από το Weather Analysis Greece

Όποιος έχει ταξιδέψει σε ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις, ιδιαίτερα του βορρά, θα διαπίστωσε μάλλον γρήγορα, το πώς η ρυμοτομία των πόλεων τους, “δένει” άρτια με το φυσικό περιαστικό περιβάλλον και την γεωμορφολογία της ευρύτερης περιοχής.

Δεκάδες δεκάδων ποτάμια μικρά ή μεγάλα, άλλα εποχιακά άλλα μόνιμα, διακλαδίζονται μέσα στον αστικό ιστό, ενώ σε πολλά σημεία τους, οι όχθες τους καλύπτονται από πυκνή βλάστηση ή ψηλές δενδροστοιχίες, όχι τυχαία, καθώς η παρόχθια βλάστηση, είναι η μοναδική που μπορεί να συγκρατήσει την ορμή του νερού.

Ακόμη και σε πόλεις χωρίς ποτάμια, θα συναντήσει κανείς δασικές εκτάσεις ή κομμάτια πρασίνου, να “εισβάλλουν” όμορφα, μελετημένα, μέσα στον αστικό ιστό με την μορφή πάρκων. Οι ευρωπαίοι, κατάλαβαν νωρίς, ήδη μετά τον δεύτερο παγκόσμιο, πως η ποιότητα ζωής των κατοίκων μιας μεγαλούπολης και η ασφάλειά τους, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την αρμονία της πόλης με τα φυσικά στοιχεία που την περιβάλλουν.

Τίποτα από τα παραπάνω, δεν ισχύει στις ελληνικές μεγαλουπόλεις, ιδιαίτερα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Η καταστροφή, ξεκίνησε από την μεταπολεμική Ελλάδα του 1950 με την “αντιπαροχή”, εντάθηκε στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης στα 70’s. Δεκαετίες στις οποίες κυριάρχησε η χωροταξική μανία των πολυκατοικιών, του τσιμέντου.

Πάρκα ισοπεδώθηκαν, ρεματιές μπαζώθηκαν άρον άρον, περιαστικά δάση αποψιλώθηκαν και την θέση τους πήρανε τα “εκλεκτά” προάστια στας εξοχάς - η ανάθεση έργων γινόταν με μηδενικές περιβαλλοντολογικές μελέτες. Στις δεκαετίες εκείνες, αλλά και αυτές που ακολούθησαν, οι πόλεις κατέγραψαν θεαματική και άναρχη εξάπλωση, καθώς πλήθος κόσμου εγκατέλειπε τα ορεινά χωριά και γέμιζε τις πόλεις.

Θα έπρεπε να φτάσουμε στα 00s, για να δούμε την νοοτροπία αυτή να προσπαθεί να αλλάξει, οπότε και για πρώτη φορά άρχισαν να γίνονται γνωστές οι έννοιες “επιπτώσεις στο περιβάλλον/μελέτη περιβάλλοντος”. Ήταν όμως ήδη αργά. Οι πόλεις είχαν ήδη διαμορφωθεί, οι επιπτώσεις, που τότε έμπαιναν κάτω από το χαλί, θα αναδύονταν τα επόμενα χρόνια, ακόμη εντονότερες εν μέσω κλιματικής αλλαγής.

Όλο το παραπάνω κείμενο, μπορείτε να το δείτε συμπυκνωμένο στην παρακάτω εικόνα, η οποία μας δείχνει ακριβώς αυτό: Το πώς η χωροταξική μανία του τσιμέντου, αγνόησε τις αρχαίες οδούς των ομβρίων υδάτων του βουνού, και εκεί που κάποτε υπήρχαν ρέματα, τώρα υπάρχουν σπίτια. Το νερό όμως δεν ξεχνάει τους δρόμους του, ούτε γνωρίζει από αντικειμενικές αξίες - και θα διασχίσει ξανά και ξανά μια περιοχή

Ό,τι έγινε στην Μάντρα πριν χρόνια, έγινε εχθές σε μικρότερη κλίμακα στην Γλυφάδα … και θα ξαναγίνει στο μέλλον, με ή χωρίς την κλιματική αλλαγή.

Έβρεξε χθες και για μια φορά ακόμη η Αθήνα –και ολόκληρη η Αττική – έζησαν εικόνες ανοχύρωτης και απροστάτευτης πόλης

Γράφει επ’ αυτού ο Νίκος Μπελαβίλας, καθηγητής πολεοδομίας και ιστορίας της πόλης στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο

«Ναι, αγαπητές και αγαπητοί, πάλι πλημμυρίσαμε. Πάλι υπερχείλισαν τα φραγμένα ρέματα, πάλι τα ποτάμια βγήκαν στους δρόμους, πάλι το αρχαίο έλος του Λεκανοπεδίου εμφανίστηκε στο Μοσχάτο, στο Φάληρο, στις Τζιτζιφιές.

Και η βροχή, αν, ο μη γένοιτο, ξεπεράσει τα 150 χιλιοστά στη λεκάνη του Κηφισού — όπως τείνει να συμβεί αυτή τη στιγμή στου Παπάγου, στο Χαλάνδρι ή όπως συνέβη πριν λίγα χρόνια στη Μάνδρα— ξεχάστε τα ποτάμια: τα νερά θα φτάσουν στη θάλασσα  μέσα από τα σπίτια, από την Πειραιώς και τη Θησέως.

Φίλοι δημοσιογράφοι, αυτή τη φορά καλέστε τους αρμόδιους υπουργούς, όχι τους επιστήμονες που εδώ και χρόνια προειδοποιούν και περιγράφουν με ακρίβεια τι θα συμβεί. Ρωτήστε τους: τι έκαναν;

Ποιο πρόγραμμα πολιτικής προστασίας υλοποιήθηκε; Ποια κονδύλια διατέθηκαν; Ποια ρέματα απελευθερώθηκαν; Ποια έργα εγκιβωτισμού εγκαταλείφθηκαν; Ποια αυθαίρετα που φράζουν τη ροή κατεδαφίστηκαν; Ποιες λεκάνες ανάσχεσης κατασκευάστηκαν, ποιές αντιπλημμυρικές ζώνες; Πόσα εκατομμύρια ευρώ δόθηκαν στην Περιφέρεια Αττικής και στους δήμους για να ξεκινήσουν έργα;

Αυτό είναι πλέον το ερώτημα. Όχι τι θα πάθουμε — αυτό το ξέρουμε. Αλλά πώς δεν θα το πάθουμε»

Πολύ φοβάμαι πως ο Νίκος Μπελαβίλας απευθύνεται σε ώτα μη ακουόντων. Τον ακούει κανείς;

Εδώ πάντως, στη Ραφήνα, το Μεγάλο Ρέμα –που βρίσκεται σε φάση βίαιου εγκιβωτισμού - έφτασε χθες στα όριά του (ας σημειώσουμε πάντως εδώ, πως αυτοί που πλημμύρισαν ήταν οι δρόμοι της πόλης και όχι το Ρέμα)

Και ούτε το έργο εγκιβωτισμού φαίνεται να αποσύρεται, όπως προτείνει ο καθηγητής, ούτε τα αυθαίρετα που φράζουν τη ροή του ρέματος κατεδαφίζονται. Όσο για τις λεκάνες ανάσχεσης που ο καθηγητής του Μετσοβίου προτείνει να κατασκευαστούν, εδώ στη Ραφήνα, αυτό ακούγεται σαν ανέκδοτο, καθώς το έργο εγκιβωτισμού προβλέπει κατάργηση και της φυσικής αντιπλημμυρικής ζώνης της Πετρέζας

Το ποτάμι μετατρέπεται σιγά σιγά σε τσιμεντένιο οχετό που κατεβάζει νερό με τρομερή ταχύτητα και αυτό αποκαλείται αντιπλημμυρικό έργο

Δυστυχώς, δεν γνωρίζουμε εάν υπάρχει ελπίδα σε αυτό τον τόπο. Γιατί δεν είναι μόνο οι πολιτικές και αυτοδιοικητικές ηγεσίες που επιδεικνύουν εγκληματική αδιαφορία - είναι και το σύνολο σχεδόν των πολιτών, που αντί να αντιμετωπίζουν τα ρέματα και τα ποτάμια σαν ευλογία, τα αντιμετωπίζουν σαν κατάρα

της Μαρίας Νάτση

Σε μια περίοδο όπου εμείς οι ενήλικες συχνά εγκλωβιζόμαστε στη σιωπή της αδράνειας, στην ασφάλεια της απόστασης ή στη συνήθεια του σχολιασμού, κάποια παιδιά έκαναν το αυτονόητο που εμείς έχουμε ξεχάσει.

