Υπάρχει ένας μύθος που αποδίδεται στον Άγιο Αυγουστίνο. Σύμφωνα με αυτόν, όταν ένας πειρατής συνελήφθη από τον Μέγα Αλέξανδρο, ερωτήθηκε “πώς τολμάς να ασκείς βία στη θάλασσα;”. “Εσύ πώς τολμάς να ασκείς βία σε όλο τον κόσμο;” απάντησε ο πειρατής.“Επειδή εγώ το κάνω με ένα μόνο πλοίο, αποκαλούμαι κλέφτης. Εσύ, που το κάνεις με ένα μεγάλο στόλο, αποκαλείσαι αυτοκράτορας”

Έτσι ξεκινάει ο πρόλογος του βιβλίου του Νόαμ Τσόμσκι “Πειρατές και αυτοκράτορες, παλιοί και νέοι”. Σύμφωνα με το Τσόμσκι, ο όρος “τρομοκρατία” άρχισε να χρησιμοποιείται στα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα και αναφερόταν κυρίως σε βίαιες ενέργειες των κυβερνήσεων που είχαν ως σκοπό να τρομοκρατήσουν τον πληθυσμό και να διασφαλίσουν τη λαϊκή υποταγή

Η εξουσία όμως, έχοντας τη δύναμη να ελέγχει τη σκέψη και την έκφραση, άλλαξε την αρχική σημασία της λέξης και πλέον ο όρος “τρομοκρατία” έφτασε να αποδίδεται κυρίως στην “ανταποδοτική τρομοκρατία” που ασκείται από άτομα ή ομάδες ενάντια στην εξουσία

Έτσι, ενώ ο όρος αποδιδόταν κάποτε σε αυτοκράτορες που ασκούσαν βία στους υποτελείς τους και στον υπόλοιπο κόσμο, τώρα προορίζεται για αντάρτες που αντιστέκονται και ασκούν βία έναντι των ισχυρών

Θα προσπαθήσουμε, με τη βοήθεια της Νίνας Αγγελικής Γεωργιάδου, να θυμηθούμε ποιοι είχαν χαρακτηριστεί κατά καιρούς στο παρελθόν ως τρομοκράτες από την εξουσία και τους ισχυρούς.

Πριν όμως περάσουμε στο κατατοπιστικό κείμενο της Νίνας Γεωργιάδου, θεωρούμε χρήσιμο και διδακτικό να σταθούμε σε δύο ειδικά ιστορικά θέματα, με τα οποία έχει ασχοληθεί εκτενώς η Attica Voice με ειδικά αφιερώματα

Το πρώτο είναι η σφαγή των αμάχων κατά την άλωση της Τριπολιτσάς. Εμείς εδώ οι Έλληνες που φρίττουμε (και καλά κάνουμε) με τη δολοφονική – και εν πολλοίς φρικώδη - επίθεση της Χαμάς της 7^ης Οκτωβρίου 2023, καλό είναι να μην ξεχνάμε πως όταν γιορτάζουμε την άλωση της Τριπολιτσάς, στην ουσία γιορτάζουμε τη σφαγή 20.000 αμάχων, γερόντων, γυναικών και παιδιών από τον Κολοκοτρώνη και τα στρατεύματά του. Μια σφαγή άνευ ορίων και ηθικής που προκάλεσε αποτροπιασμό στη Δύση, ανακόπτοντας για λίγο διάστημα το φιλελληνικό κίνημα, το οποίο χρειάστηκε να έρθει η σφαγή της Χίου από τους Τούρκους για να ανακάμψει

Το δεύτερο είναι η εβραϊκή τρομοκρατία που ασκήθηκε από παραστρατιωτικές οργανώσεις τύποιυ Χαμάς, πριαν από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Όσοι λοιπόν παίρνουν το μέρος του Ισραήλ στη γενοκτονία που διαπράττει στη Γάζα, επικαλούμενοι την τρομοκρατική δράση της Χαμάς, καλό είναι να μάθουν πως το Ισραήλ είναι αυτό που εισήγαγε τη σύγχρονη μορφή αυτού που ονομάζεται τρομοκρατία. Απαγωγές και εκτελέσεις επιλεγμένων προσώπων, τοποθετήσεις βομβών σε πολυσύχναστα μέρη με δεκάδες άμαχους νεκρούς, τυφλοί πυροβολισμοί σε συγκεντρωμένα πλήθη, δολιοφθορές σε δημόσιες εγκαταστάσεις, είναι λίγα μόνο από τα μέσα που χρησιμοποίησαν οι Εβραίοι στην προσπάθειά τους να ιδρύσουν ένα ανεξάρτητο κράτος στην Παλαιστίνη. Με αποκορύφωμα τη σφαγή του Ντερ Γιασίν, όπου σκοτώθηκαν όλοι οι κάτοικοι του χωριού από τις εβραϊκές παραστρατιωτικές οργανώσεις

Είναι χαρακτηριστικό πως ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είχε δηλώσει πως «δεν θα συγχωρούσε ποτέ τους τρομοκράτες της Ιργκούν», μίας εκ των πολλών εβραϊκών παραστρατιωτικών οργανώσεων που συμμετείχαν στις παραπάνω ενέργειες

Ας διαβάσουμε όμως το κείμενο της Νίνας Αγγελικής Γεωργιάδου για να έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα

Η ΒΡΩΜΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΚΤΗΤΩΝ

Η δαιμονοποίηση της Αντίστασης από κατακτητές και αποικιοκράτες, έχει βασικό εργαλείο τη βρώμικη γλώσσα και την παραφθορά των εννοιών.

