Είμαστε λίγοι αυτοί που παλεύουν ενάντια στο Κακό
Πέμπτη, 20/11, 09:00, Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Καρδίτσας
Έχουν περάσει 5 χρόνια από τότε που ο αγωνιστής Βασίλης Μάγγος ξυλοκοπήθηκε, απήχθη και βασανίστηκε από τις δυνάμεις καταστολής, με αποτέλεσμα τον θάνατό του έναν μήνα μετά.
Στο διάστημα αυτό, η οικογένεια του Βασίλη παλεύει με τα νομικά τερτίπια των δικαστικών αρχών και τον κρατικό μηχανισμό, ο οποίος αποπειράθηκε να συγκαλύψει την δολοφονία του από την πρώτη στιγμή.
Μετά την πρώτη δίκη όπου ασκήθηκε δίωξη μόνο στους τρεις από τους έξι κατηγορούμενους, μετά την υποβάθμιση των κατηγοριών σε πλημμελήματα και ύστερα από την μεθοδευμένη αποβολή της υπεράσπισης του Βασίλη, δηλαδή της ίδιας του της οικογένειας, ο συνεχής και αδιάλειπτος αγώνας που δόθηκε από την οικογένεια του και το κίνημα αλληλεγγύης που αναδείχθηκε προς εκείνον, κατάφεραν και οδήγησαν τους 6 ένστολους βασανιστές του στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Καρδίτσας όπου και δικάζονται σε βαθμό κακουργήματος.
Είναι από τις λίγες περιπτώσεις όπου ο κρατικός μηχανισμός και οι κύκλοι προστασίας της ΕΛΑΣ στριμώχνονται σε αυτόν τον βαθμό, και "ρίχνουν στα λιοντάρια" τα δικά τους παιδιά. Η κοινωνία αντιλαμβάνεται ότι η υπόθεση του Βασίλη δεν έχει λάβει την πρέπουσα δικαιοσύνη, κι ούτε θα τη λάβει ποτέ. Τουλάχιστον, ίσως πληρώσουν κάποιοι από αυτούς που τη βγάζουν πάντα καθαρή.
Είναι μια υπόθεση που αφορά όλους μας και όλες μας. Είναι άλλη μια κρατική δολοφονία.
Ο Βασίλης δολοφονήθηκε γιατί ήταν στοχοποιημένος για την πολιτική του δράση, γιατί συμμετείχε σε διαδηλώσεις ενάντια στην εγκληματική καύση σκουπιδιών από το εργοστάσιο της τσιμεντοβιομηχανίας ΑΓΕΤ-Lafarge, που έχει μετατρέψει την πόλη του Βόλου σε σκουπιδότοπο.
Για να πάψει επιτέλους η κοινωνία να κλείνει τα μάτια και τα αυτιά της, όταν αυτοί που ορίστηκαν να προστατεύουν τα παιδιά της τα δολοφονούν. Για να σταματήσει να εφησυχάζει, να σιωπά, να αποδέχεται.
Για να μην ξεχνάμε τους νεκρούς μας.
ΚΑΙ ΑΣ ΜΗΝ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΠΑΝΤΑ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΓΓΟΣ ΠΑΡΩΝ
Ρουβίκωνας
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ΔIKH ΒΑΣΑΝΙΣΤΩΝ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΑΓΓΟΥ, ΚΑΡΔΙΤΣΑ 20.11.2025
ΔΗΛΩΣΗ Γιάννη Μάγγου
Προσερχόμαστε στις 20 Νοέμβρη 2025 στο Μικτό Ορκωτό δικαστήριο Καρδίτσας, για τη δίκη των βασανιστών του παιδιού μας Βασίλειου Μάγγου.
Το παιδί μας στις 14.6.2020 χτυπήθηκε δολοφονικά και αναίτια από αστυνομικούς μπροστά στα δικαστήρια του Βόλου, γεγονός για το οποίο δικαίως ήδη τρεις καταδικάστηκαν για επικίνδυνη σωματική βλάβη.
Το ειδεχθέστερο όμως ήταν ο βασανισμός που επακολούθησε αμέσως μετά στην Ασφάλεια, όπου-αντί να τον πάνε στο νοσοκομείο-τον μετέφεραν με πρόφαση τον έλεγχο των στοιχείων του, ενώ τους ήταν ήδη “γνωστός”. Στην Ασφάλεια, τον χτύπησαν ξανά, τον τραυμάτισαν βαριά και τον εξευτέλισαν. Όπως οι ίδιοι ομολογούν στο Βιβλίο Συμβάντων εκείνης της μέρας, δεν έκανε κάτι “παράνομο”, ήταν, όμως, στοχοποιημένος για την πολιτική του δράση.
Κατόπιν χωρίς λόγο τον έριξαν στο κρατητήριο, η ύπαρξη του οποίου “δεν είχε αποκαλυφθεί στις δύο προηγούμενες εκθέσεις πορίσματος”(!) της ΕΔΕ, όπως επισημαίνει ο Συνήγορος του Πολίτη. Το απέκρυπταν…
Οι μάρτυρες που περισυνέλλεξαν το παιδί μας πεταγμένο και αβοήθητο απέναντι από την Ασφάλεια, καταθέτουν ότι τον βρήκαν σε οικτρή κατάσταση και ο ίδιος τους περιέγραψε τα βασανιστήρια που υπέστη.
Οι μαρτυρίες αυτές συνάδουν με τις μαρτυρίες των τραυματιοφορέων που τον μετέφεραν στο νοσοκομείο, με τα ευρήματα των ιατρικών εξετάσεων, τις καταθέσεις των γιατρών και του νοσηλευτικού προσωπικού, οι οποίοι περιγράφουν τη σωματική και ψυχολογική του κατάσταση.
Για όλα τα παραπάνω και ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΜΑΣ στην εισαγγελία Εφετών Λάρισας παραγγέλθηκαν νέες ανακριτικές πράξεις. Ακολούθησε Βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών που είναι συντριπτικό εις βάρος τους. Και έτσι παραπέμφθηκαν για κακουργήματα στο Εφετείο οι έξι κατηγορούμενοι.
Παράλληλα έχουν εκδοθεί τρία πορίσματα της Ανεξαρτήτου Αρχής του Συνηγόρου του Πολίτη που είναι καταπέλτης εις βάρος των κατηγορουμένων.
Επίσης στις 17.4.2025 εκδόθηκε απόφαση του Γενικού Επιτελείου της Ελληνικής Αστυνομίας και όλοι οι κατηγορούμενοι παραπέμφθηκαν στο πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης, με το ερώτημα της ποινής της απόταξης.
-Η απήχηση του βασανισμού του Βασίλειου Μάγγου, δημιούργησε ένα ρεύμα στήριξης στην υπόθεση και ταυτόχρονα αντίδρασης προς την αστυνομική βία.
-Προσερχόμαστε στο δικαστήριο της Καρδίτσας, με την πιθανότητα να μην έχουμε δικαίωμα παράστασης προς υποστήριξη της κατηγορίας, γιατί δεν υπέβαλλε μήνυση το παιδί μας! Έτσι ορίζει ο νόμος, αν και σύμφωνα με εκτιμήσεις νομικών, δεν είναι ακριβώς έτσι.
Όμως δεν είμαι νομικός. Εγώ αυτό που γνωρίζω είναι ότι υπάρχει ο νόμος, αλλά υπάρχει και το κοινό περί δικαίου αίσθημα.
Το παιδί μας είχε βρει δικηγόρο και είχε ξεκινήσει τη διαδικασία να υποβάλει μήνυση στους βασανιστές του. Ήδη στις 16.6.2020, νοσηλευόμενος σε δημόσιο νοσοκομείο, κατήγγειλε έγκαιρα την κακοποίηση και τον βασανισμό του. (Το βίντεο του απάνθρωπου ξυλοδαρμού του μπροστά στα δικαστήρια του Βόλου, έγινε πασίγνωστο την ίδια μέρα που τον χτύπησαν). Δεν ενδιαφέρθηκε όμως καμία αρμόδια κρατική αρχή. Ούτε ενδιαφέρθηκε την ημέρα που πέθανε το παιδί μας. Το ενδιαφέρον ξεκίνησε την επόμενη μέρα του θανάτου του, που δημοσιεύτηκε ξανά η καταγγελία του. Πολύ αργά όμως…
Εξάλλου η δεύτερη δημοσίευση της καταγγελίας του, όπως επισημαίνει και ο Συνήγορος του Πολίτη, δεν εισέφερε κάτι καινούριο σε σχέση με την πρώτη.
Και εγώ δικαιούμαι να λέω (έστω και μεταφυσικά πια) ότι αν είχε ενδιαφερθεί ο εισαγγελέας στην πρώτη καταγγελία του παιδιού μας, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά και το παιδί μας μπορεί και να ζούσε σήμερα.
Λόγοι ανωτέρας βίας δεν επέτρεψαν στο παιδί μας (πως αλλιώς να χαρακτηρίσω τον θάνατό του;) να υποβάλλει τη μήνυση.
Ό,τι όμως υπέστη το παιδί μας, το υπέστη από υπαιτιότητα αστυνομικών κρατικών υπαλλήλων. Μάλιστα επιχειρήθηκε και συγκάλυψη των ενεργειών τους, η οποία αποκαλύφθηκε.
Δεν κατανοώ την επιλεκτική ακαμψία του νόμου απέναντι σ εμάς τους γονείς. Ενώ εμείς είμαστε τα θύματα, μας τοποθετεί σ αυτή τη δεινή θέση και αυτόματα κατατάσσει σε ευνοϊκή θέση τους θύτες.
Πως είναι δυνατόν να μην έχουμε δικαίωμα παράστασης προς υπεράσπιση της κατηγορίας;
ΕΤΟΥΤΗ Η ΔΙΚΗ ΠΡΟΕΚΥΨΕ από τις δικές μας ενέργειες στην εισαγγελία Εφετών Λάρισας. Προέκυψε από την προσπάθεια και τον αγώνα που κάναμε εμείς οι γονείς του, με την αμέριστη στήριξη της κοινωνίας και του κινήματος.