Δεν στάθηκαν θεατές, δεν υπολόγισαν το κόστος, δεν αναζήτησαν δικαιολογίες. Όταν μια ανθρώπινη ζωή βρέθηκε σε κίνδυνο, επέλεξαν τη δράση. Και με την πράξη τους δεν έσωσαν μόνο έναν άνθρωπο, αλλά μας υπενθύμισαν —χωρίς λόγια— τι σημαίνει ευθύνη, ανθρωπιά και έμπρακτη αλληλεγγύη.

Αυτή η στάση ζωής αποτυπώθηκε έμπρακτα από μαθητές του ΓΕΛ Μαραθώνα, οι οποίοι, με ψυχραιμία και αυταπάρνηση, εισήλθαν σε φλεγόμενο κτίριο και έσωσαν ένα ηλικιωμένο ζευγάρι. Μετέφεραν στα χέρια τους τον κατάκοιτο σύζυγο και οδήγησαν με ασφάλεια έξω τη 90χρονη γυναίκα του, αποτρέποντας μια τραγωδία.

Σε μήνυμά τους, ο διευθυντής του ΓΕΛ Μαραθώνα Περικλής Καλατζής και ο σύλλογος Καθηγητών, εκφράζουν τον θαυμασμό και την υπερηφάνειά τους για τους μαθητές:

----------------------------------------

«Τη νεολαία σήμερα την χαρακτηρίζει η βία, η αδιαφορία για το τι γίνεται γύρω τους, δεν έχουνε αρχές, δεν νοιάζονται για τον συνάνθρωπο, λύνουν τις διαφορές τους με γροθιές και κλωτσιές, κλέβουν, …».

Αυτά δεν ακούμε σήμερα για τους εφήβους και τους νέους μας; Δε μαθαίνουμε για μαχαιρώματα και φόνους και συμμορίες ανηλίκων σε όλη την επικράτεια; Δεν μας απασχολεί όλο και περισσότερο η παραβατικότητα των ανηλίκων;

Στην περιοχή μας όμως, έχουμε κάποια παιδιά διαμάντια, κάποια που ξεχωρίζουν, που αποδεικνύουν ότι οι μαύρες ειδήσεις δεν αφορούν όλα τα νέα παιδιά, όπως αφήνει να διαφανεί η ειδησεογραφία.

Θέλουμε, λοιπόν, ο Διευθυντής και ο Σύλλογος Καθηγητών του ΓΕΛ Μαραθώνα να γνωστοποιήσουμε την ηρωική πράξη μαθητών του σχολείου μας, οι οποίοι έσωσαν έναν ηλικιωμένο και κατάκοιτο άνθρωπο από τη φωτιά που ξέσπασε στο σπίτι του.

Συγκεκριμένα, το Σάββατο, 10-01-2026, η παρέα των Σπ. Τσινάβου, Γ. Παπαδόπουλου, Β.Γκιάλπη, Γ.Δρούγκα-Καλαμάρα και Ορ. Αυλωνίτη, που βρισκόταν στην Ν.Μάκρη, στην περιοχή κάτω από τον Αγ. Κωνσταντίνο, έτοιμοι να πάνε να διασκεδάσουν, άκουσε μία γυναίκα, αλλοδαπή προφανώς, να φωνάζει αγγλικά “help!” από τον δεύτερο όροφο παρακείμενης οικίας, όπου η κουζίνα είχε πιάσει φωτιά και οι φλόγες έβγαιναν ήδη από το παράθυρο. Το ζεύγος των ηλικιωμένων ενοίκων, γυναίκα στα ενενήντα της και ο κατάκοιτος και με άνοια σύζυγος, αδυνατούσαν να αντιδράσουν από μόνοι τους.

Οι άνθρωποι που συγκεντρώθηκαν κάτω από το σπίτι κοιτούσαν παγωμένοι, αλλά τα παιδιά δεν δίστασαν, μπήκαν μέσα με γενναιότητα, έφτασαν μέχρι τον δεύτερο όροφο και ο Σ. Τσινάβος πήρε αγκαλιά τον ανήμπορο άνθρωπο και βοηθούμενος από τον Γ.Παπαδόπουλο, τον έβγαλαν έξω ασφαλή, κουβαλώντας τον στα χέρια.

Μετά έφυγαν διακριτικά από τον τόπο του γεγονότος και αν άλλοι, παρόντες στο συμβάν δεν ενημέρωναν για αυτό, ο ηρωισμός τους θα έμενε κρυμμένος στην αγνή ταπεινοφροσύνη τους.

Είμαστε συγκινημένοι και ευγνώμονες που αυτή η νεολαία υπάρχει εδώ. Που δεν αδιαφόρησε για τον συνάνθρωπο, που τρέξανε με αυτοθυσία μέσα στους καπνούς να σώσουν μια ζωή που κινδύνευε αντί να πάνε να διασκεδάσουν, που δεν προσπέρασαν το τι γινόταν γύρω τους, ενεργώντας ως άνθρωποι με αγάπη και σεβασμό στην αξία της ζωής με κίνδυνο της δικής τους.

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου από την Καθημερινή

Οι εξεγερμένοι Ιρανοί βρίσκονται μεταξύ της άγριας καταστολής και των απειλών του Τραμπ για βομβαρδισμούς. Κινδυνεύει ο Χαμενεΐ να έχει την τύχη του Άσαντ;

Στις δύο προεκλογικές εκστρατείες του, ο Ντόναλντ Τραμπ χρησιμοποιούσε τον όρο «νεοσυντηρητικός» μόνο σαν βρισιά, καθώς χρέωνε στα γεράκια της εποχής Μπους την καθήλωση της Αμερικής σε δύο ατέρμονους και αδιέξοδους πολέμους, σε Ιράκ και Αφγανιστάν. Ένας από τους αντιπάλους του στην κούρσα για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών, το 2016, ήταν ο ρεϊγκανικής κοπής γερουσιαστής Νότιας Καρολίνας Λίντσεϊ Γκράχαμ, τον οποίο ο μετέπειτα πρόεδρος περιέγραφε ως «ένα από τα πιο ανόητα ανθρώπινα όντα που έχω δει ποτέ», για να προσθέσει: «Με έναν άνθρωπο σαν κι αυτόν, θα καταλήξετε να ξεκινήσετε έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο»

Εμπρός, σερίφη

Το τελευταίο διάστημα, όμως, ο 47ος πρόεδρος μοιάζει να έχει βαλθεί να ξεπεράσει και τις πιο τρελές φαντασιώσεις των Αμερικανών νεοσυντηρητικών, κάτι που δεν αφήνει ασυγκίνητους ανθρώπους σαν τον Γκράχαμ. Τον περασμένο Ιούνιο, ο επιτήδειος γερουσιαστής παρότρυνε τον Τραμπ να ξεπεράσει τους δισταγμούς του και να βομβαρδίσει, μαζί με το Ισραήλ, το Ιράν, «για να αντισταθμίσει τη ζημιά που υποστήκαμε με την απόσυρση από το Αφγανιστάν», όπως ο ίδιος είπε. Μετά την αμερικανική επίθεση στο ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, κολάκευε τον πρόεδρο ότι «μέσα σε λίγες ώρες καταστήσαμε σαφές σε όλους τους αντιπάλους μας ανά τον κόσμο ότι στον Λευκό Οίκο δεν βρίσκεται πια ένας Τζο Μπάιντεν. Η πόλη έχει πλέον καινούργιο σερίφη»