Ενώ Θουκυδίδης και Ησίοδος αποκαλούν τρομοκράτες τους κατακτητές και τους τυράννους, τους τελευταίους αιώνες τα παραφερνάλια των βρώμικων εξουσιών βάφτισαν την Αντίσταση,  «τρομοκρατία».

Στη Λατινική Αμερική, οι Ισπανοί φονιάδες κονκισταδόρες χαρακτήριζαν όλες τις αυτόχθονες φυλές «άγριους και τρομοκράτες» κι έβαψαν κόκκινα, από το αίμα των αυτόχθονων, τα ποτάμια της.

Και όταν αργότερα, το 19ο αιώνα ξέσπασαν τα κινήματα απελευθέρωσης,  Μπολίβαρ,  Σαν Μαρτίν και Ζαπάτα επικηρύχθηκαν ως «τρομοκράτες».

Στις ΗΠΑ, όλες οι αυτόχθονες φυλές των Ινδιάνων, Σιού, Τσερόκι, Απάτσι, Ναβάχο, χαρακτηρίστηκαν ως «άγριοι τρομοκράτες» και οδηγήθηκαν στην πιο πολυάνθρωπη Γενοκτονία, που κατέγραψε ποτέ η Ιστορία. Αργότερα, ακόμη και ο Λούθερ Κινγκ, οπαδός της παθητικής Αντίστασης και της «μη βίας»  μπήκε στις λίστες των «τρομοκρατών» και μετά από πέντε απόπειρες, δολοφονήθηκε τελικά από ένα μισθωμένο «επαρχιακό κλεφτρόνι».

Στην κατασφαγμένη από τους ευρωπαίους αποικιοκράτες Αφρική, ο όρος «τρομοκρατία» υιοθετήθηκε για κάθε απελευθερωτικό κίνημα:

Οι Μάου Μάου στην Κένυα, που αγωνίστηκαν για την απελευθέρωση της γης τους από τους Βρετανούς άποικους, ταυτίστηκαν με την «τρομοκρατία» και ήταν αυτοί που βασανίστηκαν άγρια στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Hola Camp.

Στην Αλγερία, το Μέτωπο για την Εθνική Απελευθέρωση από τους αποικιοκράτες Γάλλους, χαρακτηρίστηκε ως «τρομοκρατική οργάνωση» και 100.000 τουλάχιστον μέλη του σφαγιάστηκαν άγρια.

Στην Αγκόλα, η πορτογαλική αποικιοκρατία βάφτισε «τρομοκράτες» τις οργανώσεις, MPLA, FNLA και UNITA που πάλεψαν και πέτυχαν την ανεξαρτησία της.

Τα ίδια στη Ναμίμπια, τη Ζιμπάμπουε, τη Ροδεσία και τη Νότια Αφρική, ενώ ο Νέλσον Μαντέλα ήταν στις λίστες των «τρομοκρατών» του State Department, μέχρι τη δεκαετία του ΄90.

Στην εδώ χώρα του «μύθου», που κυβερνιέται διαχρονικά από τους απόγονους κοτζαμπάσηδων,  δοσίλογων και μαυραγοριτών, ο αγώνας για απελευθέρωση από τον Οθωμανικό ζυγό, έβαλε τους Ρήγα Φεραίο, Αλέξανδρο Υψηλάντη και Γεώργιο Καραϊσκάκη, στη λίστα των «επικίνδυνων τρομοκρατών», με το Πατριαρχείο να συνηγορεί με το σουλτανάτο  και να αφορίζει.

«Οι τολμήσαντες να σηκώσωσιν όπλα κατά της κραταιᾶς βασιλείας και να "σαλεύσωσι την ησυχίαν του κοινού" και "να φέρωσιν εις κίνδυνον την ευστάθειαν της πολιτείας" και "να χύσωσιν αίματα αθώων" τοιούτοι άπαντες, και αν μεν ιερωμένοι εισί, καθαιρούνται· και αν μοναχοί, αναθεματίζονται· και αν κοσμικοί, αφωρίζονται και αποκόπτονται τελείως από της αγίας του Χριστού Εκκλησίας· και γίνονται αποσυνάγωγοι και ανάθεμα και κατάρα αιώνιος και ασυγχώρητος».

Στη μεγαλειώδη πάλι Αντίσταση κατά της ναζιστικής κατοχής, οι αγωνιστές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ χαρακτηρίστηκαν απ’ τους Γερμανοναζί κατακτητές, «τρομοκράτες και συμμορίτες» (Banditen).