ΖΗΤΑΜΕ να μας δοθεί το δικαίωμα παράστασης προς υποστήριξη της κατηγορίας, γιατί πιστεύουμε ότι έτσι θα εξασφαλιστούν οι προϋποθέσεις δίκαιης δίκης.
Βόλος 13.11.2025
Μια σύντομη ιστορία του εμβληματικού γλυπτού του Πολυτεχνείου, γραμμένη από τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Δημήτρη Μανιάτη, όπως την παρουσίασε στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook
------------------------------------------------------------------------------------------
Φέτος παρατήρησα στα κοινωνικά δίκτυα πως το ακροδεξιό αγράμματο πλαγκτόν και οι απόγονοι των βασανιστών του ΕΑΤ- ΕΣΑ φαγώθηκαν για την παρουσία του γλυπτού δια χειρός Μέμου Μακρή εντός του χώρου του Πολυτεχνείου. Τι "κεφάλα" γράφανε", τι "δουλειά έχει εκεί η μούρη του Σβορώνου", τι "πάρτε την κεφάλα από κεί". Επειδή είναι αγράμματοι και δειλοί παραθέτω μερικά στοιχεία για το ΓΙΑΤΙ βρίσκεται εκεί πού βρίσκεται το περίφημο έργο και γιατί κάθε χρόνο για 3 ημέρες το τιμά ο ελληνικός λαός, πλην των γνωστών καθαρμάτων:
«Σ' αυτό εκφράζεται η εμπειρία μου από τα ελληνικά πράγματα. Εμπειρία που ξεκίνησε από την Κατοχή, συνεχίστηκε με την Εθνική Αντίσταση και κατέληξε στο Πολυτεχνείο, που τα γεγονότα του τα άκουγα από μακριά. Σ' αυτή την εμπειρία μου αναφέρονται πολλά έργα μου. Ήθελα ωστόσο να κάνω ένα συνθετικό έργο που να περικλείει όλες τις εμπειρίες από ήρωες - θύματα που έπεσαν ως τώρα για την ελευθερία. Κι επειδή τη γλυπτική μου την άρχισα με πορτρέτα ήθελα προς το τέλος της καριέρας μου να συνοψίσω σ' ένα ανθρώπινο κεφάλι τα αισθήματα που είχα απ' αυτή την εμπειρία. Με μια έκφραση όχι παραστατική, αλλά που θα έβγαινε από ένα ανθρωπιστικό σύνολο και θα αποτυπωνόταν σε ένα κεφάλι»
Αυτό το κεφάλι δεν προοριζόταν για έκθεση σε ελληνικό δημόσιο χώρο, αλλά είχε δουλευτεί για την αναδρομική στην Πινακοθήκη. «Στην έκθεση», που είχε πραγματοποιηθεί στις αρχές της άνοιξης, «ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε το κεφάλι. Μια ομάδα νέων του Πολυτεχνείου ήρθε μια μέρα και μου είπε ότι το έργο θα ταίριαζε για μνημείο του Πολυτεχνείου»
Από αυτή τη συνομιλία του Μέμου Μακρή με τους νέους φιλότεχνους του Πολυτεχνείου, ήρθε αίτημα από την ΕΦΕΕ, το οποίο υιοθέτησε η πρυτανεία του Ιδρύματος, η οποία το αποδέχτηκε και γραπτά ζήτησε από τον καλλιτέχνη να δωρίσει το έργο. Συγκροτείται επιτροπή, υπό τον καθηγητή Αρχιτεκτονικής Ιωάννη Λιάπη (1922-1993), η οποία έκανε δοκιμή τοποθέτησης έργου στον χώρο του Πολυτεχνείου, πάνω σε ξύλινο βάθρο.
Αφού, λοιπόν, έκρινε ότι εναρμονίζεται με τον χώρο, ζήτησε από τον πρύτανη, τον καθηγητή Φυσικής και τότε πρόεδρο της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Υφεση και την Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ) Γεώργιο Βουδούρη (1919-1989) να προχωρήσουν οι προετοιμασίες για την οριστική και έγκαιρη τοποθέτησή του.
«Δεν μου αρέσει να δωρίζω έργα μου», λέει στην ίδια συνέντευξή του ο τότε 66χρονος κομμουνιστής γλύπτης. Αλλά τότε, γιατί έκανε τη δωρεά;
«Γιατί δώρισα αυτό το έργο μου, που το αγαπώ περισσότερο απ' όλα και το θεωρώ το καλύτερο; Τι να πω. Να μια αιτία: για την επιστροφή στην Ελλάδα κάτι έκανε και το Πολυτεχνείο!
Ο χώρος του Πολυτεχνείου είναι ιερός και είναι για μένα μεγάλη τιμή που εκεί θα βρίσκεται ένα έργο μου. Και μην ξεχνάτε ότι κι εγώ σπούδασα και βγήκα απ' αυτόν τον χώρο».
Πρότυπο για το γλυπτό αποτέλεσε ο συναγωνιστής του στα χρόνια της Αντίστασης και του Εμφύλιου, από τις τάξεις του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, ο μετέπειτα ιστορικός Νίκος Σβορώνος (1911-1989).
[στοιχεία από την αμείμνηστη δημοσιογράφο Αριστούλα Ελληνούδη]
Οι Κατσιμιχαίοι δεν μιλάνε πολύ. Εδώ και πάνω από 40 χρόνια έχουν επιλέξει έναν εντελώς προσωπικό δρόμο, μακριά από δημόσιες σχέσεις και μακριά από μαρκετίστικες προσπάθειες χτισίματος ενός προφίλ που θα μπορούσε να εξυπηρετήσει ίσως την προώθηση της δουλειάς τους. Και για αυτόν ακριβώς το λόγο -πέρα από το σπουδαίο καλλιτεχνικό τους έργο- χαίρουν τον απεριόριστο σεβασμό πολλών από εμάς
Μία από τις λίγες φορές που μίλησαν, ήταν όταν ο Πάνος Κατσιμίχας έδωσε μία συνέντευξη στον Βίκτωρα Μονζέλλι για το newsbeast.gr. Στη συνέντευξη αυτή, ο Πάνος περιγράφει τη δική του προσωπική εμπειρία από εκείνη τη βραδιά της 17ης Νοέμβρη. Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι αναφέρεται στο περιστατικό μετά από 40 ολόκληρα χρόνια, κάνοντάς το να ακούγεται σαν μια πραγματική κατάθεση ψυχής και όχι σαν προσπάθεια εξαργύρωσης - που πλέον δεν την έχει και ανάγκη
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
«Ένα κρύο βράδυ, κατά τις 3 και χαράματα, τη βραδιά του Πολυτεχνείου, με πυροβόλησαν εν ψυχρώ, ενώ εγώ έτρεχα ανεβαίνοντας την Πατησίων για να μπω στην Ιουλιανού. Με πυροβόλησαν από απέναντι, πλατεία Αιγύπτου, μέσα από κάτι αύρες της αστυνομίας. Δεν ήμουν μόνος μου. Ήμασταν καμιά 15αριά, που τρέχαμε απελπισμένοι να χωθούμε στην Ιουλιανού για να γλιτώσουμε από τις σφαίρες.
Ορκίζομαι στην ιερή στιγμή που παίχτηκε η ζωή μου σε δευτερόλεπτα ότι αυτά που λέω είναι αυτά που έζησα. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Οι μισές σφαίρες στοχεύανε από τα πόδια μέχρι την κοιλιά. Τσακ τσακ, τις άκουγες στην άσφαλτο κι οι άλλες μισές βούιζαν πάνω από τα κεφάλια μας και θρυμμάτιζαν τις τζαμαρίες των μαγαζιών. Ιουλιανού και Πατησίων γωνία.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, κατάλαβα τι εννοούσε ο Μαρξ με τη φράση «η βία είναι η μαμή της ιστορίας». Βρεθήκαμε ξαφνικά απέναντι σε κάτι αφιονισμένα τομάρια παρακρατικούς με πολιτικά, ελεύθερους σκοπευτές που πυροβολούσαν αδιακρίτως πάνω από τις ταράτσες του ΟΤΕ μαζί με τους άλλους, τους «νόμιμους», που πυροβόλησαν εμάς εκείνο το βράδυ.
Δεν ξέρω πώς και γιατί έγινε, πάντως έζησα. Και αυτόματα την ίδια στιγμή, μόλις βγήκα στην πλατεία Βικτωρίας και πήρα μια ανάσα, κατάλαβα τι εννοούσε ο ποιητής που έλεγε «θέλει νεκροί χιλιάδες να ’ναι στους τροχούς, θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους».
Εμένα μου έκανε καλό αυτό το γεγονός γιατί με σκλήρυνε, όμως δε θα ευχόμουν να νιώσει αυτό το συναίσθημα, ούτε ο χειρότερος εχθρός μου. Καλή και άγια λοιπόν η αμφισβήτηση και η αναζήτηση, αλλά έρχονται στιγμές στη ζωή, που είσαι υποχρεωμένος να βγεις γυμνός και άοπλος απέναντι στο οπλισμένο κτήνος και να του πεις "κοίταξε να σου πω κάτι, ρίξε μου, αλλά να ξέρεις ότι δεν είμαι μόνος μου. Είμαστε χιλιάδες"»
Στο χώρο του Άγνωστου Στρατιώτη, 23 άνθρωποι συνελήφθησαν επειδή σήκωσαν πανό που έγραφε :” Οι άγνωστοι στρατιώτες δεν φύλαγαν του λαού προδότες”. Σύμφωνα με το νέο νόμο της κυβέρνησης Μητσοτάκη, στο χώρο αυτό μπορείς να βγάζεις selfie με τους τσολιάδες, αλλά δεν επιτρέπεται να διαμαρτύρεσαι
Έτσι, 23 μέλη του Ρουβίκωνα συνελήφθησαν χθες και σήμερα περνούν από αυτόφωρο. Παρά το γεγονός ότι η διαμαρτυρία τους ήταν ειρηνική, τα ΜΑΤ τους αντιμετώπισαν με βία
Όσοι από τους κυρ Παντελήδες ειρωνεύονται σήμερα και επιχαίρουν , καλό θα ήταν να γνωρίζουν πως αν δεν υπήρχαν διαχρονικά κάποιοι να βάζουν το κεφάλι τους στον τορβά, σήμερα θα ήταν σκλάβοι
Αυτή ακριβώς είναι η πραγματικότητα. Οι άδικοι νόμοι ακυρώνονται στην πράξη όταν οι πολίτες τους αψηφούν.
