«Οι νέοι και νέες της Αλβανίας κουράστηκαν να φεύγουν. Βαρέθηκαν να μην χωράνε. Είναι αποφασισμένοι να δώσουν μάχη για να ζήσουν καλύτερα. Είναι αποφασισμένοι να ζήσουν αλλιώς. Είναι αποφασισμένοι να κερδίσουν. Έτσι σε αντίθεση με τα φλαμίνγκο της εισαγωγής μας που φεύγουν όταν δεν τα χωρά ο τόπος, οι νέοι και νέες της Αλβανίας ξέρουν πια ότι στη δική τους περίπτωση δεν ευθύνεται η φύση που αναγκάζονται να φύγουν από τον τόπο τους αλλά οι πολιτικές που εφαρμόζονται. Και σε αυτές τις πολιτικές θα πάνε κόντρα μέχρι το τέλος. Οι νέοι και νέες της Αλβανίας ήταν για χρόνια φλαμίνγκο που έφευγαν. Τώρα για πρώτη φορά είναι αποφασισμένοι να υπερασπιστούν τη λιμνοθάλασσά τους»

Ο δημοσιογράφος Αντιλιάν Κοτζάι αναδημοσίευσε στον προσωπικό του λογαριασμό ένα εξαιρετικό κείμενο από τον Simeon Lam για τις εξελίξεις στη γειτονική χώρα

----------------------------------------------------------------

Η οργή των φλαμίνγκο

Τα φλαμίνγκο είναι πουλιά που φεύγουν όταν ο τόπος δεν τα χωρά. Η κλασική αναπαράσταση που έχουμε όταν ακούμε για εκείνα είναι να στέκονται ακίνητα σε ρηχά νερά, να βάφουν ροζ το τοπίο γύρω τους και να ισορροπούν σε ένα πόδι σε μια προσπάθεια να εξοικονομήσουν ενέργεια. Μοιάζουν πραγματικά σαν να είναι γεννημένα να συμβολίζουν την ηρεμία. Πίσω όμως από αυτή τη γαλήνια εικόνα κρύβεται μια λιγότερο γνωστή πλευρά. Όταν ο χώρος περιορίζεται και η τροφή γίνεται αντικείμενο διεκδίκησης, μπορούν να γίνουν εξαιρετικά επιθετικά.

Από τη γαλήνη στην οργή πέρασε και η «Επανάσταση των Φλαμίνγκο» στην Αλβανία. Μετά από περίπου τεσσεράμισι μήνες ειρηνικών κινητοποιήσεων, το κίνημα μπήκε τις τελευταίες πέντε ημέρες στη δεύτερη πράξη του, εκείνη της οργής. Με μια πρώτη ματιά στη γειτονική χώρα, βλέπει κανείς δημόσια κτίρια να παραδίδονται στις φλόγες, τράπεζες να λεηλατούνται, δρόμους να γεμίζουν σπασμένα γυαλιά και ξηλωμένα πλακόστρωτα. Όσα συμβαίνουν, ωστόσο, δεν μπορούν να κατανοηθούν χωρίς δύο πλαίσια.

Το πρώτο είναι η ίδια η Αλβανία: όσα συνέβαιναν επί δεκαετίες στη μετάβασή της προς την «ελεύθερη αγορά» και όσα έγιναν τους τελευταίους μήνες, που οδήγησαν ένα κίνημα ειρηνικής διαμαρτυρίας στην οργή. Το δεύτερο είναι η εποχή μας, μια εποχή όπου η Gen Z προσπαθεί να βρει τον ρόλο της στην ιστορία και να ορίσει η ίδια τη μοίρα της. Από τα Τέμπη ως το Νεπάλ και από τη Σερβία ως τις ‘’κατσαρίδες’’ της Ινδίας και από τους δρόμους του Παρισιού ως  εκείνους της Νέας Υόρκης, η νέα γενιά βγαίνει στους δρόμους και αναδιαμορφώνει τις σχέσεις εξουσίας. Για λόγους χώρου και χρόνου, το κείμενο αυτό εστιάζει αποκλειστικά στην περίπτωση της Αλβανίας.

Πρώτη πράξη: Η ειρηνική

Όλα ξεκίνησαν στις 23 Μαΐου, όταν η περίφραξη εκτάσεων στο Ζβέρνετς, κοντά στη λιμνοθάλασσα της Νάρτας, προκάλεσε την αφορμή για τις πρώτες αντιδράσεις των κατοίκων απέναντι στα σχέδια για πολυτελείς τουριστικές εγκαταστάσεις. Η περιοχή, σημαντικός υγροβιότοπος και καταφύγιο των φλαμίνγκο, έγινε σύμβολο μιας ευρύτερης σύγκρουσης. Πίσω όμως από την υπεράσπιση του περιβάλλοντος βρισκόταν εξαρχής η αγανάκτηση για το διαχρονικό ζήτημα της ιδιοκτησίας, το ξεπούλημα της δημόσιας γης στους ‘’στρατηγικούς επενδυτές’’, τη διαφθορά, καθώς και για ένα μοντέλο ανάπτυξης που ευνοεί τις μεγάλες κατασκευαστικές και τουριστικές επενδύσεις χωρίς τα οφέλη να φτάνουν στην κοινωνική πλειοψηφία.