Στον Εμφύλιο που πυροδοτήθηκε απ’ τους Άγγλους, οι νέοι επικυρίαρχοι χρησιμοποίησαν, με θαυμαστή ταύτιση, τους όρους «bandits» (ληστές), «extremists» (ακραίοι) και «terrorists» (τρομοκράτες)

Η μεγάλη λίστα των ελεύθερων αντιστεκόμενων ανθρώπων, που βαφτίστηκαν «τρομοκράτες», δεν άφησε απ’ έξω τον Μαχάτμα Γκάντι και τον Τσε Γκεβαρα.

Δεν θα μπορούσε, μέσα σ’ αυτή τη βρώμικη γλώσσα της χειραγώγησης και της καταστολής, να εξαιρεθεί η  μεγαλειώδης Παλαιστινιακή Αντίσταση;

Από το 1959 η Φατάχ και το 1964 η PLO, και αργότερα η Χαμάς, το Δημοκρατικό και το Λαϊκό Μέτωπο για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, χαρακτηρίζονται από τα Δυτικά παραφερνάλια, ως «τρομοκράτες», έστω κι αν η συντριπτική πλειοψηφία των χωρών του ΟΗΕ θεωρεί τη Χαμάς, αντιστασιακή οργάνωση.

Ακόμη και αριστερίζοντες του τίποτα, της θολούρας και της συμπόρευσης, συνηγορούν στα περί «τρομοκρατίας». Αφοπλισμένοι και αφυδατωμένοι, στην καλύτερη εκδοχή τους, προβάλλουν «ρομαντικά» την αντίσταση της σφεντόνας.

Η Ιστορία όμως έδειξε, πως  η κατοχή, το απαρτχάιντ, η πολιορκία, ο λιμός, ο εξευτελισμός, η απανθρωποποίηση νικιούνται μόνο με Αντίσταση μέχρις εσχάτων και πως οι «τρομοκράτες»  έχουν ένα όνειρο.

Κι όπως έλεγε ο Τσε,

«Αξίζει φίλε μου να υπάρχεις για ένα όνειρο, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει!»

της Μαρίας Νάτση

Στα χώματα της Παλαιστίνης, ο Χριστός ξανασταυρώνεται.

Παιδί, βρέφος, αγέννητος

Και μαζί του η ελπίδα

Όχι δεν είναι ένα δεύτερο Ολοκαύτωμα. Είναι πολύ χειρότερο.

 Δε βρισκόμαστε στη δίνη ενός  Παγκόσμιου πολέμου, αλλά στην ασφάλεια και την ειρήνη του σπιτιού μας.

Η Ελληνική  Ορθόδοξη Εκκλησία παρακολουθεί και δεν έχει ακόμα ξεστομίσει  τη λέξη γενοκτονία

Ο Πάπας γνωρίζει και  έκανε μόνο  κάποιες προσεκτικές  δηλώσεις

Γελοίοι πολιτικοί Αρλεκίνοι μιλούν  εξ ονόματός μας φωνάζοντας "Σταύρωσον"

Όμως  "ο λιμός στη Γάζα  είναι λιμός  όλου του κόσμου..." (Τομ Φλέτσερ, Συντονιστής Έκτακτης Βοήθειας του ΟΗΕ)

" Είναι ένας λιμός που μας αφορά όλους. Όλοι το γνωρίζουν αυτό.

Είναι ένας λιμός που ρωτάει: Μα ΕΣΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΑΤΕ ; "

Αυτή τη φορά δεν θα ακουστεί  " άφες αυτοίς, ου γάρ οίδασι τι ποιούσι"

Γνωρίζουμε και δεν υπάρχει συγχώρεση γιατί

«Ο Χριστός ο δικός μας είναι φτωχός, κατατρεγμένος, χτυπάει πόρτες και κανένας δεν του ανοίγει.

Ο Χριστός ο δικός σας είναι πλούσιος κοτζαμπάσης, τα έχει φτιαγμένα με τον Αγά, μανταλώνει την πόρτα του και τρώει. Ο Χριστός ο δικός σας διαλαλεί: “Δίκαιος είναι ο κόσμος τούτος, τίμιος, σπλαχνικός μου αρέσει, αφορεσμένος όποιος σηκώσει χέρι να τον κουνήσει”.

Ο Χριστός ο δικός μας ξυπόλητος, κοιτάζει τα κορμιά που πεινούν, τις ψυχές που πλαντούν, φωνάζει: “Άδικος είναι, άτιμος, άσπλαχνος, ο κόσμος τούτος. Πρέπει να γκρεμιστεί”» *

* Νίκου Καζαντζάκη, “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται"

της Μαρίας Νάτση

Ανάμεσα στα Αθαμανικά όρη,  ψηλά στο χωριό των Μελισσουργών , αντήχησε το πολυφωνικό τραγούδι για τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη.