Ακολουθεί η ανακοίνωση του Ρουβίκωνα
------------------------------------------------------------------------------------------------
Αυτήν τη στιγμή παρέμβαση μελών του Ρουβίκωνα μπροστά από το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη
Τι είναι το μνημείο του άγνωστου στρατιώτη;
Τίποτα άλλο από μια υποκριτική ένδειξης τιμής από το ελληνικό κράτος προς όσους πέθαναν πολεμώντας στο όνομά του. Ανάμεσα σε αυτούς, κάποιοι πέθαναν «υπερασπιζόμενοι τα πατρικά τους» κάποιοι άλλοι πολεμώντας να κατακτήσουν, στο όνομα αυτού του κράτους, τα πατρικά κάποιων άλλων, όλοι όμως έχουν ένα κοινό∙ πέθαναν.
Δεν είναι δουλειά των διεθνιστών να εμπλακούμε στον διάλογο για το πώς θα αποδοθεί τιμή σε αυτά τα θύματα. Σε αυτά τα εκατοντάδες χιλιάδες νέα παιδιά, στην συντριπτική τους πλειοψηφία πάμφτωχα - οι εθνικοί πόλεμοι δεν σκοτώνουν πλούσιους, οι πλούσιοι και τα παιδιά τους μένουν ζωντανοί για να κυβερνήσουν την επόμενη μέρα (συνήθως επιστρέφοντας από το εξωτερικό που κατέφυγαν ενώ η πλέμπα άφηνε τα κόκαλα της στα πεδία των μαχών).
Μπορούμε όμως να αναρωτηθούμε αν, εκτός από μνημεία και πατριωτικές πομφόλυγες, υπήρξε ποτέ καμιά μέριμνα για τις οικογένειες αυτών των νεκρών μετά τους πολέμους. Η οποιαδήποτε μέριμνα γι’ αυτούς που επέζησαν αλλά έχασαν πόδια και χέρια και ψυχές. Να αναρωτηθούμε επίσης γιατί αυτό το μνημείο βρίσκεται μπροστά από τα παλιά βασιλικά ανάκτορα και σήμερα το κοινοβούλιο. Αν περιποιεί τιμή στους πεσόντες να έχουν πλάτη τα παράσιτα της εξουσίας. Γαλαζοαίματους και άριστους, καλοπληρωμένους κηφήνες που πουλάνε πατρίδα και εισπράττουν πλούτο κι εξουσία. Αυτοί που διατάζουν τους πολέμους και κουνάνε δάχτυλα για καθήκοντα και δόξες και στέλνουν τον λογαριασμό σε όλους τους άλλους, αλλά ποτέ στον εαυτό τους.
Όσοι ανατριχιάζουν μπροστά από αυτό το μνημείο Ίσως θα πρέπει να απαντήσουν τι είναι αυτό που το προσβάλλει. Το προσβάλλουν μπροστά του τα «τσαντίρια», τα «φαναράκια από το ΙΚΕΑ» κι ένας απεργός πείνας που έχασε το παιδί του στον εσωτερικό πόλεμο της κοινωνίας με το κράτος; Ή μήπως το προσβάλλουν οι ΟΠΕΚΕΠΕδες πίσω του; Το προσβάλλουν χαροκαμένοι γονείς και οι αλληλέγγυοι ή μήπως το προσβάλλουν, όχι οι «απόγονοι» του Κολοκοτρώνη και του Ανδρούτσου, αλλά οι απόγονοι του Μαυροκορδάτου και του Κωλέττη που φυλάκισαν τον Κολοκοτρώνη και σκότωσαν τον Ανδρούτσο;
Ας τα απαντήσουν αυτά μέσα τους όσοι ανατριχιάζουν μπροστά στο μνημείο. Είναι χρήσιμοι πολιτικοί προβληματισμοί αλλά δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με την πρόσφατη απαγόρευση συγκεντρώσεων στον προαύλιο χώρο της Βουλής. Γιατί αυτό που γίνεται ΔΕΝ αφορά τον άγνωστο στρατιώτη.
Για άλλη μια φορά ο πατριωτισμός καταλήγει το καταφύγιο απατεώνων. Και μάλιστα για επικοινωνιακές μικροαπάτες που στοχεύουν απλά σε δημοσκοπήσεις.
Τι συνέβη; Η συντριπτική ήττα της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας μπροστά στην επιβλητική αποφασιστικότητα του απεργού πείνας Πάνου Ρούτσι έπρεπε κάπως να αντιστραφεί. Οι καλοπληρωμένοι αλήτες και τα λαμόγια που συνιστούν τους προπαγανδιστές της κυβέρνησης ξεκίνησαν μια σιχαμένη καμπάνια απαξίωσης και εξευτελισμού κατά του απεργού πείνας. Απέτυχαν παταγωδώς. Ο Μητσοτάκης αναγκάστηκε να υποχωρήσει και τελικά η «ανεξάρτητη και ανεπηρέαστη δικαιοσύνη» έκανε στροφή 180 μοιρών και δικαίωσε τον απεργό.
Τι κάνει η Νέα Δημοκρατία όποτε χάνει; Αλλάζει την ατζέντα επιβάλλοντας ξαφνικά ανύπαρκτα διλήμματα. Περνάει κάτι εξωφρενικό, προκαλεί μαζικές αντιδράσεις και βγάζει από την επικαιρότητα την ήττα της. Και πάντοτε αυτό το εξωφρενικό αφορά ατζέντα νόμος και τάξη, απαγορεύσεις και τις γνωστές γελοιότητες περί ανομίας.
Από το 1843 η σημερινή πλατεία συντάγματος και το προαύλιο των βασιλικών ανακτόρων ήταν το συμβολικό κέντρο κάθε κοινωνικής διαμαρτυρίας στην Ελλάδα. Τι πιο λογικό ο κόσμος που απαιτεί κάτι από την εξουσία να συγκεντρώνεται μπροστά από την καρδιά της; Από το 1932, οπότε κι έγιναν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου του άγνωστου στρατιώτη, 93 χρόνια τώρα, δεν βρέθηκε ούτε ένας να θεωρήσει ότι κάτι τέτοιο το προσβάλλει.
Ούτε ένας.
Δείτε το πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας στις τελευταίες εκλογές. Και στις προηγούμενες. Και στις προπροηγούμενες. Δείτε το πρόγραμμά τους από το 1974. Δείτε τις δηλώσεις και τον δημόσιο λόγο στελεχών και φίλων τους. Δεν θα βρείτε την παραμικρή αναφορά στο θέμα. Κάνεις δεν το είχε σκεφτεί, μέχρι που τα πληρωμένα με εκατομμύρια επικοινωνιακά επιτελεία εμπνεύστηκαν τη μεγάλη ιδέα για να ρεφάρουν τη σφαλιάρα από τους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών. Και ξαφνικά όλος ο κυβερνητικός εσμός συντάχθηκε με το παραμύθι της «προσβολής του μνημείου» λες και ήταν αίτημα γενεών.
Μας δουλεύουν, και δυστυχώς φαίνεται ότι αυτό πιάνει.
Δεν είναι βέβαια μόνο δούλεμα. Είναι και η συνολική επιλογή του συστήματος στους δύσκολους καιρούς που έρχονται να περιορίσει όσο μπορεί κάθε κοινωνική διαμαρτυρία, να ανακαλύψει νέα όλο και πιο επιθετικά εργαλεία κοινωνικού ελέγχου. Αλλά η τσαπατσουλιά και η αγχωμένη βιασύνη του νέου νόμου για τον άγνωστο στρατιώτη μας δείχνουν ποια ανάγκη κυριάρχησε σε αυτή την οπερέτα.
Η βιασύνη τους και η προχειρότητά τους έφερε μάλιστα και εσωκομματικές αναταράξεις. Η κυρίαρχη κλίκα του Μητσοτάκη θέλησε να εκδικηθεί τον δελφίνο Δένδια γιατί δεν της έκανε πλάτες στην υπόθεση Ρούτσι κι εκεί είχαμε κάτι παρατράγουδα. Αλλά ο καλός ο μύλος της εξουσίας όλα τα αλέθει και αν στο ένα «εθνικό διακύβευμα» του άγνωστου στρατιώτη αρπάχτηκαν, στο έτερο «εθνικό διακύβευμα», αυτό της διακόσμησης του υπουργείου άμυνας, μια χαρά τα βρήκανε λίγες μέρες μετά. Στο τέλος της ημέρας η πατρίδα πάντα ενώνει τα αρπακτικά…
Για να μην μακρυγορούμε.
Ο νόμος δεν θα περάσει.
Θα ακυρωθεί στην πράξη, όπως ακυρώθηκε η πανεπιστημιακή αστυνομία ή ο περιορισμός των διαδηλώσεων. Η καρδιά του κράτους δεν θα αποκτήσει πράσινη ζώνη. Μέχρι τότε και ξύλο θα ρίξουν τα ΜΑΤ και συλλήψεις θα γίνουν, και ποινές θα πέσουν. Αλλά το μέτρο θα παρακμάσει και θα ξεχαστεί σαν άλλη μια καθεστωτική πομφόλυγα από αυτές που τόσο έχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια.
Εμείς θα κάνουμε ό,τι μπορούμε ώστε να επιταχύνουμε αυτή τη διαδικασία. Κι ας μας κοστίσει. Αυτή είναι η δική μας δουλειά.
Από εκεί και πέρα καλούμε την κοινωνική βάση να σκεφτεί και να ζυγίσει. Να σκεφτεί το πώς ο πατριωτισμός γίνεται πάντα εργαλείο εξουσιαστικών επιδιώξεων, πως οι κυβερνήσεις μάς μεταχειρίζονται σαν καθυστερημένους που μας εμφανίζουν κάθε λίγο και λιγάκι φανταστικούς κινδύνους και απειλές, πως εξασφαλίζουν την απάθεια και τη συναίνεσή μας ενώ παράλληλα κόβουν και κομμάτια από τις ελευθερίες και τα δικαιώματά μας στρέφοντας τον έναν ενάντια στον άλλον.