Ο ενθουσιασμός του Γκράχαμ κορυφώθηκε την εβδομάδα που πέρασε, όταν ο Τραμπ έκανε έκκληση στους Ιρανούς να συνεχίσουν τις διαδηλώσεις που είχαν ξεσπάσει από τις 28 Δεκεμβρίου και να ανατρέψουν το καθεστώς. «Αυτό είναι το μήνυμα ενός ντοπαρισμένου Ρόναλντ Ρέιγκαν! Είναι η δική του στιγμή “ρίξτε το Τείχος του Βερολίνου”, με χίλιες φορές πιο δυνατή επίδραση», έγραψε ο γερουσιαστής στα σόσιαλ. Μιλώντας στο Fox News, την περασμένη Δευτέρα, ο οίστρος του πήρε χαρακτηριστικά ντελίριου: «Αν ήμουν στη θέση σου, κύριε πρόεδρε, θα σκότωνα την (ιρανική) ηγεσία που σκοτώνει ανθρώπους. Πιστεύω σε σένα, κύριε πρόεδρε. Σου έχω εμπιστοσύνη. Είσαι ο Ρόναλντ Ρέιγκαν+ της εποχής μας. Τέλειωσέ τους»

 Την Τετάρτη όλα έδειχναν ότι ο Τραμπ βρισκόταν κοντά στο να ικανοποιήσει τις ορέξεις των νεοσυντηρητικών, εξαπολύοντας στρατιωτικά πλήγματα στο Ιράν με επιχείρημα τις εκατόμβες νεκρών στην Τεχεράνη και άλλες πόλεις. Οι δυτικές κυβερνήσεις καλούσαν τους πολίτες τους να φύγουν αμέσως από τη χώρα ή να αναζητήσουν ασφαλή καταφύγια, οι Αμερικανοί εκκένωναν βάσεις στον Κόλπο ενόψει πιθανών ιρανικών αντιποίνων και οι αεροπορικές εταιρείες άλλαζαν άρον άρον τα δρομολόγια. Λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, όμως, ο Αμερικανός πρόεδρος, σε μια από τις συνηθισμένες μεταμορφώσεις του κυρίου Χάιντ σε Δρ Τζέκιλ, βεβαίωνε ότι «δεν γίνονται εκτελέσεις» και «οι σκοτωμοί έχουν τελειώσει» στο Ιράν, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να μην προχωρήσει σε βομβαρδισμούς. Ή και να προχωρήσει – ποιος ξέρει, αύριο είναι μια καινούργια μέρα, όπως έλεγε η Σκάρλετ Ο’ Χάρα στο «Όσα παίρνει ο άνεμος»

Χαριστική βολή

Όσοι εισηγούνταν ότι η ιρανική ηγεσία βρισκόταν σε υπαρξιακή κρίση και δεν χρειαζόταν παρά μια χαριστική βολή από τον Τραμπ, δεν στερούνταν επιχειρημάτων. Ο πόλεμος των 12 ημερών με το Ισραήλ αποκάλυψε την αποδυνάμωση του Ιράν ύστερα από τα καίρια πλήγματα που είχε υποστεί ο «Άξονας της Αντίστασης» των Χεζμπολάχ, Χαμάς, Χούθι που δεν εκτόξευσαν ούτε έναν πύραυλο εναντίον του εβραϊκού κράτους την ώρα της κρίσιμης δοκιμασίας. Ούτε η ένταξη στην ομάδα των BRICS και η στρατηγική συμφωνία συνεργασίας με τη Ρωσία φάνηκαν ιδιαίτερα χρήσιμα ατού για την Τεχεράνη απέναντι στη συνδυασμένη δύναμη Αμερικανών και Ισραηλινών.

Αλλά η μεγάλη απειλή ερχόταν από το εσωτερικό. Είναι αλήθεια ότι οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις δεν ήταν τόσο μαζικές όσο το τεράστιο και παρατεταμένο «Πράσινο Κύμα» του 2009-2010, όταν οι οπαδοί του μεταρρυθμιστή προεδρικού υποψηφίου Μιρχοσεΐν Μουσαβί πλημμύριζαν λεωφόρους και πλατείες καταγγέλλοντας νοθεία υπέρ του σκληροπυρηνικού Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ. Τότε, όμως, κυριαρχούσε στο κίνημα μια τάση (έστω η πιο φιλελεύθερη) της ίδιας της Ισλαμικής Δημοκρατίας (εξ ου και η σημειολογία του Πράσινου), ενώ τώρα πολύς κόσμος φώναζε «Θάνατος του Χαμενεΐ», ζητώντας τίποτα λιγότερο από την πτώση του καθεστώτος.

Ανοιχτά αντικαθεστωτικά συνθήματα είχαν ακουστεί και στο κύμα διαδηλώσεων «Γυναίκα - Ζωή - Ελευθερία», που πυροδότησε, το 2022, ο θάνατος μέσα σε αστυνομικό τμήμα της 22χρονης Μαχσά Αμινί, που είχε συλληφθεί γιατί δεν φορούσε «σωστά» τη μαντίλα. Το κίνημα αυτό συγκλόνισε την κοινωνία και υποχρέωσε το καθεστώς να μαζέψει την Αστυνομία Ηθών και να ανέχεται, μέχρι σήμερα, πάνω από το ένα τρίτο των γυναικών να κυκλοφορούν χωρίς μαντίλα στους δρόμους των μεγάλων πόλεων, αλλά σε μεγάλο βαθμό περιορίστηκε στη μεσαία τάξη και στις εθνικές μειονότητες των Κούρδων και των Αζέρων.

Ο πληθωρισμός

Αντίθετα, αυτή τη φορά, το αντιπολιτευτικό κίνημα κινητοποίησε για πρώτη φορά μεγάλα τμήματα των λαϊκών τάξεων, όπου το καθεστώς παραδοσιακά συναντούσε μεγαλύτερη υποστήριξη ή τουλάχιστον ανοχή. Με το εθνικό νόμισμα, το ριάλ, να έχει χάσει το 43% της αξίας του σε ένα χρόνο και το 98% σε μια δεκαετία, ενώ ο πληθωρισμός βρίσκεται σταθερά στο 40%, το κοινωνικό τοπίο έγινε εκρηκτικό και η απεργία των εμπόρων της Τεχεράνης ήταν απλώς η θρυαλλίδα. Ο μεταρρυθμιστής πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν αναγνώρισε τον δίκαιο χαρακτήρα των –αρχικά ειρηνικών– κινητοποιήσεων, λέγοντας: «Αν ο λαός είναι δυσαρεστημένος, το φταίξιμο είναι δικό μας. Μην ψάχνετε τους αιτίους στην Αμερική ή όπου αλλού»

Πολύ γρήγορα όμως οι διαδηλώσεις έλαβαν βίαιο χαρακτήρα με εκτεταμένες καταστροφές και δράση ένοπλων ομάδων. Η μυστική υπηρεσία του Ισραήλ, Moσάντ καλούσε, μέσω του λογαριασμού της στο Χ, στα φαρσί, τους Ιρανούς να διαδηλώσουν, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Είμαστε μαζί σας, όχι μόνο από απόσταση και φραστικά, αλλά και στο πεδίο», ενώ ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάικ Πομπέο, ευχόταν: «Καλή Πρωτοχρονιά σε κάθε Ιρανό που βρίσκεται στους δρόμους. Επίσης, σε κάθε πράκτορα της Moσάντ που βαδίζει δίπλα τους». Από κοντά ο Ρεζά Παχλαβί, γιος του τελευταίου σάχη, προσπαθούσε να σφετεριστεί την εξέγερση καλώντας από την Ουάσιγκτον τους Ιρανούς σε γενική απεργία.