Κι αν με την παράδοση τραγουδάμε τους καημούς του λαού μας  και αγγίζουμε τις χορδές  της ανθρωπιάς μας, τότε όταν  τραγουδάμε τους καημούς των άλλων γινόμαστε δύο φορές άνθρωποι .

Κι ο ήχος έφτασε σε όλα τα βουνά της Ηπείρου τα χαραγμένα από όλμους και ναπάλμ, τα φορτωμένα με τις θύμισες των ξεριζωμών και των σκοτωμών.

Και τα βουνά, δε ρώτησαν "για την Κύπρο τραγουδάτε; Για τη Συρία; Για το Σουδάν;"

Γιατί γνωρίζουν ότι κανένα έγκλημα δεν απαλύνεται από άλλα εγκλήματα.

Γιατί ξέρουν ότι αυτά, είναι ερωτήματα των ανθρώπων  όταν θέλουν να δώσουν δίκαιο στο άδικο.

Και το τραγούδι πέρασε από όλα τα ξωκλήσια της Ηπείρου, αγγίζοντας απαλά τις καμπάνες και αυτές ανταποκρίθηκαν

Και τα ξωκλήσια δε ρώτησαν σε ποιο Θεό πιστεύουν τα παιδιά που τα σκοτώνουν με πείνα.

Γιατί γνωρίζουν ότι η Παναγιά  δεν κρατάει   στον κόρφο της μόνο το θείο βρέφος, αλλά  τα παιδιά όλου του κόσμου.

Κι ίσως το τραγούδι να έφτασε μακρύτερα, στην Ιθάκη, και να έσμιξε με τις φωνές νέων που φώναξαν για την Παλαιστίνη σε ένα από τα όμορφα πανηγύρια της .

Εκεί όμως σηκώθηκαν άντρες και γυναίκες, λιγοστοί αλλά επιθετικοί, να νουθετήσουν τα παιδιά , να επαναφέρουν την πολυπόθητη τάξη.

Ένας, δύο έτρεξαν να τα υπερασπιστούν.

Εμείς, η  γενιά κοντά και άνω των  50,  με τα τόσα λάθη και τις τόσες αποτυχίες , τολμάμε να υψώνουμε τη φωνή μας πάνω από τη φωνή των νέων;

Τολμάμε με τα χέρια μας να σπρώχνουμε αυτά τα παιδιά;

Ποιοι; Εμείς που αποτύχαμε;

Δεν είναι η αποτυχία μας αυτό που κυρίως  θλίβει, αλλά το γεγονός ότι είμαστε τόσο ελάχιστοι και εγωιστές που, όχι μόνο δεν την αναγνωρίζουμε αλλά θέλουμε να κάνουμε τα παιδιά σαν τους αποτυχημένους εαυτούς μας.

Στο επόμενο πανηγύρι σε οποιοδήποτε σημείο της Ελλάδας,  όταν  οι νέοι  πουν συνθήματα και υψώσουν σημαίες, ας σταματήσουμε τα όργανα.

Ας κλείσουμε τα στόματά μας και ας μαζέψουμε τα χέρια μας.

Και αφού τους ακούσουμε, ας χτυπήσουν οι καμπάνες και ας κάνουμε το σταυρό μας που υπάρχει ακόμα η φλόγα αυτών των παιδιών και σώζει κάτι από την αξιοπρέπειά μας

της Μαρίας Νάτση

360 τετραγωνικά χιλιόμετρα αργού επώδυνου θανάτου. Εδώ δεν υπάρχουν κανόνες, δεν υπάρχουν κρυψώνες, δεν υπάρχει διαφυγή.

Εδώ είναι η Kόλαση.

Η πιο μαύρη σελίδα του Ισραήλ μετά το Ολοκαύτωμα. Η ιστορική στιγμή που το θύμα  εξομοιώνεται με το θύτη του,  βεβηλώνοντας την τραγική προγονική μνήμη.

Για τον IDF η Παλαιστίνη δεν είναι η Γη της Επαγγελίας αλλά πεδίο ελέγχου νέων όπλων, τα λεγόμενα ," test battled weapons" , όπλα ελεγμένα σε πεδίο μάχης. 

Χειρουργοί που εργάστηκαν στη Γάζα μιλούν για τραυματίες  με ένα νέο είδος τραυμάτων. Μικρές οπές που φαίνονται ασήμαντες εξωτερικά, κρύβουν  τεράστιες ζημιές των εσωτερικών οργάνων. Τα σώματα είναι "παραμορφωμένα, καμμένα, λιωμένα. Ενώ στα συμβατικά όπλα εντοπίζαμε ακτινολογικά τα θραύσματα τώρα αυτό που προκάλεσε τη ζημιά δε φαίνεται στην ακτινογραφία!   Ένα είδος σκόνης με τη μορφή μικροσκοπικών σωματιδίων υπάρχει στα εσωτερικά όργανα"  ¹

Drones κατασκοπευτικά, drones που ρίχνουν επικίνδυνα χημικά ή δακρυγόνα, προηγμένα συστήματα αναγνώρισης προσώπων.