Και να το καταλάβει πριν νέα ονόματα φτωχών γραφτούν στις λίστες των πεσόντων, γιατί ας μην υπάρχει αμφιβολία, όπως πάνε τα πράγματα, έρχονται νέες τραγωδίες. Και αν δεν τις εμποδίσουμε, παίρνοντας ως κοινωνική βάση τα πράγματα στα χέρια μας είμαστε εμείς που θα πεθάνουμε κι αυτοί που θα κυβερνήσουν την επόμενη ημέρα. Και οι ΟΠΕΚΕΠΕδες του αύριο θα καταθέτουν στεφάνια στη μνήμη μας στο μνημείο του αγνώστου στρατιώτη…
Ρουβίκωνας
Το Reporters United, όπως αναφέρουν οι ίδιοι, είναι ένα δίκτυο ρεπόρτερ με σκοπό την υποστήριξη της ερευνητικής δημοσιογραφίας στην Ελλάδα, τη συνεργασία με διεθνή ΜΜΕ και δημοσιογράφους και τη δημοσίευση ρεπορτάζ που δεν χωράνε αλλού.
Πριν από μερικές ημέρες, στις 7 Νοεμβρίου 2025, η δημοσιογραφική ομάδα Reporters United δημοσίευσε ένα ερευνητικό ρεπορτάζ σχετικά με τις διασυνδέσεις της οικογένειας Λάτση με τη ναυτιλιακή εταιρεία ZIM και τη μεταφορά στρατιωτικού υλικού προς το Ισραήλ. Πιο συγκεκριμένα, το ρεπορτάζ αποκάλυπτε τη συμμετοχή πλοίου συμφερόντων της οικογένειας Λάτση στη μεταφορά φορτίου πυρομαχικών 22 τόνων, το οποίο προοριζόταν για το Ισραήλ, σε περίοδο που διεθνείς οργανισμοί κατηγορούσαν το ισραηλινό κράτος για εγκλήματα πολέμου στη Γάζα.
Την επομένη της δημοσίευσης, στις 8 Νοεμβρίου, η ομάδα δέχθηκε ευθείες απειλές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και μέσω τηλεφωνημάτων. Η υπόθεση βρίσκεται υπό έρευνα και αναζητούνται οι δράστες
Ας διαβάσουμε όμως το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ που αποδεικνύει έμπρακτα πως «Μπροστά στο συμφέρον κάθε ίχνος ανθρωπιάς χάνεται»:
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
«Μπροστά στο συμφέρον κάθε ίχνος ανθρωπιάς χάνεται», είχε γράψει η Εριέττα Κούρκουλου-Λάτση στο instagram της αναφερόμενη στη «σφαγή μικρών παιδιών» στη Γάζα. Όμως, το Reporters United τεκμηριώνει πως το πλοίο στο οποίο επρόκειτο να φορτωθούν τόνοι πυρομαχικών τον Οκτώβριο του 2024 με προορισμό το Ισραήλ (φόρτωση που ματαιώθηκε από την κινητοποίηση λιμενεργατών στον Πειραιά) ανήκε στην οικογένεια Λάτση. Και πως η ναυτιλιακή εταιρεία της οικογένειας έχει ναυλώσει πλοία της στην ισραηλινή εταιρεία κοντέινερ ΖΙΜ, η οποία συνεργάζεται με το υπουργείο Άμυνας του Ισραήλ για τη μεταφορά στρατιωτικού υλικού.
Πριν λίγες μέρες η Εισαγγελία Πειραιά κάλεσε σε απολογία τον πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Πειραιά Μάρκο Μπεκρή. Αιτία ήταν η κινητοποίηση των λιμενεργατών του Πειραιά έναν χρόνο νωρίτερα (στις 17 Οκτωβρίου 2024) υπό την ΕΝΕΔΕΠ (το σωματείο λιμενεργατών στο οποίο είναι επικεφαλής ο κ. Μπεκρής), η οποία είχε ως αποτέλεσμα να εμποδιστεί η φόρτωση πλοίου με στρατιωτικό υλικό που είχε προορισμό το Ισραήλ.
Τα βασικά γεγονότα της κινητοποίησης τον Οκτώβριο του 2024 είναι γνωστά από τότε: Ένα φορτίο 22 τόνων πυρομαχικών διέτρεξε την Ελλάδα σιδηροδρομικώς και μέσω Πειραιά θα μεταφερόταν στο Ισραήλ – ενώ διεθνείς οργανισμοί, όπως ο ΟΗΕ και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, κατηγορούσαν το Ισραήλ για εγκλήματα πολέμου. Όμως, δεν ήταν γνωστό ποιος θα μετέφερε το φορτίο.
Το Reporters United τεκμηριώνει ότι:
Σημείωση: Τα δύο πλοία συμφερόντων Λάτση, παρότι χρονοναυλωμένα στη ΖΙΜ, εταιρεία-μεταφορέα του υπουργείου Άμυνας του Ισραήλ, δεν σημαίνει ότι μεταφέρουν μόνο στρατιωτικό υλικό, καθώς η ZIM μεταφέρει κοντέινερ όλων των ειδών.
Το μεσημέρι της 17ης Οκτωβρίου του 2024, το πλοίο Marla Bull έδεσε στη δυτική πλευρά της Προβλήτας ΙΙΙ του σταθμού κοντέινερ στο λιμάνι του Πειραιά.
Από εκεί θα φόρτωνε εμπορεύματα με τελικό προορισμό το Ισραήλ. Όμως, ένα από τα εμπορευματοκιβώτια δεν φορτώθηκε ποτέ στο πλοίο. Το βράδυ της ίδιας μέρας καλύφθηκε με συνθήματα, φόρεσε τη σημαία της Παλαιστίνης και παρέμεινε στο λιμάνι μέχρι την απομάκρυνσή του.
Πηγή: 902.gr / ΕΝΕΔΕΠ
Το εμπορευματοκιβώτιο, σύμφωνα με τους λιμενεργάτες και τους εργαζομένους του Πειραιά που κινητοποιήθηκαν για να εμποδίσουν τη φόρτωσή του στο Marla Bull, περιείχε 22 τόνους πυρομαχικών (σφαίρες).
Το φορτίο είχε φτάσει στον Πειραιά σιδηροδρομικώς από τη Βόρεια Μακεδονία, μέσα σε κοντέινερ μισθωμένο στην εταιρεία ZIM Integrated Shipping Services, και επρόκειτο να μεταφερθεί στο Ισραήλ μέσω του πλοίου Marla Bull που εκτελούσε δρομολόγιο της ΖΙΜ
Φωτογραφία: Aljaz Hrvatin / Shipspotting.com
Η συνεργασία Λάτση με την ισραηλινή ZIM
Το πλοίο Marla Bull (ΙΜΟ 9932945), καθώς και το αδελφό πλοίο Marla Tiger, με διαχειρίστρια εταιρεία τη Marla Dry Bulk Shipmanagement, ανήκουν από το 2022 στην οικογένεια Λάτση, μία από τις ισχυρότερες επιχειρηματικές οικογένειες της χώρας.
Αν και κανένα από τα δύο πλοία δεν εμφανίζεται στην ιστοσελίδα της εταιρείας, η ίδια μας επιβεβαίωσε την ιδιοκτησία της, η οποία τεκμηριώνεται και από τη διεθνή ναυτιλιακή βάση Equasis, όπου εμφανίζεται ως διαχειρίστριά τους από τον Σεπτέμβριο και τον Νοέμβριο του 2022 αντίστοιχα.
Για το περιεχόμενο του επίμαχου φορτίου ρωτήσαμε τη διαχειρίστρια του Marla Bull, τη Marla Dry Bulk Shipmanagement, συμφερόντων της οικογένειας Λάτση.
Στις απαντήσεις της η εταιρεία παρέλειψε να αναφερθεί σε αυτό το ερώτημα. Επανήλθαμε με δεύτερο ερώτημα, ζητώντας να διαψεύσει τις πληροφορίες ότι περιείχε πυρομαχικά.
«Δεν επιτρέπεται να επιβεβαιώνουμε ή να διαψεύδουμε πληροφορίες για το περιεχόμενο των φορτίων, την αποκλειστική ευθύνη των οποίων έχουν οι διακινήτριες εταιρείες και εν προκειμένω η εταιρεία ZIM», απάντησε η εταιρεία.
Μας επιβεβαίωσε όμως ότι το συγκεκριμένο φορτίο «ουδέποτε φορτώθηκε σε κανένα από τα δύο υπό διαχείρισή της πλοία». Το φορτίο όντως δεν φορτώθηκε στο πλοίο, αλλά αυτό οφείλεται στην παρέμβαση των λιμενεργατών.
Και τα δύο πλοία είναι χρονοναυλωμένα από την εταιρεία ZIM, «με ναυλώσεις που είχαν συμφωνηθεί από το έτος 2021», μας δήλωσε η εταιρεία.
Μπορέσαμε να εντοπίσουμε την πρώτη καταγεγραμμένη παρουσία των πλοίων Marla Bull και Marla Tiger στα δημοσιευμένα δρομολόγια της ZIM τον Αύγουστο του 2023. Μέχρι τότε, σύμφωνα με τα στοιχεία της εταιρείας, και τα δύο πλοία είχαν ήδη εκτελέσει πάνω από 20 δρομολόγια το καθένα.
Στις 17 Οκτωβρίου 2024 το Marla Bull εκτελούσε το 69ο δρομολόγιο, καθώς εντοπίζεται στο δημοσιευμένο πρόγραμμα αφίξεων στο λιμάνι του Πειραιά του ελληνικού παραρτήματος της ZIM
Πρόγραμμα αφίξεων της ZIM. Πηγή: ZIM
Το ταξίδι του εντασσόταν στη γραμμή «Turkey Black Sea Express (TBX)», η οποία σύμφωνα με τη ZIM συνδέει τα λιμάνια του Ισραήλ, της Ρουμανίας, της Τουρκίας, της Ελλάδας και της Αιγύπτου.