Ήδη από τις 31 Μαΐου οι διαμαρτυρίες απέκτησαν καθημερινό χαρακτήρα στα Τίρανα. Ίσως για πρώτη φορά στην Αλβανία ένα τόσο μεγάλο κίνημα δεν γεννήθηκε ως κομματική κινητοποίηση. Το σύνθημα «Ο Ράμα στη φυλακή, ο Μπερίσα στη φυλακή» αποτυπώνει την απόσταση των διαδηλωτών από ολόκληρο το πολιτικό κατεστημένο ή το παλιό όπως το αποκαλούν οι ίδιοι . Για μήνες στους δρόμους κατέβαιναν νέοι και νέες, γονείς με τα παιδιά τους και ηλικιωμένοι. Τα αιτήματα έμειναν βέβαια αναπάντητα και 135 μέρες μάλιστα ειρηνικής διαμαρτυρίας αντιμετωπίστηκαν με ειρωνεία και χλευασμό από τον πρωθυπουργό της χώρας που δεν έπαψε στιγμή να κατηγορεί τον αλβανικό λαό πότε ως υποκινούμενο από την αντιπολίτευση του Μπερίσα και πότε ως δάκτυλο ξένων δυνάμεων που δεν θέλουν το καλό της χώρας. Έτσι δημιουργήθηκαν φυσικά οι προϋποθέσεις για να μετατραπεί η απογοήτευση σε οργή.

Δεύτερη πράξη: Η οργή

Το πρωί της 13ης Οκτωβρίου, χιλιάδες μαθητές και φοιτητές ενώθηκαν με τους διαδηλωτές και έδωσαν νέα πνοή σε ένα κίνημα χωρίς καθοδήγηση αλλά με σαφή αιτήματα. Οι φιλήσυχες βραδινές συγκεντρώσεις, με τα ροζ φλαμίνγκο και τους χώρους για παιδιά, έδωσαν τη θέση τους σε μαζικές πορείες και συγκρούσεις. Οι αρχές απάντησαν με πλαστικές σφαίρες, δακρυγόνα, αύρες νερού και ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις. Σύμφωνα με τα τελευταία επίσημα στοιχεία οι τραυματίες έφτασαν τους 207, ενώ οι συλλήψεις ξεπέρασαν τις χίλιες. Για αυτή την καταιγίδα αστυνομικής αυθαιρεσίας και κατάχρησης βίας, επτά μόλις αστυνομικοί τέθηκαν σε διαθεσιμότητα και αντιμετωπίζουν πειθαρχικές έρευνες για υπέρβαση εξουσίας και παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας. Η σύγκρουση αφορά πλέον και την υπεράσπιση βασικών δημοκρατικών δικαιωμάτων και τις αρχές του κράτους δικαίου.

Η κυβέρνηση Ράμα συνεχίζει ασφαλώς στο ίδιο πάντοτε μοτίβο όντας ανίκανη αλλά και άβουλη να καταλάβει ότι δεν χρειάζεται υποκινητή για να οργιστεί κανείς με τον τρόπο που κυβερνά τον τόπο. Οι διαδηλώσεις τροφοδοτούνται από τη γενικευμένη δυσαρέσκεια, τις κατηγορίες για διαφθορά και έλλειψη διαφάνειας και την ίδια στιγμή διατηρούν στον πυρήνα τους το αίτημα για μια καλύτερη ζωή, για τη μείωση του κόστους στέγασης και σπουδών, για καλύτερες εργασιακές συνθήκες και επαγγελματικές προοπτικές.

Τρίτη πράξη: Και τώρα;

Το ερώτημα που απασχολεί εύλογα τον περισσότερο κόσμο είναι τι θα μείνει από όλα αυτά και τι θα γίνει μετά από όλα αυτά. Η αλήθεια είναι πως κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει καθώς η παρούσα είναι από κείνες τις στιγμές που η ιστορία γράφεται σε χρόνο ενεστώτα. Σε τέτοιες περιπτώσεις βέβαια υπάρχει χώρος για ανάλυση και φαντασία σε μια προσπάθεια ‘’πρόβλεψης’’ του μέλλοντος: Το ένα σενάριο λ.γ., είναι απλό και λέει ότι το κίνημα μπορεί να σβήσει κάτω από την καταστολή και την κόπωση. Ένα άλλο μπορεί να λέει ότι ο κόσμος που συμμετέχει στο κίνημα θα πολιτικοποιηθεί, είτε δημιουργώντας κόμμα είτε ενισχύοντας έναν από τους 3 νέους μικρούς πολιτικούς σχηματισμούς. Ένα άλλο, επειδή η πεισματική πραγματικότητα είναι συχνά πιο θαρραλέα από τη φαντασία προβλέπει ότι μπορεί να φέρει μεγάλη θεσμική και πολιτική αλλαγή. Όποιο όμως κι αν συμβεί, είτε αναφέρθηκε ως άνω είτε όχι, στην αλβανική κοινωνία έχει ήδη αλλάξει κάτι.

Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 οι Αλβανοί έφευγαν, είτε με πλοία για την Ιταλία είτε με τα πόδια για την Ελλάδα είτε με όποιο τρόπο για οπουδήποτε, πάντα με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής. Αυτό ήταν τότε ανάγκη και όνειρο συνάμα. Σήμερα, σχεδόν 40 χρόνια μετά, ίσως για πρώτη φορά η παραμονή στη δική τους χώρα γίνεται πολιτικό αίτημα και πολιτικό όραμα. Οι νέοι και νέες της Αλβανίας κουράστηκαν να φεύγουν. Βαρέθηκαν να μην χωράνε. Είναι αποφασισμένοι να δώσουν μάχη για να ζήσουν καλύτερα. Είναι αποφασισμένοι να ζήσουν αλλιώς. Είναι αποφασισμένοι να κερδίσουν. Έτσι σε αντίθεση με τα φλαμίνγκο της εισαγωγής μας που φεύγουν όταν δεν τα χωρά ο τόπος, οι νέοι και νέες της Αλβανίας ξέρουν πια ότι στη δική τους περίπτωση δεν ευθύνεται η φύση που αναγκάζονται να φύγουν από τον τόπο τους αλλά οι πολιτικές που εφαρμόζονται. Και σε αυτές τις πολιτικές θα πάνε κόντρα μέχρι το τέλος. Οι νέοι και νέες της Αλβανίας ήταν για χρόνια φλαμίνγκο που έφευγαν. Τώρα για πρώτη φορά είναι αποφασισμένοι να υπερασπιστούν τη λιμνοθάλασσά τους

Η Οντρέ Βερνόν είναι Γαλλίδα ηθοποιός, κωμικός και συγγραφέας, γνωστή κυρίως για το ιδιαίτερο σατιρικό της στυλ που επικεντρώνεται στην οικονομία, τον καπιταλισμό και τις κοινωνικές ανισότητες

Εδώ, σε γαλλική ραδιοφωνική εκπομπή, εξηγεί ποιοι είναι οι υπεύθυνοι για τις ταραχές στη Γαλλία. Και αυτοί δεν είναι άλλοι από τους ξένους. Όχι όμως οι ξένοι που νομίζουν όσοι κοιτάνε χαμηλά, εκεί που δείχνει η Λεπέν και οι Κασιδιάρηδες του κόσμου. Οι άλλοι ξένοι, αυτοί που θα τους δεις μόνο αν σηκώσεις το κεφάλι

(Η μετάφραση από τον YiorgosVassalos )

--------------------------------------------------------------------------------------------

«Η Γαλλία πάει κατά διαόλου. Το χάος κυριαρχεί στους δρόμους μας. Γινόμαστε μάρτυρες σκηνών λεηλασίας πρωτοφανούς βιαιότητας. Ποιοι είναι οι υπεύθυνοι; Δεν θα φοβηθώ να τους κατονομάσω εδώ. Μεταξύ ελεύθερων πνευμάτων βρισκόμαστε. Οι ξένοι.

Ο Λάκσμι Μιτάλ, η Uber, η Airbnb. Θα σας δώσω κάποια στοιχεία που δημοσιεύτηκαν αυτή την εβδομάδα. Η Γενική Διεύθυνση Θησαυροφυλακίου - δεν μιλάμε για τίποτα τυχάρπαστους ισλαμοαριστεριστές - δημοσίευσε μια έκθεση που υπολογίζει στα 166 δισεκατομμύρια ευρώ τις κρατικές ενισχύσεις προς τις επιχειρήσεις.

Το 5,6% του ΑΕΠ καταλήγει στις τσέπες αδίστακτων ατόμων, χωρίς την παραμικρή αίσθηση του πατριωτικού καθήκοντος. Εκατόν εξήντα έξι δισεκατομμύρια, που μπορούμε να τα συγκρίνουμε με τα 60 δισεκατομμύρια του προϋπολογισμού της Εθνικής Παιδείας.

Αυτοί οι ξένοι ζουν πραγματικά παρασιτικά εις βάρος των παιδιών μας. Αυτές οι επιχειρήσεις δεν έχουν κανένα αίτημα. Βρίσκονται εδώ μόνο και μόνο για να σπέρνουν την αναταραχή.

Η Sanofi λαμβάνει ένα δισεκατομμύριο ευρώ σε δημόσιες ενισχύσεις και καταργεί 3.000 θέσεις ερευνητών. Δεν έχουμε εδώ μια χαρακτηριστική περίπτωση διπροσωπίας;

Η ArcelorMittal, ο μεγαλύτερος βιομηχανικός ρυπαίνων της Γαλλίας, έχει εισπράξει 298 εκατομμύρια ευρώ σε ενισχύσεις. Η STMicroelectronics πουλάει στρατιωτικά εξαρτήματα στη Ρωσία, περιφρονώντας τη νομιμότητα.

Αυτό είναι αναρχία! Να εισπράττεις επιδοτήσεις και ταυτόχρονα να παραβιάζεις τον νόμο. Τι κάνει η κυβέρνηση;

Έχουμε πραγματικά να κάνουμε με κωλόπαιδα, με επιχειρήσεις που έχουν μεγαλώσει με το μπιμπερό των κρατικών επιδοτήσεων. Μια γενιά κρατικοδίαιτων!

Μαρί-Ζουλιέτ, ως ειδική στην παιδική ψύχωση, θα μας μιλήσετε στη συνέχεια για αυτούς τους επιχειρηματίες-βασιλιάδες που νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν.

Άλλη μια περίπτωση βανδαλισμού: η Monoprix. Η Monoprix, που ανήκει στον Τσέχο δισεκατομμυριούχο Ντανιέλ Κρετίνσκι. Χωρίς λογοπαίγνια, Ζαν-Γκιγιόμ, ξέρω το περιπαιχτικό γαλλικό σας πνεύμα.