Με αυτά τα δεδομένα, δεν είναι περίεργο που οι πολιτικές ελίτ του Ιράν συσπειρώθηκαν. Τόσο ο Πεζεσκιάν όσο και ο Χασάν Χομεϊνί, εγγονός του ιδρυτή της Ισλαμικής Δημοκρατίας και σκληρός επικριτής του Χαμενεΐ, υποστήριξαν τη σκληρή καταστολή των «σαμποτέρ» και των «ξενοκίνητων». Αφού έφτασαν στο ζενίθ τους, την Πέμπτη 8 Ιανουαρίου, οι διαδηλώσεις μπήκαν στην κατιούσα και η πρωτοβουλία πέρασε στις αντιδιαδηλώσεις του καθεστώτος.

Σε αυτό το περιβάλλον, ο Τραμπ ενδεχομένως πείστηκε ότι το παράθυρο ευκαιρίας για αλλαγή καθεστώτος έχει, προς το παρόν, κλείσει και μια εκστρατεία βομβαρδισμών θα έφερνε περισσότερη ζημιά παρά όφελος, συσπειρώνοντας πολλούς γύρω από τη σημαία, όπως είχε συμβεί και τον περασμένο Ιούνιο. Έτσι κι αλλιώς, όσοι είναι 40 χρόνων και πάνω στο σημερινό Ιράν γνωρίζουν ότι η χώρα τους έζησε για δεκαετίες υπό την τυραννία του σάχη, που επέβαλαν η CIA και η MI6 μετά το πραξικόπημα που ανέτρεψε τον Μοσαντέκ, που είχε τολμήσει να εθνικοποιήσει τα πετρέλαια, το 1953. Όπως γνωρίζουν ότι η χώρα τους υπέστη έναν τρομερό οκταετή πόλεμο, το 1980-1988, όπου οι Αμερικανοί στήριζαν και ωθούσαν τον Σαντάμ Χουσεΐν του Ιράκ να τελειώνει με την ιρανική επανάσταση.

«Και μετά, ξαφνικά»

Με αυτά τα δεδομένα, δεν αποκλείεται το ιρανικό καθεστώς να επιβιώσει αυτής της δοκιμασίας και να κερδίσει κάποιο χρόνο. Εάν όμως δεν αλλάξει κάτι πολύ θεμελιακό –όπως θα ήταν η κατάργηση της Velayat-e-faqih, της συνταγματικής διάταξης που κατοχυρώνει τη θεοκρατία– θα πρόκειται για μια πύρρειο νίκη. Στη νουβέλα του Χεμινγουέι «Ο ήλιος ανατέλλει ξανά», ρωτούν κάποιον πώς έφτασε να χρεοκοπήσει και εκείνος απαντάει: «Με δύο τρόπους, πρώτα σταδιακά, κι ύστερα ξαφνικά». Κάπως έτσι, «ξαφνικά», αλλά προβλέψιμα δεν έπεσε και ο βασικός σύμμαχος της Τεχεράνης, ο Μπασάρ Ασαντ;

Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη, ήρθαν πάλι στην επιφάνεια οι έξαλλες φωνές για την «προδοτική συμφωνία των Πρεσπών», για το «ξεπούλημα της Μακεδονίας» και άλλα πολλά ευτράπελα, ανιστόρητα και εχθροπαθή.

Φωνές που προέρχονται από ανθρώπους που κατά τα άλλα μπορεί να πετάγονται μέχρι το γειτονικό κράτος της Βόρειας Μακεδονίας για να κάνουν φτηνά ψώνια ή που ξεπουλάνε την πατρική γη ή το πατρικό τους σπίτι σε οποιονδήποτε, ανεξάρτητα εθνικότητας. Το συμφέρον βλέπετε δεν κοιτάζει σημαίες. Και όμως, η εχθροπάθεια και ο εθνοφασισμός φαίνεται να ευδοκιμούν στη Θεσσαλονίκη.

"Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη πολιορκημένη από τα μέσα" είχε γράψει ο ποιητής Μιχάλης Μέσκος. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Θανάσης Τριαρίδης την εγκατέλειψε. Έφυγε για να μπορέσει να ζήσει όπως θα ήθελε. Να λέει ό,τι θέλει, να γράφει ό,τι θέλει, να ανεβάζει όποιο θεατρικό έργο θέλει. Έφυγε για να μπορεί να είναι ο εαυτός του και όχι ό,τι του υπαγόρευαν οι άλλοι

Διαβάσαμε μία συνέντευξη του Θανάση Τριαρίδη στο   The Opinion   και αναδημοσιεύουμε από αυτήν ένα απόσπασμα, στο οποίο ο γνωστός θεατρικός συγγραφέας (αυτή τη στιγμή 8 έργα του παίζονται ή προγραμματίζονται να παιχτούν αυτή σεζόν στην Αθήνα) αναλύει τη σχέση του με την πόλη στην οποία γεννήθηκε και την οποία , όπως λέει, κουβαλάει πάντα μαζί του, όπου και αν πάει

 -------------------------------------------------------------------

Κύριε Τριαρίδη, γιατί μιλάμε εγώ από τη Θεσσαλονίκη κι εσείς, πια, από την Αθήνα;

Έζησα μέχρι τα σαράντα ένα μου χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Υπήρξε, για ‘μένα, πολύ έντονο κομμάτι της ζωής μου και η παντοτινή μου πατρίδα. Κι επειδή δεν πιστεύω σε άλλες «πατρίδες» -δεν πιστεύω στην έννοια του Έλληνα, της Ελλάδας, του Έθνους- πάντα λέω ότι είμαι ένας ελληνόγλωσσος Σαλονικιός.

Και τώρα, που λείπω, έχω πιο έντονη την αίσθηση της Θεσσαλονίκης· αυτό συμβαίνει σε όλους όσοι φεύγουν. Φτιάχνεις μια δικιά σου εσωτερική επικράτεια, όπου εξιδανικεύεις τα πάντα. Από τη Θεσσαλονίκη έφυγα, διότι είναι μια πόλη πολιορκημένη από Μέσα· αυτή δεν είναι δική μου φράση, είναι μια φράση του Μάρκου Μέσκου. Του χαμένου, πια, ποιητή, Μάρκου Μέσκου.

Υπήρξε μια πόλη που δεν ήταν ελληνική το 2012. Ο ελληνικός πληθυσμός της ήταν κοντά στο 12% και εξελληνίστηκε με τη βία σ’ αυτόν τον τρομερό αιώνα των εθνικισμών. Με τον ίδιο τρόπο που η Σμύρνη εκτουρκίστηκε -μια επίσης πολυεθνική πόλη- η Θεσσαλονίκη, που η «καρδιά» της ήταν η πολυεθνικότητα και η συνύπαρξη, με τρομερή βία έγινε μονοεθνική.

Έτσι υπήρξε το παρακράτος στη Θεσσαλονίκη. Έτσι υπήρξε η ΕΕΕ πριν τον πόλεμο. Μετά τον πόλεμο έγινε η «Οργάνωση της Καρφίτσας». Κι έτσι υπήρξαν όλες αυτές οι κτηνωδίες που οδήγησαν στη δημιουργία των κατηχητικών, των οργανώσεων, των φασιστικών οργανώσεων που, στο τέλος, τη μια ‘καιγαν το Κάμπελ και την άλλη σκότωναν τον Λαμπράκη. Και, φυσικά, όλο το παρακράτος που συνεργάστηκε με τους Ναζί στο Ολοκαύτωμα και μετά το Ολοκαύτωμα.

Ε, αυτήν εδώ η πόλη, λοιπόν, δημιούργησε μια κατάσταση που εκφράστηκε με τρομακτική βία στα συλλαλητήρια της δεκαετίας του ’90, αφόρητου εθνικισμού και εθνολαϊκισμού. Αναδείχθηκαν πολιτικά υποκείμενα του υποκόσμου, μόνον και μόνον επειδή φορούσαν «περικεφαλαίες» και «Μεγαλέξανδρους». Όπως καταλαβαίνεις, αυτό εδώ δημιούργησε μια «ασφυκτική» Θεσσαλονίκη.