Πράγματι, σύμφωνα με την πλατφόρμα παρακολούθησης πλοίων MarineTraffic, πριν φτάσει στη δυτική πλευρά της Προβλήτας ΙΙΙ στο λιμάνι του Πειραιά, το Marla Bull μετέφερε φορτία από τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία και την Τουρκία, τα οποία φαίνεται να ξεφόρτωσε στο ισραηλινό λιμάνι Ασντόντ.
Το Marla Bull δένει στις 17 Οκτωβρίου, 14:56 ώρα Ελλάδας, στην Προβλήτα ΙΙΙ, στο Σταθμό Εμπορευματοκιβωτίων Πειραιά. Η δορυφορική εικόνα (δεξιά) δείχνει την Προβλήτα ΙΙΙ και την Προβλήτα ΙΙ στις 28 Μαρτίου 2025.
Το Marla Bull, όπως και το Marla Tiger, δεν εκτελεί μόνο τα δρομολόγια της γραμμής TBX. Μέχρι σήμερα φαίνεται να έχει ολοκληρώσει 88 δρομολόγια σε πολλαπλές γραμμές της ZIM, σύμφωνα με τα δεδομένα της ισραηλινής εταιρείας, ενώ φαίνεται να έχει ήδη προγραμματίσει τα επόμενα 13 ταξίδια του.
Το κοντέινερ της ZIM
Ψάξαμε το επίμαχο εμπορευματοκιβώτιο με τον κωδικό STJU206213-0, όπως φαίνεται στις φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν από την κινητοποίηση των λιμενεργατών στον Πειραιά
Σύμφωνα με τις πλατφόρμες Track-Trace και Shippinline.org για την παρακολούθηση εμπορευματοκιβωτίων, το συγκεκριμένο εμπορευματοκιβώτιο ανήκει στην αμερικανική εταιρεία CAI International Inc, αλλά από τις 10 Απριλίου 2024 φαίνεται να βρίσκεται υπό μακροπρόθεσμη μίσθωση της ZIM. Εντοπίσαμε τη ΖΙΜ και στην πιο πρόσφατη μεταφορά του συγκεκριμένου εμπορευματοκιβωτίου, στις 25 Αυγούστου 2025.
Επομένως, την ημέρα που το φορτίο επρόκειτο να μεταφερθεί μέσω του Marla Bull στο Ισραήλ, το εμπορευματοκιβώτιο στο οποίο βρισκόταν χρησιμοποιούνταν από τη ΖΙΜ, ενισχύοντας την ευθύνη της ΖΙΜ για το περιεχόμενό του, όπως υποστηρίζει και η εταιρεία της οικογένειας Λάτση (βλ. δήλωση Marla Dry Bulk Shipmanagement πιο πάνω)
Στιγμιότυπο από το Track-Trace που αναφέρει τη μακροπρόθεσμη μίσθωση του εμπορευματοκιβωτίου στη ΖΙΜ (ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2025)
Απευθύναμε ερωτήσεις για το φορτίο και στην εταιρεία ZIM. Δεν λάβαμε απάντηση.
Η ΖΙΜ και τα στρατιωτικά φορτία
Σύμφωνα με στοιχεία που δίνει η εταιρεία ΖΙΜ στην ιστοσελίδα της για τα δρομολόγια των διεθνών γραμμών της, φορτία φτάνουν στο Ισραήλ μέσω οκτώ διαφορετικών γραμμών. Πέντε από αυτές (TBX, PLX, ZIX, WTX και ZCA) συνδέουν τα λιμάνια του Ισραήλ με το λιμάνι του Πειραιά.
Η γραμμή της ΖΙΜ με το όνομα ZCA συνδέει το Ισραήλ με τα λιμάνια του μεγαλύτερου (στρατιωτικού) συμμάχου του, των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η ισραηλινή -και μέχρι το 2004 κρατική- ZIM, από κοινού με τη δανέζικη Maersk (κι αυτή από τις μεγαλύτερες εταιρείες μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων παγκοσμίως), συμμετέχει στη συμφωνία Israel Carrier Association από το 1991. Η συμφωνία αφορά τη μεταφορά στρατιωτικών φορτίων, για λογαριασμό του ισραηλινού υπουργείου Άμυνας, μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ, υπό την εποπτεία της Ομοσπονδιακής Ναυτιλιακής Επιτροπής των ΗΠΑ (FMC)
Απόσπασμα από την τελευταία τροποποίηση της συμφωνίας Israel Carrier Association, με αριθμό 011346-025, το 2017. Πηγή: FMC.gov
Σύμφωνα με το έγγραφο της συμφωνίας, η σύμβαση δεν έχει ημερομηνία λήξης και «μπορεί να τερματιστεί ανά πάσα στιγμή με την κατάλληλη τροποποίηση ή ειδοποίηση προς την Ομοσπονδιακή Ναυτιλιακή Επιτροπή των ΗΠΑ». Μέχρι και την ημέρα του ρεπορτάζ δεν φαίνεται να υπάρχει σχετική ανάρτηση στο αντίστοιχο αμερικανικό ΦΕΚ.
Υπάρχουν πολλές αναφορές για τα στρατιωτικά φορτία που μεταφέρει η ΖΙΜ είτε μέσω των πλοίων της είτε μέσω όσων ναυλώνει, διεθνώς:
Εριέττα Λάτση: «Μπροστά στο συμφέρον κάθε ίχνος ανθρωπιάς χάνεται»
Όσο το πλοίο της εταιρείας Marla βρισκόταν υπό χρονοναύλωση από την ισραηλινή εταιρεία ZIM, παράλληλα εντεινόταν η διεθνής καταδίκη -από οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης- για τα εγκλήματα πολέμου και τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη.
Όλη αυτή την περίοδο η κ. Εριέττα Κούρκουλου-Λάτση, κόρη της Μαριάννας Λάτση, καταδικάζει συστηματικά και δημόσια την κατάσταση στη Γάζα μέσα από τον προσωπικό της λογαριασμό στο instagram.
Η κ. Κούρκουλου-Λάτση καταγγέλλει τη σιωπή της Ελλάδας για τα εγκλήματα στη Γάζα, φορώντας μπλούζα με το σύνθημα «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» και δηλώνοντας πως «μπροστά στο συμφέρον, κάθε ίχνος ανθρωπιάς χάνεται»
Αν κάτι μας έμαθε ο πόλεμος στην Γάζα και όχι μόνο, είναι ότι νόμοι και όρια δεν υπάρχουν. Μπροστά στο συμφέρον κάθε ίχνος ανθρωπιάς χάνεται και ακόμα και η σφαγή μικρών παιδιών δικαιολογείται απόλυτα. […] Όσο για εμάς στην μικρή Ελλαδίτσα; Δεν λέμε κουβέντα. Γιατί είμαστε φιλοαμερικανοί – ή αλλιώς χέστες. Όμως η ρόδα γυρίζει και το να βρεθούμε σε αντίστοιχη θέση στο μέλλον δεν αποκλείεται. Τότε τι θα πούμε; Ότι είναι απάνθρωπο που δεν έρχεται κανείς να μας σώσει; Αφού ούτε εμείς πήγαμε. Αφού και εμείς γυρίσαμε το βλέμμα.
Η καθημερινότητά μας δεν μπορεί να σταματήσει, όμως μπορούμε να φροντίσουμε έτσι ώστε να μην ξεχνάμε και ακόμα καλύτερα να ενοχλούμε και λίγο αυτούς που προσπαθούν να ξεχάσουν – επιμένουν να ξεχνούν. Δεν ξέρω αν θα καταφέρουμε κάτι, αλλά σίγουρα είναι καλύτερο από το να μένουμε άπραγοι. #freepalestine
Εριέττα Κούρκουλου-Λάτση, 5 Ιουνίου 2024, Instagram
Σε άλλες αναρτήσεις της η κ. Κούρκουλου-Λάτση μιλά για τις δωρεές της προς τον Ερυθρό Σταυρό με σκοπό την ενίσχυση του άμαχου παλαιστινιακού πληθυσμού, ενώ εκφράζει τη στήριξή της προς τη διεθνή πρωτοβουλία Global Sumud Flotilla, η οποία προσπάθησε να άρει τον παράνομο αποκλεισμό της ανθρωπιστικής βοήθειας από το Ισραήλ στη Γάζα.
Το ερώτημα φυσικά που τίθεται είναι αν στην κ. Κούρκουλου-Λάτση μπορεί να ασκηθεί δημοσιογραφική κριτική για δραστηριότητες που αφορούν την οικογένειά της. Η απάντηση, κατά την εκτίμησή μας, είναι καταφατική, καθώς η ίδια συνδέεται με τις δραστηριότητες του ομίλου Λάτση όχι μόνο μέσω του οικογενειακού δεσμού.
Τα family office (οικογενειακά γραφεία) είναι εταιρείες που συστήνονται με σκοπό τη διαχείριση της οικογενειακής περιουσίας
Η άδεια για τα πυρομαχικά: Το κράτος σιωπά
Προσπαθώντας να καταλάβουμε τι ακριβώς συνέβη με το φορτίο πυρομαχικών που επρόκειτο να φορτωθεί στο Marla Bull – και κυρίως να αποσαφηνίσουμε ποια κρατική αρχή έδωσε την άδεια για τη μεταφορά στρατιωτικού υλικού στο Ισραήλ, αποστείλαμε ερωτήσεις στα υπουργεία Εθνικής Άμυνας, Εξωτερικών, Οικονομικών, Ναυτιλίας, καθώς και στο Λιμενικό Σώμα και στο τελωνείο του Πειραιά. Λάβαμε μόνο μία απάντηση, από το Αρχηγείο Λιμενικού Σώματος.
Το Λιμενικό, όπως και οι τόσες κρατικές αρχές και υπουργοί στα προηγούμενα ρεπορτάζ μας για το Ισραήλ, αρνήθηκε να μας ενημερώσει τι απέγινε το φορτίο αφού δεν φορτώθηκε ποτέ στο Marla Bull, αλλά δεν μας διέψευσε το περιεχόμενό του σε στρατιωτικό υλικό. Πάντως, σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, συνέλεξε μαρτυρίες και συνέταξε δελτίο αναφοράς για τα γεγονότα της 17ης Οκτωβρίου 2024. Το Λιμενικό αρκέστηκε μόνο να δηλώσει στο Reporters United ότι «δεν έχει αρμοδιότητα έκδοσης άδειας διαμετακόμισης για στρατιωτικό εξοπλισμό», επικαλούμενο τον ν. 2168/1993.