Έφτιαξε την περιουσία του με τα ορυκτά καύσιμα και τώρα θέλει να παρουσιάσει μια νέα συλλογή καλοκαιρινών ρούχων τον Σεπτέμβριο, καθότι τα αφρικανικά καλοκαίρια έφτασαν στην Ευρώπη, σύμφωνα με την εξαιρετική διατύπωση των συναδέλφων μας στη Figaro.

Από τότε που τα αφρικανικά καλοκαίρια έφτασαν στην Ευρώπη, οι εμπορικές εποχές δεν συμπίπτουν πια με τις πραγματικές εποχές του χρόνου. Τι κυνισμός!

Ο Ροντόλφ Σααντέ - θα το λατρέψετε αυτό -, ιδιοκτήτης του BFMTV, διαθέτει στόλο 400 πλοίων, από τα οποία μόλις 33 φέρουν γαλλική σημαία.

Προτιμά τη σημαία της Μάλτας. Άλλη μια κραυγαλέα περίπτωση φοροαποφυγής. Μπορούμε να μιλήσουμε για έναν επιχειρηματία-απατεώνα.

Ένα άλλο θέμα που απασχολεί έντονα τους Γάλλους: οι καθυστερήσεις των τρένων της SNCF.

Πήρα το τρένο την περασμένη εβδομάδα. Ξέρω ότι σας αρέσουν οι προσωπικές ιστορίες. Πέντε ώρες καθυστέρηση στο πήγαινε, εννέα ώρες στην επιστροφή.

Λαμβάνω ένα SMS τα μεσάνυχτα που λέει: “Το τρένο σας με αφετηρία τη Νίκαια θα αναχωρήσει πλέον από την Τουλόν”

Ούτε μία επιπλέον πληροφορία.

Ξέρετε ότι δεν έχω smartphone. Είμαι πατριώτισσα. Δεν θέλω τίποτα που να προέρχεται από τα ορυχεία του Κονγκό. Δεν είμαι ο Τεντέν! Χα χα χα!

Δεν είχα λοιπόν πρόσβαση σε καμία πληροφορία. Και αναρωτιόμουν: “Μα πώς ενημερωνόμασταν πριν από τα smartphones;”

Και μετά θυμήθηκα. Στην πραγματικότητα, πριν από την ιδιωτικοποίηση και το άνοιγμα στον ανταγωνισμό, τα τρένα λειτουργούσαν!

Η Eiffage, μεγάλος αποδέκτης δημόσιων ενισχύσεων, καταστρέφει την προστατευόμενη περιοχή παραγωγής του τυριού Reblochon για να κατασκευάσει εκεί τον αυτοκινητόδρομο Α412.

Ναι,  καταστρέφουν ακόμη και την ταρτιφλέτ! Δεν σέβονται καμία από τις παραδόσεις μας. Ποιος θα προμηθεύει πια το γαλλικό κανόν; Σας θέτω το ερώτημα.

Μπορούμε να μιλήσουμε για κρατικοδίαιτους δισεκατομμυριούχους. Την περασμένη εβδομάδα πραγματοποιήθηκε η επίδειξη μόδας της Chanel, οι ιδιοκτήτες της οποίας είναι από τους μεγαλύτερους Γάλλους φορολογικούς εξόριστους στην Ελβετία.

Στην πρώτη σειρά αυτής της επίδειξης βρίσκονταν Γαλλίδες ηθοποιοί που πληρώνονται με πολλά εκατομμύρια για να αποτελούν τη διαφημιστική εικόνα φοροφυγάδων.

Στο καστ της ταινίας "Οι Άθλιοι" υπάρχει μία πρέσβειρα του Dior, δύο πρέσβειρες της Vuitton και τρεις πρεσβευτές της LVMH, ιδιοκτησίας του Μπερνάρ Αρνό.

Δεν παίζουν ξεκάθαρα ένα διπλό παιχνίδι αυτοί οι ερμηνευτές των Αθλίων;

Το ύψος των δημόσιων ενισχύσεων προς την LVMH: 275 εκατομμύρια ευρώ.

Μια Εβδομάδα Μόδας μέσα στην απρέπεια, μια άσεμνη επίδειξη που λεηλατεί τον δημόσιο πλούτο, την ώρα που στους δρόμους μας θαρραλέοι νέοι από όλα τα λύκεια «Βικτόρ Ουγκό» της Γαλλίας υπενθύμιζαν την παράδοση των οδοφραγμάτων του Γαβριά και αρνούνταν αυτόν τον κόσμο που έχει αδειάσει από νόημα και αδελφοσύνη.

Μήπως ζούμε τη μεγαλύτερη εποχή βανδαλισμού και λεηλασίας στην ιστορία της Γαλλίας;

Είναι δύσκολο να παρουσιάζεις αυτές τις ειδήσεις, ε;

Επί Εμανουέλ Μακρόν, η περιουσία των δισεκατομμυριούχων διπλασιάστηκε. Πληρώνουν αναλογικά λιγότερους φόρους από μια νοσοκόμα.

Τιμή σε όσους αγωνίζονται»

Αν υπάρχει μία ταινία την τελευταία δεκαετία που επαναπροσδιόρισε τα όρια του παγκόσμιου κινηματογράφου, αυτή είναι αναμφισβήτητα τα «Παράσιτα» (Parasite) του Νοτιοκορεάτη σκηνοθέτη Μπονγκ Τζουν-χο. Η ταινία συνδυάζει μοναδικά την κοινωνική σάτιρα, το θρίλερ αγωνίας και τη  μαύρη κωμωδίας. Με τον σχεδόν υπνωτιστικό της τρόπο καθήλωσε  κοινό και κριτικούς παγκοσμίως.