Κι αν κάποιος νομίζει ότι όλα αυτά προορίζονται μόνο για τα χωριά Bilin, Nilin και Nabi Saleh που αποτελούν πεδίο δοκιμών εδώ και χρόνια, πλανάται οικτρά. Η κόλαση δεν έχει σύνορα.

Σε λίγο καιρό η  " Αύρα"  που εκτοξεύει νερό θα μας φαίνεται σαν χαριτωμένο κινούμενο συντριβάνι. Στη θέση της θα έχουμε το skunk water (νερό "κουναβιού", "βρώμικο" νερό ) και drones πάνω από τα κεφάλια μας για αναγνώριση προσώπων και ρίψη χημικών.

Στην αγορά θανάτου της  IDEX ( International Defence Exhibition and Conference-Διεθνές Εκθεσιακό Συνέδριο για την Άμυνα), η σφραγίδα “battle proven by IDF” ( δοκιμασμένο από τον IDF στη μάχη) αποτελεί το κορυφαίο εμπορικό σήμα εξασφαλίζοντας πωλήσεις  και κέρδη δισεκατομμυρίων όχι μόνο για το Ισραήλ, αλλά και για τις συνεργαζόμενες με αυτό διεθνείς εταιρείες.

Βρετανοί στρατιώτες χρησιμοποιούν ήδη ένα εξαιρετικά προηγμένο σκόπευτρο που " κλειδώνει" τον κινούμενο στόχο, μετατρέποντας έναν μέτριο οπλοφόρο, σε δεινό ελεύθερο σκοπευτή.

Οργουελικά συστήματα παρακολούθησης αναπτύσσονται ραγδαία, ως αποτέλεσμα συνεργασίας της ισραηλινής πολεμικής βιομηχανίας με πασίγνωστες εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης και προηγμένων λογισμικών.

Η Γάζα δεν είναι καν πεδίο πολέμου.

Είναι πεδίο γενοκτονίας, πειραμάτων και δοκιμών νέων εξαγόμενων τεχνολογιών θανάτου, παρακολούθησης και ελέγχου ατόμων και πληθυσμών.

Το ντοκιμαντέρ του Aljazeera ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο παρουσιάζοντας πόσο ελκυστική είναι η χρήση της ισραηλινής τεχνολογίας σε κυβερνήσεις που θέλουν να ελέγξουν ή να καταστείλουν πληθυσμούς.

Στα αμερικανομεξικανικά σύνορα  χρησιμοποιούνται ισραηλινά συστήματα αναγνώρισης προσώπων, καθώς και το σύστημα παρακολούθησης Pegasus με το  οποίο παρακολουθούνται  τηλέφωνα του ντόπιου πληθυσμού. Ο μεξικάνικος στρατός είναι από τους σημαντικότερους χρήστες αυτού του λογισμικού. Όλα όμως τα στοιχεία διοχετεύονται στο Ισραήλ δίνοντάς του ένα σοβαρό πλεονέκτημα γνώσης και δύναμης πάνω στη μεξικάνικη κυβέρνηση.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση χρησιμοποιεί την Ισραηλινή τεχνολογία  "smart fence borders" (έξυπνος φράκτης συνόρων)  για έλεγχο των μεταναστευτικών ροών.  Τα λεγόμενα Heron drone, έναντι 50 εκ. δολαρίων,  χρησιμοποιούνται από την  Frontex  (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής) για την φύλαξη των συνόρων από τους    παράτυπους μετανάστες

Το Heron  όμως, δεν υπόκειται στο Δίκαιο της Θάλασσας για διάσωση. Έτσι  μεταφέρει απλά την πληροφορία στη Λιβυκή ακτοφυλακή για να τους αναχαιτίσει, καθώς πληρώνεται για αυτό από την ΕΕ. Οι παράτυποι μετανάστες από τη μεριά τους, για να αποφύγουν τον εντοπισμό, επιλέγουν όλο και πιο επικίνδυνες διαδρομές.

Το 2019 η ελληνική ακτοφυλακή υπέγραψε συμφωνία με την Ισραηλινή εταιρεία Elbert για χρήση στόλου drones.

Στην κλειστή δομή φιλοξενίας μεταναστών της Σάμου εφαρμόζονται συστήματα παρακολούθησης της Δυτικής Όχθης. Βιομετρική κάρτα εισόδου-εξόδου, αμέτρητες κάμερες, drones επιτήρησης και μεταφορά όλων των δεδομένων από 5 τέτοια camps σε κεντρικό σύστημα παρακολούθησης, συνεργαζόμενο με την  Ισραηλινή εταιρεία Octapus. Οι ανθρωπομετρικές και  συμπεριφορικές αναλύσεις γίνονται από Ισραηλινή εταιρεία με τελικό αποδέκτη τον Ισραηλινό στρατό και τις μυστικές υπηρεσίες του. ¹

Όμως αυτά τα προηγμένα συστήματα ελέγχου πληθυσμών και καταγραφής ανθρωπομετρικών στοιχείων , προορίζονται μόνο για τη Γάζα ή για τους μετανάστες;

Σε ένα παγκόσμιο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα ολοένα πιο ακόρεστο για εξουσία και για έλεγχο, μάλλον όχι.