Η διαδικασία για την έκδοση άδειας στην περίπτωση διαμετακόμισης πυρομαχικών περιγράφεται βήμα-βήμα στο Εθνικό Μητρώο Διοικητικών Διαδικασιών
Απόσπασμα από το Εθνικό Μητρώο Διοικητικών Διαδικασιών (ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2025)
Για την έκδοση της άδειας χρειάζεται «λήψη σύμφωνης γνώμης των συναρμόδιων Υπουργείων Εξωτερικών, Εθνικής Άμυνας και Οικονομικών», καθώς και του υπουργείου Ναυτιλίας. Το ίδιο αναφέρει και το άρθρο 4 παρ. 2 του ν. 2168/1993.
Τα υπουργεία Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών (για μια ακόμη φορά), αλλά και τα υπουργεία Οικονομικών και Ναυτιλίας, δεν μας απάντησαν.
Ίσως τη γενικότερη σιωπή των ελληνικών αρχών και υπουργείων να είχε κατά νου η κ. Κούρκουλου-Λάτση, όταν έγραφε για τη χώρα μας: «Αν κάτι μας έμαθε ο πόλεμος στην Γάζα και όχι μόνο, είναι ότι νόμοι και όρια δεν υπάρχουν. […] Όσο για εμάς στην μικρή Ελλαδίτσα; Δεν λέμε κουβέντα. Γιατί είμαστε φιλοαμερικανοί – ή αλλιώς χέστες».
Εικονογράφηση: Κωνσταντίνα Μαλτεπιώτη
7 Νοεμβρίου 2025
Κωνσταντίνα Μαλτεπιώτη, Νικόλας Λεοντόπουλος, Θοδωρής Χονδρόγιαννος
Πηγή:
«Όσοι είστε από την Ιθάκη ή έχετε κάνει διακοπές στην Ιθάκη ξεχάστε το Φιλιατρό που ξέρατε. Μια από τις ωραιότερες (αν και στο φουλ καλοκαιριού γίνεται της ξαπλώστρας το .....) και προσβάσιμες με το αυτοκίνητο παραλίες του νησιού (που δεν είναι και πολλές).
Η διυπουργική επιτροπή στρατηγικών επενδύσεων ενέκρινε την τουριστική επένδυση του ομίλου Τσάκου που περιλαμβάνει: ξενοδοχείο 5 αστέρων με 60 κλίνες, 50 βίλες, spa, εστιατόρια προβλέποντας τη δημιουργία τουριστικής λιμενικής εγκατάστασης με υδατοδρόμιο....
Όλα αυτά σε ένα κλειστό μικρό κόλπο, σε ένα μικρό νησί.... Θα ακούσουμε διάφορα ωραία περί σεβασμού στο περιβάλλον και την αρχιτεκτονική του νησιού που είναι παραδοσιακός οικισμός, περί αναβάθμισης του τουριστικού προϊόντος σε ένα νησί που δεν έχει γιατρούς, υποδομές κλπ. Όσο θα πανηγυρίζουν οι κυβερνώντες, εσείς μαζέψτε τα κουβαδάκια σας και βρείτε άλλη παραλία να πάτε..»
Με αυτή την ανάρτηση, η δημοσιογράφος Άρτεμις Σπηλιώτη εκφράζει τον αποτροπιασμό της για το πράσινο φως που πήρε το project του ομίλου του εφοπλιστή Τσάκου για την Ιθάκη. Το τερατώδες project προβλέπει την ανάπτυξη ενός πολυτελούς ξενοδοχειακού συγκροτήματος μέσα σε μία έκταση 874 στρεμμάτων (!). Μεταξύ άλλων, το σχέδιο περιλαμβάνει την κατασκευή ξενοδοχείου 5 αστέρων με 60 κλίνες, 50 βίλες, spa και εστιατόρια. Για την εξυπηρέτηση δε των πλούσιων πελατών του, προβλέπεται η δημιουργία τουριστικής λιμενικής εγκατάστασης με υδατοδρόμιο (!)
Η εταιρεία “Άτοκος, Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης”, η οποία ανήκει στην εφοπλιστική οικογένεια Τσάκου, επέλεξε να ζητήσει την ένταξη του έργου στο καθεστώς Στρατηγικών Επενδύσεων ώστε να επωφεληθεί από τα κίνητρα ταχείας αδειοδότησης και χωροθέτησης, καθώς και για τη δυνατότητα παραχώρησης δικαιωμάτων χρήσης αιγιαλού και παραλίας.
Γη και ύδωρ λοιπόν παραδίδεται στον γνωστό εφοπλιστή, ο οποίος παράλληλα έχει στην ιδιοκτησία του και το νησί της Ατόκου, έκτασης 4,5 τετραγωνικών χιλιομέτρων και μέλος του δικτύου Natura 2000, απέναντι από την Ιθάκη.
Ήδη η περιοχή ανάμεσα στην Ιθάκη, τη Λευκάδα και την Αιτωλοακαρνανία – η ονομαζόμενη μερικές φορές και Πολυνησία του Ιονίου, χάρη στο πλήθος των μικρών νησιών που υπάρχουν εκεί – έχει αρχίσει να ασφυκτιά από επενδυτικά σχέδια που στοχεύουν στη δημιουργία ιδιωτικών τουριστικών θερέτρων για “πολύ υψηλού εισοδηματικού επιπέδου επισκέπτες”
Μετά το Σκορπιό και την επένδυση του Ρώσου ολιγάρχη Ριμπολόβλεφ και το κάποτε παρθένο Μεγανήσι που τώρα δέχεται ασφυκτική πίεση από μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα με πολυτελείς βίλες και αναδυόμενες “επενδύσεις”, έρχεται και η σειρά της Ιθάκης.
Το project του ομίλου Τσάκου καταλαμβάνει έκταση ίση περίπου με το 1% του νησιού. Και δεν είναι η μόνη. Εκτός από αυτήν, συζητιούνται και προετοιμάζονται σε διάφορα επίπεδα, τουλάχιστον 5-6 παρόμοιου μεγέθους επενδύσεις. Τουλάχιστον τρεις ακόμη έχουν ακουστεί για τη Νότια Ιθάκη και τουλάχιστον άλλες τρεις για το βόρειο μέρος του νησιού. Όλα αυτά τα σχέδια αποσκοπούν στη δημιουργία περίκλειστων χωριών για πλούσιους επισκέπτες, με αλλοίωση της ακτογραμμής, αθροιστικά θα καταλαμβάνουν ένα μεγάλο μέρος του νησιού και θα είναι προφανώς απροσπέλαστα από τους κατοίκους και τους υπόλοιπους επισκέπτες του νησιού.
Η εποχή των φεουδαρχών και των τσιφλικάδων ξανάρχεται με το μανδύα της ανάπτυξης και της επένδυσης. Με αποικιοκράτες που τάζουν καθρεφτάκια στους ιθαγενείς για να τους πάρουν το χρυσάφι του τόπου τους. Και είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι γι αυτό. Με την αδιαφορία και την απραξία μας. Είναι βέβαιο πως αν δεν αντισταθούμε όλοι και όλες -και πρώτα από όλα η τοπική κοινωνία - το νησί θα χτιστεί από άκρη σε άκρη
Όσο για τους τοπικούς άρχοντες; Ας μη μιλήσουμε καλύτερα. Τραγικοί και θλιβεροί, βρίσκονται εγκλωβισμένοι ανάμεσα σε συμφέροντα και σε μια παλαιού τύπου αντίληψη για την ανάπτυξη, με μοναδικό όραμα το τσιμέντο.
Όσο για τους επαγγελματίες του νησιού και για το χρήμα που περιμένουν ότι θα πέσει στο νησί; Ας μην είναι τόσο αισιόδοξοι. Το project θα είναι all inclusive, που σημαίνει ότι οι επισκέπτες του Τσάκου πιθανό να μη βγαίνουν καθόλου από τον τεχνητό τους παράδεισο
Όσο για τους υπόλοιπους κατοίκους που ίσως δελεαστούν από τις 71 θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν, όπως προβλέπει το σχέδιο; Καλό είναι να αναρωτηθούν πόσες από αυτές θα καλυφθούν από ντόπιους και πόσες από αυτές θα είναι πλήρους απασχόλησης για όλο το χρόνο
Ας αναρωτηθούν επίσης για το πώς θα βρεθεί νερό για να καλύψει τις ανάγκες αυτών των μικρών πολιτειών, σε ένα νησί που ήδη χρειάζεται τρεις εγκαταστάσεις αφαλάτωσης για να εξυπηρετεί τις ανάγκες των κατοίκων του, για το πώς θα γίνεται η αποκομιδή των τεράστιων ποσοτήτων σκουπιδιών που θα παράγονται από αυτές, για τις παραλίες που θα κλείσουν, για τις ακτογραμμές που θα αλλοιωθούν, για την επιβάρυνση του περιβάλλοντος. Μα πιο πολύ από όλα, ας σκεφτούν για τον τόπο που θα παραδώσουν στα παιδιά και στα εγγόνια τους
Η κατάσταση αυτή βέβαια δεν εμφανίζεται μόνο στην Ιθάκη, αλλά σε κάθε σχεδόν μέρος της Ελλάδας που ακόμη έχει μείνει ανέγγιχτο από το μαζικό τουρισμό. Για το λόγο αυτό διεξάγεται στο avaaz.gr ηλεκτρονική συλλογή υπογραφών με τίτλο “Σώστε τα ελληνικά νησιά” .
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην αρχή του ψηφίσματος “Τα ελληνικά νησιά κινδυνεύουν. Τεράστιες εκτάσεις γης κοντά στις παραλίες τους εξαγοράζονται από μεγάλες ανώνυμες εταιρείες με μοναδικό σκοπό το γρήγορο κέρδος. Οι μπουλντόζες των νέων αγοραστών των νησιών, «επενδυτές» αποκαλούνται, ισοπεδώνουν όμορφα τοπία και ιστορικές μνήμες, καταστρέφοντας στο διάβα τους ό,τι η φύση και ο πολιτισμός έχουν ανά τους αιώνες δημιουργήσει”
Το ψήφισμα καταλήγει ως εξής:
«Υπογράψτε
Για την άμεση απελευθέρωση και απόδοση σε κοινή χρήση όλων των παραλιών των ελληνικών νησιών.