Η οικογένεια Κιμ ζει σε ένα υπόγειο διαμέρισμα παλεύοντας με τη φτώχεια. Η τύχη τους φαίνεται να αλλάζει όταν ο γιος βρίσκει δουλειά ως ιδιαίτερος καθηγητής στην υπερπολυτελή, μινιμαλιστική έπαυλη της πλούσιας οικογένειας Παρκ. Με εξυπνάδα και σχέδιο, τα μέλη των Κιμ καταφέρνουν σταδιακά να «εισχωρήσουν» στο σπίτι ως άσχετοι μεταξύ τους επαγγελματίες, εκτοπίζοντας το παλιό προσωπικό. Ωστόσο, η απόλυτη ευημερία τους απειλείται όταν αποκαλύπτεται ένα σκοτεινό μυστικό στα έγκατα του ίδιου του σπιτιού.

Η ταινία κατέκτησε ιστορικές πρωτιές, κερδίζοντας τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών του 2019, καθώς και τέσσερα βραβεία Όσκαρ (Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Πρωτότυπου Σεναρίου και Διεθνούς Ταινίας), γινόμενη η πρώτη μη αγγλόφωνη ταινία στην ιστορία που τιμήθηκε με το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.

Τα «Παράσιτα» είναι μια καυστική αλληγορία για την ταξική ανισότητα, τον σύγχρονο καπιταλισμό και τα αόρατα τείχη που χωρίζουν τους ανθρώπους στις μεγαλουπόλεις του σήμερα.

Την Τρίτη 20/10/2026 στις 20:00 στην αίθουσα του ΚΑΠΗ Πικερμίου, Αγ. Χριστοφόρου 8, Πικέρμι

της Μαρίας Νάτση

Ποιος θέλουμε να είναι ο κύριος ρόλος των εκπαιδευτικών; Να είναι παιδαγωγοί με κρίση και ευθύνη ή άβουλοι τυπολάτρες διοικητικών διαδικασιών;

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια υπόθεση που αφορά τους εκπαιδευτικούς του 3ου Δημοτικού Σχολείου Ραφήνας, οι οποίοι παραπέμπονται σε πειθαρχική διαδικασία επειδή εξέφρασαν την αντίθεσή τους στη συγχώνευση τμημάτων.

Και αυτή δεν είναι η μοναδική περίπτωση εκπαιδευτικών που βρίσκονται αντιμέτωποι με πειθαρχικές κυρώσεις όχι επειδή έβλαψαν τα παιδιά, αλλά επειδή, όπως οι ίδιοι υποστηρίζουν, επιχείρησαν να προστατεύσουν τις εκπαιδευτικές τους ανάγκες.

Η υπόθεση αυτή ανοίγει μια πολύ μεγαλύτερη συζήτηση. Για το πώς η νοσηρότητα της κοινωνίας διαπερνά το εκπαιδευτικό σύστημα, πώς μια διοικητική απόφαση μπορεί να υπερισχύει της παιδαγωγικής κρίσης και πώς η εξουσία διαχειρίζεται τη διαφωνία. Και, τελικά, για το ποιες αντιστάσεις έχουν απομείνει απέναντι στην αυθαιρεσία και στην περιστολή του δικαιώματος έκφρασης γνώμης.

Ποιο ήταν, όμως, το ατόπημά τους;

Αντέδρασαν στη συγχώνευση δύο τμημάτων καθώς σύμφωνα με τους εκπαιδευτικούς θα δυσχέραινε ουσιαστικά την παιδαγωγική προσέγγιση και την υποστήριξη παιδιών

Οι αντιδράσεις δεν περιορίστηκαν στους εκπαιδευτικούς καθώς γονείς εξέφρασαν τη δυσαρέσκειά τους.

Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα;

Οι εκπαιδευτικοί παραπέμφθηκαν σε πειθαρχική διαδικασία.

Ορισμένοι, σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, αντιμετωπίζουν ένα πλήθος ευφάνταστων κατηγοριών. Μεταξύ αυτών αναφέρονται η παράβαση καθήκοντος, η παράβαση νόμου περί εχεμύθειας, ακόμη και η υποκίνηση γονέων.

Ας σταθούμε λίγο εδώ

Τι ακριβώς σημαίνει «υποκίνηση γονέων»;

Με ποια λογική η διαμαρτυρία των γονέων, η έκφραση της αγωνίας τους για την εκπαίδευση των παιδιών τους και η διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών διδασκαλίας μπορούν να αντιμετωπίζονται ως αποτέλεσμα υποκίνησης;

Μια τέτοια κατηγορία δεν υποτιμά μόνο τους εκπαιδευτικούς. Υποτιμά και τους ίδιους τους γονείς, παρουσιάζοντάς τους ως άβουλα όντα, ανίκανα να κρίνουν, να διαφωνήσουν και να υπερασπιστούν τα παιδιά τους χωρίς κάποιον να τους καθοδηγεί.

Και όσο υπερβολικές ή παράλογες κι αν  φαίνονται οι κατηγορίες, οι συνέπειες μιας πειθαρχικής διαδικασίας είναι απολύτως πραγματικές.

Οι συνήθεις κυρώσεις με τις οποίες έρχονται αντιμέτωποι είναι η δυνητική αργία δηλαδή η παύση εργασίας και στέρηση μισθού ή  η στέρηση μισθού χωρίς απομάκρυνση από την εργασία.