Ίσως στο μέλλον -ή μπορεί ήδη να συμβαίνει  σε κάποιο βαθμό- να παρακολουθούνται και να ελέγχονται μεμονωμένα άτομα,  ομάδες ατόμων ή τμήματα πληθυσμού. Μπορεί να είναι πολιτικοί αντίπαλοι, στρατιωτικοί, απεργοί, επιστήμονες, διαδηλωτές, δικαστικοί, συνδικαλιστές, φοιτητικά κινήματα και γενικά όλοι όσοι κρίνονται από την οικονομική και πολιτική ολιγαρχία που κατέχει και ελέγχει αυτά τα μέσα ως ενοχλητικοί ή επικίνδυνοι.

Οι περισσότεροι τωρινοί αρχηγοί κρατών, ζηλεύουν την πολεμική, κατασκοπευτική και κατασταλτική μηχανή του Ισραήλ.

Τόσες ικανότητες, γνώσεις και σοφία αιώνων, παραδομένες πλέον στο μονοπάτι του ολέθρου και ο αρχαίος λόγος, πάντα εκεί, διαχρονικός, προειδοποιεί για το διττό της ανθρώπινης φύσης.

"Πολλά είναι τα φοβερά πράγματα,

μα τίποτα πιο φοβερό απ’ τον άνθρωπο.

Αυτός διαπλέει το αχανές κύμα του πελάγους

με χειμωνιάτικο άνεμο,

προχωρώντας ανάμεσα στους στεναγμούς των κυμάτων.

Καταστρέφει τις πόλεις που υψώθηκαν ψηλά

με την ορμή του ανέμου και τις βγάζει στο φως

πάνω στ’ άτια του πολέμου κάθε χρόνο.

Υποτάσσει τη φύση των άγριων θηρίων

και την κάνει δική του,

κυνηγώντας τα με τις καλοακονισμένες λόγχες

στα βουνά.

Μαθαίνει τον λόγο,

τη σκέψη που κινείται σαν άνεμος,

και βρίσκει καταφύγιο από τις κακουχίες.

Δεν υπάρχει τίποτε που να τον αδυνατίζει·

σε όλα βρίσκει τρόπους.

Μόνο τον Άδη δεν μπορεί να αποφύγει.

Γνώρισε φάρμακα και τεχνάσματα,

που άλλα φέρνουν καλό,

κι άλλα, την καταστροφή.

Είναι πολυμήχανος·

και με απρόσμενους τρόπους

φέρνει το κακό."²

Με τα ίδια μας τα χέρια,

σκοτώνουμε το Θησέα και θρέφουμε τον Μινώταυρο.

Το καράβι των μελλοθάνατων περιμένει,

το Τέρας ξύπνησε

¹The Palestine Laboratory E2 | Featured Documentary Al Jazeera

²Από την « Αντιγόνη» του Σοφοκλή

Ζώνη Ενδιαφέροντος ονόμαζαν οι Ναζί μια περιοχή ακτίνας κάποιων χιλιομέτρων γύρω από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης/εξόντωσης, μέσα στην οποία ίσχυαν ιδιαίτερες συνθήκες στην προσπάθειά τους να διαφυλάξουν το απόρρητο των επιχειρήσεων εξόντωσης των Εβραίων, Ρομά, ομοφυλόφιλων και όσων άλλων οι Ναζί είχαν αποφασίσει πως είναι υπάνθρωποι

“Ζώνη ενδιαφέροντος” ονομάζεται και η ταινία του Τζόναθαν Γκλέιζερ που διαδραματίζεται δίπλα στην περίφραξη του διαβόητου στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Άουσβιτς, εκεί όπου ο διοικητής του στρατοπέδου,  Ρούντολφ Ες, μαζί με τη σύζυγό του, έχουν στήσει έναν παράδεισο ακριβώς δίπλα από την κόλαση.

Στη “Ζώνη Ενδιαφέροντος”, ο Γκλέιζερ θέτει δύο ερωτήματα. Το πρώτο είναι το πόσο εύκολα μπορεί το Κακό να πάρει τη μορφή μιας κανονικότητας, εκτελούμενης από κανονικούς ανθρώπους. Το δεύτερο είναι πώς μπορούν, όσοι δεν συμμετέχουν στο Κακό, να το ανέχονται και να προσποιούνται πώς δεν υπάρχει.