Για την απόσυρση των διατάξεων των νόμων «περί Στρατηγικών Επενδύσεων» στον Τουρισμό.
Για την μη έγκριση των μεγάλων Τουριστικών ¨Στρατηγικών¨ Επενδύσεων στην Ίο»
Είναι χρήσιμο να αναφέρουμε εδώ ότι στην Ίο, το 35% (!) του νησιού έχει αγοραστεί από εταιρείες που ανήκουν στο ίδιο πρόσωπο. Μπορούμε όλοι μας να αντιληφθούμε το μέλλον που επιφυλάσσεται σε όλα τα νησιά μας
Όποιος συμμερίζεται τις ανησυχίες αυτές, μπαίνει στη σχετική ιστοσελίδα και υπογράφει.
Η τούρτα γενεθλίων που βλέπουμε στη φωτογραφία είναι αληθινή και δεν είναι προϊόν του photoshop ή κάποιου άλλου ΑΙ προγράμματος επεξεργασίας εικόνας. Στο πάνω μέρος της τούρτας είναι γραμμένο στα Λατινικά “Άδωνις, Υπουργός Υγείας”, ενώ στο κάτω μέρος γράφει: "Ήρθα, είδα, εμβολίασα" παραφράζοντας τη γνωστή ρήση του Ιούλιου Καίσαρα "Ήρθα, είδα, νίκησα” (“Veni, vidi, vici”)!
Αυτή είναι η τούρτα γενεθλίων του Υπουργού Διάλυσης της Δημόσιας Υγείας. Όπως μάθαμε από την ανάρτηση στα social media που έκανε ο ίδιος ο Άδωνις Γεωργιάδης, η τούρτα ήταν ιδέα της συζύγου του Ευγενίας Μανωλίδου. Και αυτός δεν είχε την παραμικρή ντροπή να την περιφέρει σε δημόσια θέα. Ποιος άραγε έχασε τη ντροπή για να τη βρει αυτός;
Είναι προφανές ότι σε όλη αυτή την κίνηση – και στην ιδέα της τούρτας αλλά και στη δημοσιοποίησή της - είναι ευδιάκριτα τα στοιχεία μεγαλομανίας και ναρκισσιστικής διαταραχής σε βαθμό γελοιότητας. Ο άνθρωπος που όλη η Ελλάδα –πλην των ομοιοπαθών ψηφοφόρων του- τον αποκαλεί Εθνικό βλάκα, φόρεσε και περικεφαλαία. Και την επιδεικνύει. Για να γίνει έτσι, βλάκας με περικεφαλαία. Ένας βλάκας μάλιστα που κρατάει στο χέρι του ένα εμβόλιο(!). Με μεγάλη πιθανότητα, νομίζει πως αυτό είναι αστείο. Με απόλυτη βεβαιότητα, αυτό το άτομο δε γνωρίζει τη διαφορά μεταξύ αστείου και γελοίου. Και το έχει αποδείξει πολλές φορές
Εν πάσει περιπτώσει, ας προσπαθήσουμε να μην εκνευριστούμε. Η εικόνα του Άδωνι με την περικεφαλαία μας θύμισε την περίφημη σκηνή με τον “Biggus Dickus” από τη μοναδική ταινία “Life of Brian” των φοβερών και τρομερών Monty Python – μια ταινία άκρως ξεκαρδιστική και άκρως διδακτική.
Στη σκηνή αυτή βλέπουμε την τρομερή προσπάθεια που καταβάλλουν οι Ρωμαίοι στρατιώτες για να μη γελάσουν μπροστά στη γελοιότητα της εξουσίας
Διαχρονικό το πρόβλημα. Και διαχρονικό επίσης το χιούμορ των Monty Python. Εξαιρετικό αντίδοτο στη γελοιότητα
Οι πρόσφατες βροχοπτώσεις στην Ιθάκη προκάλεσαν σημαντικές πτώσεις βράχων στο οδικό δίκτυο του νησιού. Η Λαϊκή Συσπείρωση θεωρεί ως κύριο υπεύθυνο την προχειρότητα με την οποία εκτελέστηκε το περίφημο πρόγραμμα “ANTINERO” καθώς και άλλα προγράμματα στο όνομα της “δασοπροστασίας”. Στηλιτεύει επίσης την προχειρότητα με την οποία εκτελέστηκε το άλλο περίφημο πρόγραμμα - αυτό της “βραχοπροστασίας”. Η Λαϊκή Συσπείρωση καταλήγει με την πεποίθηση – που δεν είναι μόνο δική της, αλλά και όλων όσοι έχουνε κοινό νου και δεν είναι διαπλεκόμενοι πάσης φύσεως – πως “όλα αυτά τα έργα γίνονται κυρίως προς όφελος των εργολάβων”
Εμείς, από την πλευρά μας, θα συμπληρώσουμε πως και για τα δύο έργα χύθηκε άπειρο μελάνι προπαγάνδισής τους στα social media - από το δήμαρχο και την έπαρχο Ιθάκης. Πόσα “συνεχίζουμε” διαβάσαμε. Πόσα “ … αφήνουμε στη μιζέρια τους, τους μόνιμους αρνητές” ακούσαμε …
Και ήταν άπειρα τα “μπράβο”, τα like και οι καρδούλες από ευαρεστημένους πολίτες κάτω από τις σχετικές αναρτήσεις των αρχόντων του νησιού. Για να μη φανεί ότι δε συμμετέχουν στην “πρόοδο και στην ανάπτυξη”
Αυτά, για την καταγραφή των γεγονότων. Χωρίς να σημαίνει ότι δε γνωρίζουμε για το σύνδρομο της “μνήμης χρυσόψαρου” που κατατρώγει τον πληθυσμό αυτής της έρημης χώρας
Ακολουθεί η σχετική ανακοίνωση της Λαϊκής Συσπείρωσης
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Το καλοκαίρι που πέρασε και συγκεκριμένα στις 6 Ιούλη 2025, είχαμε εκδώσει ένα δελτίο τύπου με τίτλο: Το πρόγραμμα ANTINERO: Ευκαιρία για πανηγύρια ή «για τα πανηγύρια των εργολάβων;».
Σε αυτό επισημαίναμε επί λέξει μεταξύ των πολλών άλλων και τα ακόλουθα:
«Δυστυχώς όμως αυτά τα έργα είναι αποσπασματικά και επειδή δεν εντάσσονται στο πλαίσιο της διαχείρισης και προστασίας κάθε δάσους, δεν μπορούν αντικειμενικά να έχουν θετικά αποτελέσματα. ………..Όλα τα παραπάνω τα βιώσαμε και στο νησί μας, ακριβώς όπως περιγράφονται. Δρόμοι που διανοίχθηκαν όπως-όπως, αποψίλωση χωρίς λόγo και κυρίως χωρίς σχέδιο και εντελώς αντιεπιστημονικά ολόκληρων περιοχών, βιομάζα παρατημένη στα πρανή του επαρχιακού και αγροτικού οδικού δικτύου, η οποία αποτελεί πρώτης τάξης καύσιμη ύλη, κλάδεμα ή μάλλον καρατόμηση δένδρων και πάλι χωρίς σχέδιο, βράχια που ήδη πέφτουν σωρηδόν στο οδόστρωμα και άλλα πολλά».
Δεν θέλουμε να το παίζουμε μετά Χριστόν προφήτες , αλλά με τις πρώτες δυνατές μπόρες, έπεσαν σωρηδόν σε πολλά σημεία του επαρχιακού οδικού δικτύου (Λεύκη, Ανωγή, Περαχώρι) μεγάλα βράχια, τα οποία αποκολλήθηκαν όχι τόσο από τις φθινοπωριάτικες βροχές, αλλά από την ανεξέλεγκτη υλοτόμηση που έγινε στα πρανή των δρόμων, με συνέπεια να «ξυριστεί» η βλάστηση που κρατούσε τους έτσι και αλλιώς ασταθείς ασβεστολιθικούς βράχους και αυτοί να κατρακυλίσουν «επί δικαίων και αδίκων»…
Πάλι καλά που αυτές οι βραχοπτώσεις έγιναν την νύχτα και δεν κυκλοφορούσε κανένας.
Επίσης αποδείχθηκε πως το άλλο μεγάλο έργο, αυτό της βραχοπροστασίας έγινε και αυτό εντελώς τμηματικά και χωρίς καμία ουσιαστική μελέτη . Δεν είναι τυχαίο που από το έργο αυτό έμεινε εκτός ο δρόμος που οδηγεί στο λιμάνι του Πίσω Αετού και που από τύχη δεν έχουν συμβεί παρόμοια φαινόμενα.
Εμείς θα επιμένουμε να τονίζουμε πως όλα αυτά τα έργα γίνονται κυρίως προς όφελος των εργολάβων και χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψιν τους τα πραγματικά λαϊκά συμφέροντα για οδική ασφάλεια και πυροπροστασία.
Ο λαός της Ιθάκης μπορεί εύκολα να βγάλει τα συμπεράσματά του και να καταλάβει πως οι επικοινωνιακές τακτικές δεν είναι αυτές που πραγματικά εξασφαλίζουν την ασφάλειά του, αλλά οι ουσιαστικές διεκδικήσεις για μια καλύτερη ποιότητα ζωής.
Ιθάκη, 12 Νοέμβρη 2025.