Κι ενώ βρίσκονται αντιμέτωποι με αυτή την μακρά και ψυχοφθόρα δοκιμασία, συνεχίζουν να βρίσκονται στις τάξεις τους και να διδάσκουν τα παιδιά με ηρεμία και αγάπη.

Και όταν ερωτώνται τι είναι αυτό που τους κρατά σε αυτή τη δουλειά, η απάντησή τους είναι τα ίδια τα παιδιά.

Ίσως, τελικά, εδώ βρίσκεται και η ουσία όλης αυτής της υπόθεσης.

Ο εκπαιδευτικός δεν είναι ένας απλός εκτελεστής διοικητικών εντολών. Είναι παιδαγωγός. Έχει ευθύνη να σκέφτεται, να κρίνει, να επισημαίνει προβλήματα και να υπερασπίζεται τις εκπαιδευτικές ανάγκες των μαθητών του.

Ας σκεφτούμε πόσο υποκριτικό είναι να ζητάμε από έναν εκπαιδευτικό να μάθει στα παιδιά να σκέφτονται ελεύθερα, όταν ο ίδιος έχει φιμωθεί. Να τους διδάσκει την κριτική σκέψη, όταν η δική του κριτική αντιμετωπίζεται ως πειθαρχικό παράπτωμα.

Και τι ειρωνεία, μια κοινωνία να προσπαθεί να μάθει στα παιδιά να υπερασπίζονται το δίκαιο, να αμφισβητούν το άδικο και να έχουν το θάρρος της γνώμης τους, την ίδια στιγμή που τιμωρεί εκείνους που τολμούν να διαφωνήσουν.

Τελικά, τι ακριβώς διδάσκουμε στα παιδιά μας; Ότι πρέπει να υπερασπίζονται το δίκαιο ή ότι πρέπει να σιωπούν μπροστά στην εξουσία;

Γιατί τα παιδιά δεν μαθαίνουν μόνο από όσα τους λέμε. Μαθαίνουν, κυρίως, από όσα βλέπουν να συμβαίνουν γύρω τους.

Τι είδους πολίτες θέλουμε να διαμορφώνουν οι εκπαιδευτικοί μας, αν πρώτα τους ζητάμε να πάψουν να σκέφτονται και να αντιδρούν ως παιδαγωγοί;

Τη στιγμή που οι νέοι και οι εργαζόμενοι της Γαλλίας, της Ισπανίας, της  Ιταλίας,  της Αλβανίας εξεγείρονται διεκδικώντας μία θέση σε ένα κόσμο που θέλει να τους αποκλείσει, ο κάποτε θαυμαστής του Τσε Γκεβάρα βρήκε το χρόνο να αποχαιρετήσει δημόσια τον εκλιπόντα Γιώργο Βαρδινογιάννη αποκαλώντάς τον «ωραίο, μάγκα και αυθεντικό»

Αυτόν δηλαδή που, μαζί με κάποιες άλλες οικογένειες, διαμόρφωσε τη μεταπολεμική Ελλάδα των σύγχρονων κοτζαμπάσηδων που άλλοι τους λένε ολιγάρχες και κάποιοι άλλοι τους είπαν νταβατζήδες. Εμείς πάντως προτιμούμε να αποκαλούμε κοτζαμπάσηδες αυτούς που θεωρούμε ότι είναι οι πραγματικοί κυβερνήτες αυτής της χώρας

Τον αποκάλεσε μάλιστα και «καπετάνιο», έναν τίτλο που ο Γιώργος Βαρδινογιάννης απέκτησε όταν ως πλοίαρχος έσπασε το διεθνές εμπάργκο που είχε επιβληθεί στην ρατσιστική Ροδεσία και κατάφερε να περάσει το δεξαμενόπλοιο «Ιωάννα Β’» και να την τροφοδοτήσει με πετρέλαιο– με το αζημίωτο φυσικά.

Αν κάποιοι πάντως ψάχνουν να βρουν τους λόγους που οι Έλληνες έχουν περιέλθει σε κατάσταση μακροχρόνιας ύπνωσης, ας γυρίσουν το χρόνο πίσω, στο 2015 και στον τότε πρωθυπουργό, τον Αλέξη Τσίπρα. Εκεί θα βρουν αναμφίβολα έναν από αυτούς τους λόγους

ΥΓ. Στο παρακάτω βίντεο θα δείτε τον «ωραίο, μάγκα, αυθεντικό καπετάνιο» να οργίζεται που οι αστυνομικοί προσπάθησαν να τον αντιμετωπίσουν ως απλό πολίτη. Δείτε επίσης τον ταλαίπωρο αξιωματικό της αστυνομίας που δικαιολογείται σαν μικρό παιδί που το μαλώσανε

Κυκλοφόρησε τo πένθιμο φύλλο #159 της RAF-WEST Journal

Διαβάστε σήμερα:

ΟΡΑΤΑ ΤΑ ΕΡΓΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΡΕΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ: Οι εξωγήινοι απορούν για τη βλακεία των κατοίκων της Γης. Σχέδιο απαγωγής του πρώην Σερίφη και της νυν Αθετούσας για να μελετήσουν τον εγκέφαλό τους

ΤΟ ΚΟΥΙΖ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: Βρείτε την ιστορία που αναπαριστά η φωτογραφία της εβδομάδας και κερδίστε μία δωρεάν συνδρομή της RAF WEST JOURNAL