Όταν άρχισα να εργάζομαι, δημοσιογραφώντας, κάποια στιγμή έγραψα ότι στη Θεσσαλονίκη, στη Μακεδονία, υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ως μητρική τους γλώσσα τη μακεδονική. Σήμερα μπορεί αυτό να είναι κατανοητό, αλλά τότε, περίπου, ήταν σαν να λες κάτι αδιανόητο. Πήγαινα σε εστιατόρια και μου ‘λεγαν: «Φύγετε, δεν σας σερβίρουμε!». Και, φυσικά, το κείμενο δεν δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Μακεδονία. Και διέκοψα τη συνεργασία μου κι έκανα και καταγγελία. Τέτοια ήταν η πόλη για ‘μένα.

Τα ‘βαζα με την Εκκλησία, με τον Χριστιανισμό, με τον εθνικισμό, με τον εθνοφασισμό της Θεσσαλονίκης. Έλεγα ότι ο Κολοκοτρώνης ήταν «χασάπης» και, κυρίως, ότι οι Μακεδόνες εθνοκαθάρθηκαν. Αυτήν η πόλη δεν αντέχει κάποιον που τα λέει αυτά. Ήμουν νέος, ήμουν «τρελός»…

Δημοσίευσα το βιβλίο μου, «τα μελένια λεμόνια», που, ουσιαστικά, επικεντρωνόμουν στη βασική θεωρία του Μερετκόφσκι ότι ο Χριστός είναι ένας ερωτικός μύθος και στη «Δολοφονία του Χριστού» του Βίλχελμ Ράιχ, που μιλάει για τη σεξουαλικότητα του Χριστού. Ε, καταλαβαίνεις… Έβγαινε ο στόχος και έλεγε «Πρέπει να καεί», με πρωτοσέλιδα.

Σ’ όλα αυτά, μέσα σε μια τέτοια πόλη, κάποτε πήγα να γυρέψω δουλειά σε μια εφημερίδα και μου είπαν: «Ναι, αλλά εσύ ξέρεις να γράφεις;». Ένας «μεγαλόσχημος» δημοσιογράφος, που παρίστανε τον διευθυντή της εφημερίδας.

Σε αυτήν την πόλη δεν μπορούσε να εκδοθεί κανένα βιβλίο μου, να ανέβει κανένα θεατρικό μου έργο. Έκανα σεμινάρια κρυφά, για να μην έρθουν οι φασίστες και κάψουν το μαγαζί που έκανα τα σεμινάρια. Μοιραία έφυγα…

Μετανιώσατε ποτέ για αυτά που είπατε και τα οποία σας «έδιωξαν» από τη Θεσσαλονίκη;

Όχι. Μετανιώνω ότι είπα λίγα και άργησα να τα πω! Έπρεπε να τα λέω από τα είκοσι δύο μου -όταν, πια, καταστάλαξα ότι έτσι είναι τα πράγματα- κι άρχισα να τα λέω στα τριάντα τέσσερά μου· άφησα να περάσει μια δεκαετία, δωδεκαετία, κι άργησα να μιλήσω.

Εν τω μεταξύ, κι άλλα εγκλήματα είχαν συντελεστεί. Θα μου πεις: «Θα τα απέτρεπες;». Όχι, δεν θα τα απέτρεπα! Αλλά, τουλάχιστον, δεν θα είχα τις τύψεις που έχω τώρα· ότι υπήρξε μια ολάκερη δεκαετία, που ήμουν σιωπηλός.

Δεν μετάνιωσα που ‘χασα την πόλη μου. Γιατί, το σημαντικό, δεν είναι να μείνεις στην πόλη σου. Το σημαντικό είναι να μείνεις στην πόλη σου, όντας ο εαυτός σου. Δηλαδή, άμα είναι να χάσεις αυτό που είσαι και τις ηθικές αξίες τις οποίες προσπαθείς να υπηρετήσεις, δεν υπάρχει κανένας λόγος.

Κι επομένως, όλο αυτό το βρήκατε, υποθέτω, στην Αθήνα…

Όχι, στην Αθήνα δεν βρήκα αυτό. Στην Αθήνα βρήκα, όμως, εξήντα θιάσους που ανέβασαν τα έργα μου. Βρήκα τετρακόσιους ηθοποιούς που ανέβαζαν τα έργα μου. Βρήκα δεκατέσσερις εκδότες που εξέδωσαν τα βιβλία μου.

Αυτά τα ίδια βιβλία· «τα μελένια λεμόνια». Τις «Σημειώσεις για το τρεμάμενο σώμα», αυτές για τις οποίες δεν μπορούσα να πάω να φάω μια μπουγάτσα στη Θεσσαλονίκη.

Ξέρετε, οι περισσότεροι από τους καλλιτέχνες που έχω έρθει σε συναναστροφή, τα τελευταία χρόνια, παραδέχονται ότι ξεκινούν από εδώ καθώς το κοινό μπορεί να «χωνέψει» και να «κατανοήσει» ευκολότερα. Και, τώρα, αντιλαμβάνομαι μια διαφορετική άποψη.

Αυτό εδώ το λέει, ας πούμε, ο Άκης ο Σακελλαρίου. Το λέει η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη. Το λέει ο Θοδωρής ο Αθερίδης. Άνθρωποι που, όντως, ξεκίνησαν από τη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα αναγνωρίστηκαν τα εξαιρετικά τους ταλέντα, ο καθένας σε αυτό που κάνει.

Στη δική μου περίπτωση, δεν ήταν θέμα να μου αναγνωριστεί ένα ταλέντο. Όλοι ήταν απολύτως βέβαιοι, στη Θεσσαλονίκη, ότι δεν είχα το παραμικρό ταλέντο. Στην περίπτωσή μου ήταν η δυνατότητα να μου αναγνωριστεί να λέω όσα λέω και να μπορώ να πάω στο φαρμακείο να πάρω το εμβόλιο για το παιδί μου. Ή να λέω όσα λέω και να μπορώ να πάω στο μπουγατσατζίδικο και να πάρω μπουγάτσα για τα παιδιά.

Δηλαδή, στη δική μου περίπτωση, δεν πήγα στην Αθήνα για να βρω ένα κοινό που θα με αναγνωρίζει λίγο περισσότερο. Πήγα στην Αθήνα για να μπορώ να μετέχω στις βασικές διαδικασίες της ζωής.

Ζήσατε, δηλαδή, σαν «κυνηγημένος»…

«Κυνηγημένος» δεν μπορείς να πεις ότι ήμουν. Κυνηγημένοι ήταν οι άνθρωποι που τους έβαζαν στα ξερονήσια και στις φυλακές τα χρόνια του μεταπολεμικού παρακράτους, ’45 – ‘62. Εγώ, είναι ντροπή να λέω ότι είμαι «κυνηγημένος» ή να λέω ότι ήμουν αγωνιστής.

Βίωσα λόγω των ακραίων απόψεών μου, αν θέλεις να στο πω έτσι, έναν τρομερό αποκλεισμό από μια κοινωνία που, χωρίς να το ξέρει, είχε διαβρωθεί πέρα για πέρα. Και, τότε, δεν υπήρχε το Opinion. Δεν υπήρχε η Parallaxi. Δεν υπήρχαν άνθρωποι μέσα στην πόλη, δεν υπήρχε διαδίκτυο με φωνές οι οποίες να ακούγονται και να λένε τι γίνεται. Οι δε παραδοσιακοί δημοσιογράφοι, όλοι ήταν payroll της Εκκλησίας, της Μητροπόλεως και της Μακεδονικής Λέσχης. Είναι, δηλαδή, εποχές που δεν υπήρχε η δυνατότητα μιας εκφραστικής αντίθεσης στην απόλυτη ομοφωνία.