Στο πρώτο ερώτημα έχει απαντήσει, καλύπτοντας για λογαριασμό του περιοδικού "New Yorker" τη δίκη του Άντολφ Άιχμαν στο Ισραήλ, η Γερμανοεβραία φιλόσοφος Χάνα Άρεντ, η οποία παρουσίασε  τον διαβόητο εγκληματία όχι σαν ένα ιδιαίτερο απάνθρωπο κτήνος, αλλά σαν έναν  απλό γραφειοκράτη, ανίκανο να σκεφτεί και να αμφισβητήσει το σύστημα που τον μετατρέπει σε τέρας. «Όσο πιο πολύ τον άκουγες να μιλάει, τόσο πιο εμφανές γινόταν ότι η αδυναμία του να μιλήσει συνδεόταν στενά με την αδυναμία του να σκεφτεί, και πιο συγκεκριμένα να σκεφτεί από τη σκοπιά ενός άλλου», γράφει η Άρεντ για τον Άιχμαν … « Το πρόβλημα ήταν ότι υπήρχαν πολλοί σαν κι αυτόν και ότι οι περισσότεροι τους δεν ήταν διεστραμμένοι ούτε σαδιστές, αλλά ήταν, και εξακολουθούν να είναι, φοβερά και τρομερά φυσιολογικοί. Απ’ αυτήν την άποψη αυτό που είναι ακόμη πιο τρομακτικό από όλες τις θηριωδίες είναι ότι αυτός ο εγκληματίας νέου τύπου διαπράττει τα εγκλήματά του σε συνθήκες όπου αδυνατεί να ξέρει και να νοιώθει πως κάνει κάτι κακό»

Η ταινία παρακολουθεί την ατάραχη και “ειδυλλιακή” καθημερινότητα της επταμελούς οικογένειας του διοικητή του στρατοπέδου. Με αργά και ακίνητα πλάνα μας μεταφέρει εικόνες αποστειρωμένης ευτυχίας. Βόλτες για μπάνιο, παιχνίδι στον κήπο, απογευματινό τσάι και ανάλαφρες κουβεντούλες, διάβασμα παραμυθιών στα παιδιά, εντολές στις υπηρέτριες. Και όλα αυτά τη στιγμή που, ακριβώς δίπλα, βασιλεύει η βία και η φρίκη

Δυστυχώς, οι άνθρωποι δεν διδάσκονται τίποτα από την Ιστορία. Τα πρώην θύματα έγιναν θύτες, οι Ισραηλινοί πήραν τη θέση των Ναζί και η Γάζα έγινε το νέο Άουσβιτς. Η παγκόσμια κοινότητα παρακολουθεί αδιάφορη τη γενοκτονία και την ίδια στιγμή η γελοία και δουλική κυβέρνηση του Μητσοτάκη (αλλά και πολλές άλλες κυβερνήσεις της Δύσης) συλλαμβάνουν όσους προσπαθούν να συμπαρασταθούν στους βασανιζόμενους Παλαιστίνιους

Για τη νέα “Ζώνη ενδιαφέροντος” και την παγκόσμια αδιαφορία για τη σφαγή ενός λαού σε ένα τεράστιο στρατόπεδο εξόντωσης που λέγεται Γάζα, γράφει ο Άρης Χατζηστεφάνου στο Infowar

Στα σχεδόν δύο χρόνια που παρακολουθώ τη γενοκτονία δεν έχω ξαναδεί αξιωματούχους διεθνών οργανισμών και ανθρωπιστικών οργανώσεων στη Νέα Υόρκη να βρίσκονται σε τέτοια κατάσταση σοκ από τις εικόνες και τις πληροφορίες που λαμβάνουν από τη Γάζα.

Τα επόμενα 24ωρα έρχονται εκατόμβες νεκρών ενώ το Ισραήλ και οι ΗΠΑ μπλοκάρουν συνειδητά κάθε δυνατότητα τερματισμού του λιμού. Άνθρωποι θα κάθονται απλώς σε μια γωνία δίπλα σε κάποιο βομβαρδισμένο κτίριο της Γάζας και θα σβήνουν ο ένας μετά τον άλλο κρατώντας τα παιδιά τους στην αγκαλιά τους. Ζούμε το ολοκαύτωμα της εποχής μας, παρακολουθώντας σε ζωντανή σύνδεση τη σφαγή ενός λαού σε ένα τεράστιο στρατόπεδο εξόντωσης που λέγεται Γάζα.

Συνηθίσαμε να λέμε ότι ζούμε στη “Ζώνη Ενδιαφέροντος” σαν τις οικογένειες των ναζί που έμεναν δίπλα στα κρεματόρια και συνέχιζαν κανονικά τις καθημερινές τους δραστηριότητες. Αυτοί όμως είχαν μπροστά τους μεγάλους τοίχους που τους εμπόδιζαν να δουν τι γίνεται μέσα. Γνώριζαν αλλά δεν έβλεπαν. Η δική μας γενιά και γνωρίζει και βλέπει. Αλλά συνεχίζει απτόητη τις καθημερινές της δραστηριότητες.

