Εβραίων της Ελλάδας έγινε με την ποικιλόμορφη σύμπραξη του κράτους της Ελληνικής Πολιτείας, παράγοντες και στελέχη του οποίου βρίσκονται ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη του κόμματος του κου Μητσοτάκη (Ράλλης, Έβερτ κλπ.)

2.- Όσοι επωφελήθηκαν από την καταστροφή των εβραϊκών κοινοτήτων όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν από τις μεταπολεμικές κυβερνήσεις αλλά έστησαν περιουσίες - έγιναν άρχουσα τάξη δια πυρός και σιδήρου - στη συνέχεια. Ο πολιτικός χώρος του κου Μητσοτάκη κάλυψε απόλυτα και συνέδραμε αυτήν την εξέλιξη.

3.- Όσοι στην Ελλάδα κινδύνεψαν για να διασώσουν Εβραίους συμπολίτες μας -το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ, η Εθνική Αλληλεγγύη- διώχθηκαν και εξοντώθηκαν από το μεταπολεμικό κράτος προϊόν του οποίου είναι και ο κος Μητσοτάκης.

4.- Τον αντισημιτισμό τον καλλιέργησε η ελληνική εθνικοφροσύνη, η αστική τάξη, με φανατισμό. Τον καταδίκασε μόνο όταν το Ισραήλ της έδωσε στήριξη, "δουλειές" και φαντασιώσεις ισχύος. Ο αντισημιτισμός, όποτε εμφανιστεί πάλι στο προσκήνιο, από την ίδια αστική τάξη θα προέλθει και από τις ρατσιστικές της θεωρίες.

5.- Το "ποτέ ξανά" δεν περιλαμβάνει προφανώς την Γενοκτονία στην Γάζα. Δεν περιλαμβάνει κανένα από τα εγκλήματα του "δυτικού κόσμου". Κατά την ελληνική άρχουσα τάξη οι άνθρωποι χωρίζονται εμφανώς σε "ανώτερους" και "κατώτερους". Εμμονή και πίστη στις "ανθρωπολογικές" φυλετικές θεωρίες του Τρίτου Ράϊχ - και της αποικιοκρατίας. Ο πολιτικός εκφραστής των θεωριών αυτών είναι στην πράξη το κόμμα του κου Μητσοτάκη και οι ακροδεξιές αποφύσεις του.

«Όταν ένα άτομο προκαλεί σωματικές βλάβες σε ένα άλλο άτομο, με αποτέλεσμα να προκληθεί ο θάνατός του, ονομάζουμε την πράξη αυτή ανθρωποκτονία. Όταν ο δράστης γνωρίζει εκ των προτέρων ότι ο τραυματισμός θα είναι θανάσιμος, ονομάζουμε την πράξη του αυτή δολοφονία.

Αλλά όταν το αστικό κράτος (η αστική τάξη) βάζει εκατοντάδες ανθρώπους σε έναν τέτοιο κίνδυνο που αναπόφευκτα οδηγεί σε έναν πολύ πρόωρο και αφύσικο θάνατο, έναν θάνατο που είναι τόσο θάνατος όσο ένας θάνατος που προκαλείται με ένα σπαθί ή από μια σφαίρα, όταν στερεί από χιλιάδες τη ζωή τους, ή όταν τους θέτει σε συνθήκες στις οποίες κινδυνεύει η ζωή τους, όταν τους αναγκάζει, μέσω του σιδερένιου βραχίονα των αστικών νόμων, να εκτίθενται σε τέτοιες συνθήκες που οδηγούν στον θάνατο ως αναπόφευκτη συνέπεια - και όταν ξέρει ότι αυτές οι χιλιάδες των ατόμων θα πεθάνουν υπό αυτές τις συνθήκες, και παρ' όλα αυτά επιτρέπει να παραμένουν αυτές οι συνθήκες, η πράξη του είναι φόνος εξίσου με την πράξη του μεμονωμένου ατόμου.

Είναι ένας μεταμφιεσμένος, ύπουλος φόνος, φόνος εναντίον του οποίου κανείς δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, ένας φόνος που δεν φαίνεται αυτό που είναι πραγματικά, γιατί κανείς δεν βλέπει τον δολοφόνο, γιατί ο θάνατος των θυμάτων, το αδίκημα αυτό φαίνεται περισσότερο σαν μια παράλειψη, παρά σαν διάπραξη.

Αλλά ο φόνος παραμένει»

Φρ. Ένγκελς, «Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία», 1845