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ: Στη μνήμη του Σταμάτη Ζαχαρού ο Άδωνις Γεωργιάδης προσφέρει 2 ευρώ στην Ομάδα Αλήθειας. Στη μνήμη της Κίμπερλυ Γκιλφόιλ ο Κωνσταντίνος Αργυρός προσφέρει 1 ευρώ στο κομμωτήριο που πιστόλιασε η Εξοχότητά της

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ: Οι μπαγλαμάδες της Ραφήνας, Μπάζα-Πέτρες-Λάσπη και άλλα πολλά

Διαβάστε σήμερα, 17/10/2026, το πένθιμο φύλλο #159 της RAF-WEST Journal

Πριν από λίγες ημέρες έφυγε από τη ζωή ο εμβληματικός τραγουδιστής και ιδρυτικό μέλος των Pavlov’s dog, David Surkamp

H εντελώς ιδιαίτερη φωνή του με την ασυνήθιστα υψηλή τονικότητα είχε κάνει πολλούς από εμάς, εκείνες τις εποχές της λειψής και καθυστερημένης πληροφόρησης, να πιστεύουμε για πολύ καιρό πως ανήκε σε γυναίκα. Ακόμη και μουσικοκριτικός της εποχής εκείνης σχολιάζοντας ένα δίσκο των Pavlov’s dog είχε αναφερθεί στην «τραγουδίστρια» του συγκροτήματος

Αυτή ακριβώς η φωνή αποτέλεσε το σημαντικότερο αναγνωριστικό στοιχείο των Pavlov’s Dog, ενός συγκροτήματος που κατάφερε να συνδυάσει με επιτυχία την πολυπλοκότητα της progressive rock με τη δυναμική της hard rock

Η πιο σημαντική δουλειά του συγκροτήματος θεωρείται ο δίσκος «Pampered Menial» του 1975 που περιλαμβάνει ορισμένες από τις πιο χαρακτηριστικές συνθέσεις των Pavlov’s Dog, με κορυφαίο παράδειγμα το «Julia», ένα τραγούδι που εξελίχθηκε στην πιο αναγνωρίσιμη στιγμή της καριέρας τους και σημείο αναφοράς για τους θαυμαστές του συγκροτήματος.

Mε αυτό το κλασσικό πλέον τραγούδι αποχαιρετούμε τον David Surkamp

Κάποιοι στην Κρήτη βλέπουν «μεταναστευτικές ροές» και νιώθουν ενόχληση και πίεση. Και ντροπή για την «άσχημη εικόνα» που προσβάλλει την αισθητική τους

Κάποιοι άλλοι πάλι βλέπουν ανήμπορους ανθρώπους και νιώθουν αγάπη και διάθεση για προσφορά. Και ντροπή που δεν μπορούν να βοηθήσουν όσο θα ήθελαν

Μια συγκλονιστική κατάθεση ψυχής από έναν αστυνομικό για τους 500 πρόσφυγες που βρέθηκαν στην Κρήτη να κοιμούνται μέσα στη νεροποντή κάτω από φορτηγά και σκουπιδιάρικα

----------------------------------------------------------------------

Καλημέρα.... το παρακάτω κείμενο

δεν το γράφω για like. Δεν το γράφω για εντυπώσεις. Το γράφω γιατί χθες το βράδυ  κάτι μέσα μου έσπασε και δεν μπορώ να το κρατήσω....

Είμαι αστυνομικός από το 1999. Από το 2018 υπηρετώ στην Ιεράπετρα. Έχω δει πολλά. Πίστευα ότι έχω μάθει να αντέχω. Απόψε κατάλαβα ότι δεν τα  αντέχω όλα.

Η υπηρεσία μου με έστειλε να ενισχύσω τα παιδιά του Λιμενικού που φύλαγαν   έναν ανοιχτό χώρο του δήμου, όπου ο Ερυθρός Σταυρός έχει στήσει κάποιες σκηνές. Εκεί βρίσκονται περίπου 500 άνθρωποι διαφόρων εθνικοτήτων, που ήρθαν από τη Λιβύη ψάχνοντας μια καλύτερη ζωή. Πεντακόσιοι άνθρωποι. Πεντακόσιες ιστορίες. Πεντακόσιοι πόνοι.

Και ανάμεσά τους ένα κοριτσάκι 2 ετών, με τα αδελφάκια του, 6 και 5 χρονών. Βρεγμένα. Ταλαιπωρημένα. Μόνα   με τη μάνα τους, χωρίς τίποτα δικό τους. Και εγώ, ένας άνθρωπος που έχει δει τόσα, στάθηκα εκεί και λύγισα. Γιατί στα  πρόσωπα  τους  είδα τις κόρες μου. Τη μικρή μου, που είναι 18 μηνών. Και τη μεγάλη μου, που είναι 6. Τα δύο μου παιδιά. Και σκέφτηκα: αν αύριο, για οποιονδήποτε λόγο, τα παιδιά μου ήταν εκεί, βρεγμένα, ταλαιπωρημένα, μέσα σε έναν ανοιχτό χώρο, τι θα ήθελα; Τι θα ήθελα να κάνει κάποιος για εκείνα;

Έκλαψα. Δεν ντρέπομαι που το λέω. Έκλαψα σαν άνθρωπος, σαν πατέρας, σαν κάτι μέσα μου που ακόμα δεν έχει πεθάνει ύστερα από τόσα χρόνια σε αυτή τη δουλειά.