Εμείς το χτίσαμε το κρεματόριο. Οι δημοσιογράφοι που “βλέπαμε” αποκεφαλισμένα μωρά και μαζικούς βιασμούς εκεί που δεν υπήρχαν, για να εξανδραποδίσουμε τον Παλαιστινιακό λαό και να δικαιολογήσουμε τον αφανισμό του. Οι καταναλωτές που συνεχίζαμε να αγοράζουμε προϊόντα εταιρειών που τροφοδοτούσαν την ισραηλινή μηχανή του πολέμου. Οι πολιτικοί που λάμβαναν εκθέσεις για την γενοκτονία και τις έκρυβαν στα συρτάρια τους για να υπογράψουν μια ακόμη συμφωνία εμπορικής και στρατιωτικής συνεργασίας με τους δολοφόνους. Οι καλλιτέχνες που δεν άλλαξαν μια γραμμή στο πρόγραμμά τους για να καταγγείλουν τη γενοκτονία της εποχής τους. Οι πανεπιστημιακοί που άφηναν τα ιδρύματά τους να συνεργάζονται με τους φονιάδες. Και ακόμη χειρότερα όσοι νομιμοποιούσαν την βασική γραμμή άμυνας του Ισραήλ – πώς όποιος ασκεί κριτική στα εγκλήματά του είναι αντισημίτης.

Αποκρύψαμε και από τους ίδιους μας τους εαυτούς ότι ένα κράτος δεν μπορεί να πραγματοποιήσει γενοκτονία εάν πρώτα δεν έχει πετύχει τον εκφασισμό της δικής του κοινωνίας. Και αφήναμε αυτή την εκφασισμένη κοινωνία να αγοράζει τα σπίτια μας και να μπαίνει στα Airbnb μας, κουνώντας μπροστά στα μάτια μας τη σημαία-σύμβολο της φρίκης. Αν κυμάτιζαν τη σβάστικα θα θεωρούσαμε λογικό να μην τους επιτρέψουμε να αποβιβαστούν στα λιμάνια μας. Οι σημερινές μας επιφυλάξεις ουσιαστικά σημαίνουν ότι δεν θεωρούμε τη γενοκτονία των Παλαιστινίων άξια λόγου σε σχέση με άλλες γενοκτονίες.

Κρυφτήκαμε πίσω από δέκα ηρωικούς αρνητές στράτευσης και χίλιους διαδηλωτές στο Τελ Αβίβ για να πούμε ότι υπάρχει και το “άλλο Ισραήλ” και συνεπώς δεν πρέπει να κάνουμε πολιτιστικό, ακαδημαϊκό ή τουριστικό μποϊκοτάζ.

Αφήσαμε το Ισραήλ να βομβαρδίζει στόχους αμάχων στη Μεσόγειο και να απάγει μέλη ανθρωπιστικών αποστολών. Μιλάω για λευκούς δυτικούς ακτιβιστές. Για αυτούς με το πιο σκούρο δέρμα στην Παλαιστίνη, στο Λίβανο και τη Συρία, ποιος χέστηκε; Δεν έχουν ξανθά μαλλιά και μπλε μάτια και δεν γράφουν καλά στις φωτογραφίες μας.

Η Αριστερά και η αναρχία ξέχασαν το δικαίωμα των λαών στην ένοπλη πάλη για την προστασία της ζωής και της αξιοπρέπειάς τους. Για την ακρίβεια το καταδίκασαν, ρητά ή σιωπηρά. «Ναι αλλά η Χαμάς…». Το αντιπολεμικό κίνημα στην Ελλάδα κοιμόταν για σχεδόν δύο χρόνια και ξύπνησε στο τέλος της παράστασης για να χειροκροτήσει ένα έργο που δεν είδε. Το κέντρο ξέχασε ότι τα κράτη που πραγματοποιούν επιθετικούς πολέμους προς όλες τις γειτονικές τους χώρες σταματάνε μόνο με την ανάληψη στρατιωτικής δράσης, όπως έγινε με τη Γερμανία του Χίτλερ. Σε έναν πλανήτη οκτώ δισεκατομμυρίων ανθρώπων πήραν τα όπλα για τους Παλαιστίνιους μόνο οι Χούθι. Και τους καταδικάσαμε και αυτούς γιατί απειλούσαν τα συμφέροντα των εφοπλιστών μας, που εκδίδουν τις εφημερίδες μας και πληρώνουν το μισθό μας.

Είναι αργά να σώσουμε την ψυχή μας. Ελπίζω τα παιδιά μας, να μας κοιτάνε με αποτροπιασμό και να μας φτύνουν για την κατάντια μας.

Ας μην σταματήσουμε όμως, την προσπάθεια – όσοι τουλάχιστον θέλαμε να λέμε ότι προσπαθήσαμε. Αν μπορείς να σώσεις έναν άνθρωπο από το να πεθάνει από την πείνα -έναν- αξίζει να παλέψεις με νύχια και με δόντια. Σκέψου ένα παιδί να πνίγεται λίγα μέτρα μακριά σου στη παραλία ή να σωριάζεται μπροστά σου στο πεζοδρόμιο. Αν μπορείς να βοηθήσεις αυτό μπορείς να το κάνεις και για ένα παιδί στην Παλαιστίνη. Σκέψου το να μεγαλώνει, να διαβάζει ένα βιβλίο και να κάνει για πρώτη φορά έρωτα.

Δε θα είσαι ήρωας. Απλώς θα έχεις μειώσει λίγο την ντροπή σου.