Η ομοφωνία αυτήν έλεγε ότι η Θεσσαλονίκη ήταν, είναι και θα είναι για πάντα ελληνική! Ανιστόρητα πράγματα, άσχετοι άνθρωποι… Εχθροπάθεια, εθνοφασισμός, εθνολαϊκισμός, ρητορεία, φασιστο-χριστιανισμός· όλα αυτά μαζί, «μπουκωμένα» και «ταϊσμένα» από τα «πάνω». Για να βγεις βουλευτής, δήμαρχος, δημοτικός σύμβουλος, έπρεπε να φιλήσεις τα χέρια όλων αυτών των ημι-καθαρμάτων ή και καθαρμάτων. Τα ξέρεις…

Καλά, δεν είναι ότι δεν συμβαίνουν ακόμη και κάποια από τα φαινόμενα που περιγράφετε…

Συμβαίνουν. Και, συχνά, γίνονται και κυρίαρχες συμπεριφορές. Σ’ αυτά έχουν μπει και οι ιδιοκτήτες των ομάδων τώρα και διάφοροι ημι-μαφιόζοι, μπράβοι, πολιτικοί χορηγοί. Αλλά, τώρα, υπάρχει και αντίπαλος λόγος.

Η υπόθεση της κλήσης του Γιάνη Βαρουφάκη για παροχή εξηγήσεων σχετικά με τις δηλώσεις του πως κάποια φορά, πριν από σαράντα χρόνια, είχε κάνει χρήση ecstasy και, περιστασιακά, ινδικής κάνναβης, έχει δύο πλευρές.

Η πρώτη είναι η στοχοποίηση του Βαρουφάκη, αλλά και κάθε πολιτικού που δεν συμμορφώνεται  με τον κυρίαρχο λόγο – και η με κάθε ευκαιρία επίθεση εναντίον τους, με την αγαστή βέβαια συνεργασία των «δημοσιογράφων» των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης

Η άλλη πλευρά της ιστορίας όμως – ίσως και πιο σημαντική - είναι η βαθιά υποκρισία της εξουσίας. Μιας εξουσίας που επικαλείται το «δημόσιο συμφέρον» και την «προστασία της κοινωνίας», όμως οι πράξεις της δείχνουν πως απλά εργαλειοποιεί την ηθική για να επιβάλλει φόβο, έλεγχο και επιβολή

Αλλά και η κοινωνία έχει τις ευθύνες της. Μια κοινωνία που επιλέγει την άγνοια και τη σιωπή δεν έχει μέλλον

Μια κοινωνία που δομείται πάνω σε απόλυτες «αλήθειες», που αρνείται το διάλογο και δαιμονοποιεί την  αντίθετη γνώμη, ακόμη και αν αυτή προέρχεται από τεκμηριωμένη γνώση και επιστημονική εμπειρία, είναι καταδιασμένη σε πολιτική παρακμή

Μια κοινωνία ευάλωτη στην «ηθικολογία» και στον «ηθικό πανικό» και μια κοινωνία που σιωπά στη δαιμονοποίηση και στο διασυρμό, αργά ή γρήγορα, οδηγείται στον αυταρχισμό και τελικά στο φασισμό

Διαβάσαμε ένα κείμενο του Γιάννη Ανδρουλιδάκη που γράφτηκε με αφορμή το θόρυβο που σήκωσαν οι δηλώσεις του Βαρουφάκη. Στο άρθρο αυτό, αναδεικνύεται και καταγγέλλεται η επίμονη προσπάθεια από πλευράς πολιτείας και του κατεστημένου λόγου να εξισώσουν το χασίς με την ηρωΐνη.

Μια πολιτική επιλογή που δεν είναι απλώς λανθασμένη, αλλά βαθιά εγκληματική γιατί η σύγχυση που προκαλεί, αντί να κρατήσει τον κόσμο μακριά από το χασίς, του στρώνει το δρόμο προς την ηρωΐνη

Αν η κυβέρνηση ενδιαφερόταν πραγματικά για το ζήτημα των ναρκωτικών, δεν θα είχε διαλύσει τις δημόσιες δομές απεξάρτησης και κοινωνικής επανένταξης. Η διάλυση αυτών των δομών αποδεικνύει την πλήρη αδιαφορία της για το ζήτημα

Και τι την νοιάζει τελικά και βγάζει κορόνες ηθικολογίας; «Ο ηθικός πανικός. Κάθε φορά που επικρατεί ηθικός πανικός για οποιοδήποτε ζήτημα, η Ακροδεξιά και η ηλιθιότητα βγαίνουν κερδισμένες»

Ας διαβάσουμε όμως τον Γιάννη Ανδρουλιδάκη 

------------------------------------------------------------------------

Ανήκω σε μία γενιά που είδε τον Σταμάτη Γαρδέλη στα Τσακάλια να πεθαίνει από υπερβολική δόση χασίς, παρά τις ηρωικές προσπάθειες του Πάνου Μιχαλόπουλου να τον επαναφέρει στη ζωή. Την ίδια περίπου εποχή, κυκλοφορούσε μια διαφημιστική κασέτα για την καταπολέμηση των ναρκωτικών. Εκεί, ανάμεσα σε διδακτικά τραγούδια, μεσολαβούσαν και αντίστοιχες ιστορίες. Σε μία από αυτές, ένας βαριά εξαρτημένος νεαρός επισκέπτεται τον "έμπορα" (η ύπαρξη ενός πάρα-πολύ-κακού ανθρώπου, στον οποίον οφείλεται η ζημιά είναι πάντα χρήσιμη στις διδακτικές ιστορίες, ήδη από την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης), για να του ζητήσει "λίγο μαύρο". Ο αδίστακτος έμπορας του απαντά: "το μαύρο μου τελείωσε. Θες λίγη άσπρη;". Ο απελπισμένος χρήστης κάνναβης, πέφτει στην ανάγκη του έμπορα και του λέει: "Φέρε μαύρο, φέρε άσπρο, φέρε ό,τι έχεις" και έτσι πέφτει στην ηρωίνη.

Τα αποτελέσματα αυτού του είδους της προπαγάνδας υπήρξαν λαμπρά. Το 1993, όταν μπορούσαν να μετρηθούν οι συνέπειες αυτής της καμπάνιας στο γενικό πληθυσμό, είχαμε κατά μέσο όρο έναν αριθμό άνω των τριών νεκρών από ηρωίνη, ημερησίως. Οι αριθμοί μεταδίδονταν κάθε μέρα στις ειδήσεις και κάπου τον Νοέμβριο, αν θυμάμαι σωστά, είχαν γίνει αρκετές εκπομπές για να γιορτάσουμε τον 1000ό νεκρό.

Σήμερα, μπορώ να σκεφτώ πολύ εύκολα έναν πρώτο λόγο. Όταν πιπιλάς το μυαλό του κόσμου ότι το χασίς και η ηρωίνη είναι περίπου το ίδιο, αυτό που καταφέρνεις είναι να στείλεις κόσμο στην ηρωίνη, όχι να τον απομακρύνεις από το χασίς. Αλλά πέρα από αυτό, ξέρω ότι σήμερα δεν υπάρχει μισός επιστήμονας που να υποστηρίζει ότι ο τρόπος για να κρατήσεις τα παιδιά μακριά από τα ναρκωτικά είναι να τους πεις "μην παίρνετε ναρκωτικά" και ακόμα λιγότερο να τους πεις τρομακτικές ιστορίες για ανθρώπους που πέθαναν από ένα τσιγάρο χασίς. Η συζήτηση πρέπει να γίνεται με άλλους όρους -και πάλι χωρίς την αυταπάτη ότι αυτό μπορεί να λύσει το πρόβλημα.

Το γνωρίζουν αυτό ο Άδωνις, ο Πλεύρης και διάφοροι χωροφυλάκοι που περιδιαβαίνουν τις τελευταίες ημέρες τα κανάλια και βγάζουν φιλιππικούς ενάντια στα ναρκωτικά και τους γιεγιέδες; Δεν είμαι βέβαιος. Δεν πρέπει να υποτιμάμε την βλακεία των χωροφυλάκων και των προϊσταμένων τους, αλλά ούτε και να την υπερτιμάμε.