Πήρα τη γυναίκα μου. # Μαιρη Μαυρικακη Της είπα δυο κουβέντες. Εκείνη κατάλαβε. Ετοίμασε μια τσάντα με πράγματα από το σπίτι μας. Στεγνά ρούχα. Πράγματα για μωρά. Πράγματα που τα είχαμε για τα δικά μας παιδιά. Τα πήγα. Η μαμά τους τα άλλαξε. Τα μικρά ηρέμησαν. Τους έβαλα σε μια σκηνή να κοιμηθούν όλα μαζί με τη μαμά τους. Όλα μαζί. Ζεστά. Ασφαλή. Για απόψε τουλάχιστον.

Και μετά γύρισα στη θέση μου και κοίταξα αυτούς τους πεντακόσιους ανθρώπους. Και κατάλαβα κάτι που δεν θέλω να το ξεχάσω ποτέ: αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι νούμερα. Δεν είναι εικόνες στις ειδήσεις. Δεν είναι στατιστικές. Είναι παιδιά. Είναι μάνες. Είναι πατεράδες. Είναι άνθρωποι που κάποτε είχαν σπίτι, γειτονιά, όνειρα, και τώρα κοιμούνται σε σκηνές, βρεγμένοι, με ό,τι πρόλαβαν να πάρουν μαζί τους.

Δεν το γράφω για να με λυπηθεί κανείς. Δεν θέλω λύπηση. Το γράφω γιατί θέλω να δουν πώς έχει η κατάσταση. Θέλω να δουν ότι πίσω από τους αριθμούς, πίσω από τις πολιτικές, πίσω από τις αντιπαραθέσεις, υπάρχουν μάτια παιδιών που σε κοιτάζουν και δεν καταλαβαίνουν γιατί βρέχονται, γιατί πεινάνε, γιατί φοβούνται. Υπάρχουν μάνες που κρατούν τα παιδιά τους και δεν ξέρουν τι θα τους φέρει το αύριο.

Και όσοι υπηρετούν σε τέτοιες βάρδιες, ας προσέχουν και την ψυχή τους. Γιατί η ψυχή δεν είναι αστυνομικός. Η ψυχή δεν έχει στολή. Η ψυχή είναι πατέρας, μάνα, άνθρωπος. Και όταν βλέπεις ένα παιδί να υποφέρει, η ψυχή δεν ρωτάει από πού ήρθε. Κλαίει.

Δεν είναι αδυναμία να κλάψεις. Αδυναμία είναι να μην βλέπεις.

Αυτό το έζησα εγώ και αυτή είναι η άποψη μου ξέρω ότι σε κάποιους δεν θα αρέσει αλλά εγώ ξέρω ότι γεννήθηκα ΑΝΘΡΩΠΟΣ...

Το πολιτικό προσωπικό της χώρας, ο Άδωνις Γεωργιάδης ξεχωριστά, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, η “Tsakos Energy Navigation”,  o όμιλος Aktor, ο Κωνσταντίνος Αργυρός, τα μπουζουξίδικα της Αθήνας και η Μύκονος  θρηνούν την αποπομπή της Εξοχοτάτης Κίμπερλυ και την αποχαιρετούν με τη θλιμμένη βεβαιότητα ότι ... άλλο πράγμα σαν κι αυτή δεν πρόκειται να ξαναρθεί

Το «Διαζύγιο αλά Ιταλικά» (Divorzio all'italiana),  σε σκηνοθεσία του Πιέτρο Τζέρμι και με πρωταγωνιστή τον Μαρτσέλο Μαστρογιάννι, αποτελεί ένα από τα αδιαμφισβήτητα διαμάντια της ιταλικής κωμωδίας

Η ταινία γυρίστηκε το 1961 και πήρε το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου, ενώ ήταν υποψήφιο και για Όσκαρ Σκηνοθεσίας για τον Πιέτρο Τζέρμι και Α’ Ανδρικού Ρόλου για τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι. Παρουσιάστηκε επίσης στο Φεστιβάλ Καννών, όπου πήρε το βραβείο καλύτερης κωμωδίας

Η ιστορία διαδραματίζεται στη Σικελία. Ήρωάς της είναι ο Φερντινάντο Τσεφαλού, ένας ξεπεσμένος Σικελός αριστοκράτης, εγκλωβισμένος σε έναν γάμο που δεν αντέχει και ερωτευμένος με τη νεαρή ξαδέλφη του. Στην Ιταλία της εποχής όμως, το διαζύγιο δεν επιτρέπεται. Αποφασισμένος να βρει μια λύση, ο Φερντινάντο μηχανεύεται ένα ευφάνταστο σχέδιο: να σπρώξει τη σύζυγό του, Ροζάλια, στην αγκαλιά ενός εραστή, ώστε να τη δολοφονήσει στη συνέχεια επικαλούμενος «έγκλημα τιμής» —μια πράξη που τότε τιμωρούνταν με ελάχιστη φυλάκιση.

Η ταινία χρησιμοποιεί το μαύρο χιούμορ και με αριστοτεχνική κομψότητα χλευάζει τα αναχρονιστικά κοινωνικά ήθη, τους νόμους και την υποκρισία της εποχής γύρω από την τιμή και την οικογένεια.

Την Τρίτη 13/10 στις 20:00 στην αίθουσα του ΚΑΠΗ Πικερμίου,  Αγίου Χριστοφόρου 8