Είμαι ωστόσο βέβαιος ότι δεν τους νοιάζει. Η κυβέρνηση αυτή έχει διαλύσει τις δομές απέναντι στην εξάρτηση, έχει φτιάξει έναν μικρό ΟΠΕΚΕΠΕ στη θέση τους και γενικά οι φασίστες δεν φημίζονται ότι νοιάζονται για τους αποκλεισμένους.

Και τι τους νοιάζει; Ο ηθικός πανικός. Κάθε φορά που επικρατεί ηθικός πανικός για οποιοδήποτε ζήτημα, η Ακροδεξιά και η ηλιθιότητα βγαίνουν κερδισμένες. Δεν έχει σημασία αν αφορά τα ναρκωτικά, τον νόμο και την τάξη, τις ποινές στα δικαστήρια, την "κάθαρση" από τους "διεφθαρμένους πολιτικούς" ή τα δίκαια του έθνους. Η πυξίδα είναι πάντα σταθερή, δείχνει προς αυτό που ονειρευόταν ο Ισπανός θεωρητικός του φασισμού Χιμένεθ - Καμαπαγιέρο, "ένα έθνος ψυχοπαθών".

Για τον λόγο αυτό, υποστηρίζω ότι από την πλευρά μας πρέπει να είμαστε πάντα πολύ προσεκτικοί και εξαιρετικά επιφυλακτικοί με τέτοιους πανικούς, ακόμα κι αν νομίζουμε ότι πρόσκαιρα μας εξυπηρετούν σε κάτι. Μια κοινωνία που εθίζεται στην ιδέα ότι ο νωτιαίος μυελός της είναι σημαντικότερης αξίας από τον εγκέφαλο της, αργά ή γρήγορα καταλήγει στον φασισμό. Οι Πλεύρηδες και οι Γεωργιάδηδες δεν είναι τίποτα ιδιοφυείς, αλλά αυτό το καταλαβαίνουν. Για αυτό και πάντα επιλέγουν μια συζήτηση στην οποία ο ηθικός πανικός να έχει σημαντικό ρόλο. Ξέρουν ότι παίζουν στην έδρα τους: στο γήπεδο της βλακείας.

Θέλω να πω, να πούμε όχι στα ναρκωτικά.

Αλλά ακόμα περισσότερο, να πούμε όχι στην ηλιθιότητα. Σκοτώνει το ίδιο και περισσότερο.

Κυκλοφορεί σήμερα το φύλλο #127 της RAF WEST Journal, της Νο2 εφημερίδας της Ανατολικής Αττικής

ΜΝΗΜΕΙΑ ΑΠΟ ΚΥΒΟΛΙΘΟ ΣΤΗ ΡΑΦ ΤΑΟΥΝ: Το υλικό που αποτελεί το σήμα κατατεθέν των αχρείαστων έργων της πόλης, πρόκειται να αξιοποιηθεί για την ανέγερση μνημείων στο δρόμο για το Μπλε Λιμανάκι – τον πρώτο δρόμο όπου ξεριζώθηκαν δέντρα για να στρωθούν κυβόλιθοι και που μετέτρεψε την πόλη της Ραφ Τάουν σε Ριβιέρα από τα Lidl. Εξέχουσα θέση θα έχουν τα κυβολιθικά αγάλματα του πρώην Σερίφη και της Οσίας Αθετούσας, για τα οποία οι πρώτες πληροφορίες αναφέρουν ότι θα είναι ορατά και από το Διάστημα

ΣΤΟΥΣ ΜΠΑΓΛΑΜΑΔΕΣ ΤΗΣ ΡΑΦΗΝΑΣ: Η μόνιμη στήλη της RAF WEST δημοσιεύει το τετράστιχο της εβδομάδας.

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: Στο σημερινό τεύχος, o πρώην Σερίφης και η Οσία Αθετούσα ποζάρουν μπροστά από ένα σωρό κυβόλιθων.

ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΤΕΡΥΓΑΣ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΤΗΣ ΤΑΦ ΤΑΟΥΝ: Εγκαινιάστηκε η νέα πτέρυγα του "Μουσείου Θαλάσσιου Κόσμου" της Ραφ Τάουν. Η πτέρυγα της "Θαλάσσιας Πατάτας", όπως ονομάστηκε, αναμένεται να εκτοξεύσει το πλήθος των επισκεπτών του περίφημου Μουσείου και να το καταστήσει Νο1 προορισμό για τους επισκέπτες του διπλανού περίπτερου

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ: Η γελοιότητα ανοίγει το σκορ μέσα σε θύελλα πανηγυρισμών. Η Μαρία Κορίνα Ματσάδο, με μια υπέροχη ντρίμπλα, περνάει θαυμάσια το Νόμπελ Ειρήνης στον Ντόναλντ Τραμπ. Αυτός, αφού βομβαρδίζει τη Βενεζουέλα,  πασάρει αμέσως στον Βενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος ξεφεύγει από το μαρκάρισμα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου και βρίσκει στον κενό χώρο αμαρκάριστο τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που –χωρίς να καθυστερήσει αναρωτώμενος για τη νομιμότητα των πράξεών του - με ένα ευθύβολο σουτ βάζει ένα υπέροχο γκολ στην κοινή λογική.

Ο ΑΔΩΝΙΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ΑΛΛΑΖΕΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΦΟΝΤΟΥ ΣΤΟ Χ: Πάντα συνεπής και ακάματος στον αγώνα για την υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, ο Υπουργός Υγείας που άλλαξε τα φώτα στο ΕΣΥ, άλλαξε και τη φωτογραφία φόντου στο X, προκαλώντας ρίγη θαυμασμού και συγκίνησης

Διαβάστε σήμερα, 17/1/2025, τη RAF WEST Journal

της Μαρίας Νάτση

Η δημοκρατία δεν πέφτει πάντα με πραξικοπήματα. Συχνά αδειάζει από μέσα, κρατώντας τους τύπους και χάνοντας την ουσία της.

Δακρυγόνα ρίχνονται σε βρέφη, ένοπλοι εισβάλλουν σε σπίτια και αρπάζουν εφήβους από τα κρεβάτια τους, σέρνουν αιμόφυρτους  ανθρώπους στο δρόμο, κεφάλια στοχοποιούνται, σώματα πυροβολούνται, και η κρατική βία γίνεται πια ... νόμιμη διαδικασία.

Επιζώντες του ολοκαυτώματος, τυφλοί, υπερήλικες, νέοι, άνθρωποι σε αμαξίδια συλλαμβάνονται επειδή κρατούν ένα χαρτί διαμαρτυρίας για τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Τηλεφωνικές συνομιλίες καταγράφονται, ευθύνες χάνονται σε επιτροπές, τραγωδίες βαφτίζονται «αστοχίες».

Η δικαιοσύνη καθυστερεί μέχρι να κουραστεί η κοινωνία, η μνήμη ενοχλεί και η ιστορία πρέπει να πειθαρχήσει.

Δεν πρόκειται για παρεκκλίσεις. Πρόκειται για επικίνδυνη μετατόπιση του ίδιου του ορίου της δημοκρατίας.

Το αδιανόητο γίνεται ανεκτό και το ανεκτό γίνεται κανονικότητα. Και μέσα σε αυτή την φρικτή κανονικότητα αναρριχώνται οι χειρότεροι - ηλίθιοι, επικίνδυνοι, άπληστοι, παρανοϊκοί, ελεγχόμενοι, εξαγορασμένοι, παρακολουθούμενοι  και παρακολουθούντες. Άνθρωποι χωρίς παιδεία δημοκρατίας και εξουσίας, αλλά με πλήρη πρόσβαση σε αυτήν.

Η άλωση της δημοκρατίας γίνεται εκ των έσω. Όχι με εχθρούς, αλλά με ανίκανους και αδίστακτους που δεν συναντούν θεσμικά όρια.

Οι πολίτες στέκουν  μουδιασμένοι, χωρίς εργαλεία, χωρίς φωνή, χωρίς δυνατότητα ουσιαστικής παρέμβασης. Η σύγχρονη δημοκρατία περιορίζει τον πολίτη σχεδόν αποκλειστικά σε ένα χαρτί στην κάλπη κάθε λίγα χρόνια. Στο ενδιάμεσο, καλείται να σιωπά — ακόμη κι όταν παρακολουθείται, εξαπατάται ή κυβερνάται από επικίνδυνους ανθρώπους.

Τα "όστρακα" της αρχαίας δημοκρατίας —η δυνατότητα της κοινωνίας να απομακρύνει όσους απειλούν την Πολιτεία— έχουν θαφτεί στην άμμο της αντιπροσώπευσης και η λαϊκή κυριαρχία  από πράξη έγινε σύνθημα.

Κι όμως, τα μέσα υπάρχουν. Η άμεση δημοκρατία δεν είναι ουτοπία. Είναι θεσμική αναγκαιότητα.

Μπορούν να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις και οι μηχανισμοί  για διαρκή συμμετοχή, λαϊκή πρωτοβουλία, δεσμευτικά δημοψηφίσματα, ανάκληση αιρετών και ουσιαστικό κοινωνικό έλεγχο κρίσιμων αποφάσεων.

Όχι για να αντικατασταθεί η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, αλλά για να ενισχυθεί και να συγκρατείται όταν εκτρέπεται.

Η πλειοψηφία θα πρέπει να μπορεί ειρηνικά και δημοκρατικά να απομακρύνει τον επικίνδυνο πολιτικό, να ανατρέπει αποφάσεις που παραβιάζουν το δημόσιο συμφέρον και να βάζει φρένο στην πολιτική παράνοια, πριν αυτή γίνει κανονικότητα.

Αν η δημοκρατία δεν αποκτήσει μηχανισμούς αυτοπροστασίας, δεν θα καταλυθεί θεαματικά. Θα λεηλατηθεί σιωπηλά, μέχρι να μη μείνει τίποτε άλλο, παρά μονάχα  το όνομά της.

του Κώστα Καναβούρη

Επειδή, τόσο η απονομή του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης (από τη Νορβηγία και όχι από τη Σουηδία όπως τα υπόλοιπα τέσσερα) στην ηγέτιδα της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας Μαρίνα Κορίνα Ματσάδο, όσο και το ότι πρόσφερε το βραβείο της στον «πορτοκαλί παράγοντα» του σύγχρονου φασισμού Ντόναλντ Τραμπ κατά τη συνάντησή της μαζί του και επειδή η Ιστορία επαναλαμβάνεται μεν σαν φάρσα αλλά με τραγικά αποτελέσματα, καλό είναι να θυμηθούμε και μια άλλη ιστορία φρίκης από τέτοια προσφορά.

Μιλάμε για την προσφορά του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1920, από τον μεγάλο Νορβηγό συγγραφέα Κνουτ Χάμσουν (1859 - 1952) στον Γκέμπελς, για την ενίσχυση του Ναζιστικού Κόμματος Γερμανίας και τη συνάντησή του με τον Χίτλερ. Και μιλάμε για ένα συγγραφέα τεραστίου μεγέθους. Ένα συγγραφέα που κατά τον Ισαάκ Μπάσεβιτς Σίνγκερ είναι ο "πατέρας της λογοτεχνίας". Κάθε άλλο δηλαδή παρά σκουπίδι τύπου Ματσάδο.

Ο Χάμσουν από το 1930 ήταν υπέρ του φασιστικού κινήματος Νορβηγίας και υπέρ της κατάληψης της χώρας του από τους Ναζί, λόγω της αντιπάθειάς του για τον Βρετανικό ιμπεριαλισμό και το μίσος του για τον κομμουνισμό και τους μπολσεβίκους. Κάτι λέει αυτό για όσους χειροκροτούν την απαγωγή του Μαδούρο και για όσους χειροκροτούν την επέμβαση του Τραμπ στο Ιράν λόγω μίσους «για τους μουλάδες» και το όντως φρικώδες θεοκρατικό καθεστώς.

Για να κατανοήσουμε λοιπόν τα όσα εμέσουν οι «δεδομένοι σύμμαχοι» του Τράμπ, παρακάμπτοντας στεγνά το Διεθνές Δίκαιο, αλλά και οι εξαχρειωμένοι (ου μην αλλά και εξαγριωμένοι από το φτηνό μεθύσι της εξουσίας) ντελάληδες του σφαγέα Νετανιάχου και της «μεγάλης δημοκρατίας» του Ισραήλ, καλό είναι να θυμηθούμε οι υπόλοιποι αυτά που έγραφε ο Κνουτ Χάμσουν στη Νορβηγική εφημερίδα Afterposten στις 7 Μαίου 1945 στη νεκρολογία του για τον Χίτλερ, μια εβδομάδα μετά την αυτοκτονία του (30 Απριλίου 1945):

«(...)Ήταν πολεμιστής του ανθρώπινου γένους και προφήτης της δικαιοσύνης για όλα τα έθνη. (...) Έτσι μπορεί να κοιτάξει ο απλός δυτικοευρωπαίος τον Αδόλφο Χίτλερ. Κι εμείς οι στενοί οπαδοί του υποκλινόμαστε στον θάνατό του».

Ας τα έχουμε υπόψη αυτά, όταν ακούμε να κρώζουν τα υποπόδια ορφανά του Χίτλερ και τα αποπαίδια του σύγχρονου φασισμού για δημοκρατία, ελευθερία και «μπλα μπλα με εκλέξανε»...

«Απέτυχα στην ακαδημία της αστυνομίας και ο στρατός δεν φαινόταν να΄χει πλάκα. Έτσι βρήκα μια παραστρατιωτική επιχείρηση, πρόθυμη να μου δώσει ένα όπλο. Ποτέ δεν ένιωσα τόσο κουλ

Υπάρχει ένα κενό στην ψυχή μου που με εξοργίζει. Όλες οι γυναίκες με απέρριψαν και ένιωσα σαν κλόουν. Αλλά τώρα θα με προσέξετε, βάζω ανθρώπους σε κλουβιά

- Έλα στον Ice, αγόρι μου. Αν σου λείπει ο έλεγχος και η εξουσία, έλα μαζί μας να κυνηγήσουμε μειονότητες»

O 33χρονος τραγουδοποιός από το Αρκάνσας, Jesse Welles, βάζει στο στόχαστρό του το παραστρατιωτικό τμήμα του ICE. Και δεν είναι ο μόνος

Well, if you're lookin' for purpose in the current circus

If you're seekin' respect and attention

If you're in need of a gig that'll make you feel big

Come with me and put some folks in detention

Just last week was kind of tough, I put a kid in cuffs

I zip tied a lady to a van

We can sneak around town, hunt workin' folks down

I hear they got a great benefit plan

Join Ice, boy, ain't it nice?

Join Ice, take my advice

If you're lackin' control and authority

Come with me and hunt down minorities

Join Ice

Well, I failed the academy, the cops weren't havin' me

The Army didn't sound that fun

So I found me a paramilitary operation

That was keen to hand me a gun

I got picked on at school, I never felt that cool

There's a hole in my soul that just a-rages

All the ladies turned me down, and I felt like a clown

But will you look at me now, I'm puttin' folks in cages

At Ice, we're respectin' power

Join Ice, I hear they got great hours

There's a sign-on bonus of 50 grand

They're in need of you, needin' to feel like a man

Join Ice

(Look at him go!)

Well, if you're lookin' for purpose in the current circus

If you're seekin' respect and attention

If you're in need of a gig that'll make you feel big

Come with me and put some folks in detention

See I failed the academy, the cops weren't havin' me

The Army didn't sound that fun

So I found me a paramilitary operation

That was keen to hand me a gun

Join Ice, boy, ain't it nice?

Join Ice, take my advice

If you're lackin' control and authority

Come with me and hunt down minorities

Join Ice