Υπάρχουν άνθρωποι που αντιμετωπίζουν τα νησιά μόνο σαν αγελάδες για άρμεγμα – και δεν τους ενδιαφέρει καθόλου το πώς θα παραδοθούν αυτά τα νησιά στα παιδιά και στα εγγόνια τους. Πολλοί από αυτούς δεν είναι καν μόνιμοι κάτοικοι των νησιών - εμφανίζονται σαν κομήτες το καλοκαίρι, κάνουν την αρπαχτή τους και εξαφανίζονται
Αλλά και ανάμεσα στους ντόπιους, ελάχιστοι είναι εκείνοι που σκέφτονται κάτι πέρα από το προσωπικό και πρόσκαιρο κέρδος. Όσοι από αυτούς διαφωνούν με την ανεξέλεγκτη “ανάπτυξη”, σπάνια τολμούν να εκφραστούν δημόσια – οι κοινωνικοί δεσμοί και οι εξαρτήσεις που υπάρχουν σε κάθε μικρή κοινότητα το καθιστούν απαγορευτικό. Όσοι πάλι από τους τακτικούς επισκέπτες το κάνουν, γίνονται πολύ συχνά αντικείμενο κριτικής με το συνηθισμένο επιχείρημα ότι –λίγο ή πολύ – δεν έχουν το δικαίωμα να μιλούν, γιατί δεν μένουν στο νησί όλο το χρόνο
Στη Σίκινο, όμως, φαίνεται ότι οι κάτοικοι βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά. Το όμορφο νησί του Αιγαίου αποφάσισε να αντισταθεί στην ευκολία της άναρχης “ανάπτυξης”, δείχνοντας ότι υπάρχει και άλλος δρόμος και δεν βρίσκεται μόνο στο μυαλό κάποιων “αντιδραστικών γραφικών”. Και αν συνεχίσει έτσι, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι οι Σικινιώτες θα παραδώσουν στα παιδιά και στα εγγόνια τους έναν τόπο όπως τον παρέλαβαν – καθαρό, αυθεντικό, ζωντανό
Άλλα νησιά θα κλαίνε –εκείνα που ήδη στενάζουν κάτω από τη «φρενίτιδα» μιας ανάπτυξης που δεν έχει σταματημό. Νησιά όπου ο υπερτουρισμός, οι αυθαιρεσίες και η τσιμεντοποίηση τα έχουν μετατρέψει από αλλοτινούς παράδεισους σε ασφυκτικά σκηνικά. Και που αν δεν αλλάξει κάτι άμεσα και ριζικά, πολύ σύντομα θα βρεθούν με άδεια, τσιμεντένια κουφάρια που κανείς δεν θα θέλει να τα επισκεφθεί
Οι κάτοικοι του πανέμορφου νησιού της Σικίνου απέδειξαν ότι το κέρδος χωρίς όρια δεν είναι μονόδρομος. ότι υπάρχει και η επιλογή της ισορροπίας, που προστατεύει τον τόπο και του δίνει προοπτική. Και προχώρησαν σε μέτρα που θα έκαναν την τρίχα κάθε “αναπτυξιολάγνου» δημάρχου να σηκώνεται, δίνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα πως η πραγματική ανάπτυξη δεν καταστρέφει, αλλά διαφυλάσσει
Κατά την εισήγησή στο Δημοτικό Συμβούλιο, ο δήμαρχος Βασίλης Μαράκης αναφέρθηκε στην ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος και της πολιτιστικής ταυτότητας του νησιού. Στο πλαίσιο αυτό, η Σίκινος - όπως είπε - έχει αποφασίσει να ακολουθήσει ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης, ήπιο και ελεγχόμενο, το οποίο θα σέβεται τόσο τους κατοίκους όσο και το φυσικό περιβάλλον. Όπως ανέφερε, ζητούμενο είναι να διατηρηθεί αναλλοίωτος ο χαρακτήρας του νησιού, η μορφολογία και η ταυτότητά του, προκειμένου να παραδοθεί στις επόμενες γενιές “αυθεντικό και μοναδικό”
Στο πλαίσιο αυτής της επιλογής, το Δημοτικό Συμβούλιο
Η Σίκινος - σε μια εποχή που πολλά νησιά κινδυνεύουν να μετατραπούν σε real estate πάρκα - δείχνει το δρόμο για ένα νέο μοντέλο, αποφασίζοντας να αντισταθεί στην κερδοσκοπία και να υπερασπιστεί την ταυτότητά του.
Όσα μικρά νησιά αποφασίσουν να τον ακολουθήσουν, ας είναι βέβαια πως θα βγουν κερδισμένα. Αυτοί που θα χάσουν θα είναι μόνο τα πάσης φύσεως αρπακτικά
Ιδού η Σίκινος, ιδού και το πήδημα – όπως θα μπορούσαμε να παραφράσουμε το γνωστό ρητό
Αναδημοσιεύουμε ένα άρθρο του Γ.Γ από το Βαθύ Κόκκινο που συντάχθηκε με αφορμή ένα χθεσινό (9/11) δημοσίευμα της ΕφΣυν σχετικά με επιχείρηση–φιάσκο της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας, η οποία στρατολόγησε έναν ποινικό κατάδικο στην προσπάθειά της να συλλέξει ενοχοποιητικά στοιχεία για συγκεκριμένους αντιεξουσιαστές. Το άρθρο αυτό περιγράφει την αποτυχημένη επιχείρηση με κεντρικό πρόσωπο τον ποινικό Τάκη Γεωργιάδη που έδρασε με αντάλλαγμα την αποπληρωμή προστίμου ύψους 40.000 ευρώ, όμως δεν κατάφερε τίποτα
Ο Γ.Γ, με αφορμή το άρθρο αυτό, θυμήθηκε τις πιο τρανταχτές περιπτώσεις στρατολόγησης πρακτόρων και χαφιέδων από την Αστυνομία.
…………………………………………………………………………………………………………………………………………
Δεν είναι η πρώτη φορά –ούτε δυστυχώς η τελευταία– που οι μηχανισμοί του κράτους επιχειρούν να διεισδύσουν, να παγιδεύσουν και να κατασκευάσουν «τρομοκράτες» εκεί που δεν υπάρχουν.
Η ιστορία της ελληνικής Ασφάλειας και των μυστικών υπηρεσιών είναι γεμάτη από στρατολογημένους χαφιέδες: Από μέλη αριστερών συλλογικοτήτων και κομμουνιστών μέχρι ποινικούς που γίνονται εργαλεία προβοκάτσιας.
Το σημερινό δημοσίευμα της «Εφημερίδας των Συντακτών» για το «πανάκριβο φιάσκο» της Αντιτρομοκρατικής δεν είναι παρά ένα ακόμα κρίκο σε αυτή την αλυσίδα της κρατικής καταστολής.
Ας τα πιάσουμε με την σειρά.
Όπως είναι γνωστό, η Ασφάλεια έχει μακρά παράδοση στη στρατολόγηση ατόμων από τον χώρο της Αριστεράς. Ναυάγια της ταξικής πάλης που έσπασαν ή υποκρίνονται τους αριστερούς για να παίξουν το ρόλο του κράτους. Κι αυτό είναι ένα διαχρονικό φαινόμενο. Από την εποχή του Βενιζέλου με το γνωστό “ιδιώνυμο” το 1929, μέχρι και σήμερα.
Ας δούμε σχετικά πρόσφατες περιπτώσεις.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Ντάνος Κρυστάλλης, ο πρώην γραμματέας της νεολαίας ΕΔΑ και ρεπόρτερ της ΕΡΤ, που από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 μέχρι το 1985 εισχώρησε βαθιά στον αναρχικό και αντιεξουσιαστικό χώρο ως επαγγελματίας χαφιές της ΚΥΠ/ΕΥΠ. (Έχει μείνει ιστορική η δημόσια παραδοχή του δημοσιογράφου Γιώργου Βότση: “Με τον Κρυστάλλη πιάστηκα μαλάκας”).
Παρέδιδε πληροφορίες στην ασφάλεια, έχτιζε «φιλίες» με άτομα του “χώρου”, μέχρι που ξεσκεπάστηκε μετά τη δολοφονία του Χρήστου Τσουτσουβή. Ακόμα και μέχρι να πεθάνει, ο Κρυστάλλης αρνιόταν τον ρόλο του σε αγωγές κατά ΜΜΕ, αλλά ο χώρος τον θυμάται ως «αρχιχαφιέ» που πούλησε συντρόφους για λεφτά και προστασία.
Παρόμοια περίπτωση, από το ΚΚΕ αυτή τη φορά, είναι η πραγματική ιστορία που ενέπνευσε το μυθιστόρημα του Μίμη Ανδρουλάκη «Ο κόκκινος κάβουρας». Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, το βιβλίο αφηγείται την ιστορία ενός πρώην στελέχους του ΚΚΕ στη Θεσσαλονίκη, που στρατολογήθηκε ως πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών. Ένας «διπλός άνθρωπος» που εισχώρησε στο Κόμμα, παρέδιδε πληροφορίες και βοηθούσε στην παρακολούθηση συντρόφων.
Έχω υπ’ όψιν μου άλλη μια περίπτωση που αφορά χαφιέ προερχόμενο από οργάνωση της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, αλλά η περίπτωσή του δεν είναι δημοσιεύσιμη.
Αλλά οι μηχανισμοί δεν σταματούν σ’ αυτούς τους χώρους. Συχνά στρατολογούν πρώην ποινικούς, μετατρέποντάς τους σε εργαλεία για να παγιδεύσουν άτομα από τον αντιεξουσιαστικό χώρο. Κλασικό παράδειγμα η υπόθεση «Δύτης» το 1998: Μια ελληνοαμερικανική επιχείρηση της ΕΥΠ και της CIA, με κεντρικό πρόσωπο τον ποινικό Ανδρέα Λεγάκη. Τον πίεσαν μήνες, του έταξαν εκατομμύρια δραχμές, ακαταδίωκτο και ταξίδι στις ΗΠΑ. Ο Λεγάκης έπαιξε τον «ντίλερ όπλων» στα Εξάρχεια, διοχετεύοντας παγιδευμένα πιστόλια και «έξυπνες» ρουκέτες με πομπούς σε υπόπτους για τη 17Ν. Τα όπλα κατέληξαν σε γιάφκες, αλλά ένας «αγοραστής» μύρισε την παγίδα, πέταξε τις ρουκέτες στα σκουπίδια και εξαφανίστηκε. Φιάσκο παταγώδες: Οι πράκτορες περίμεναν άδικα, η Αντιτρομοκρατική μάζεψε τα… απορρίμματα. Ο Λεγάκης συνέχισε ως ληστής, σκότωσε ανθοπώλη, ξαναπιάστηκε – και υπήρξε μέχρι «Δύτης 2» το 2009, πάλι αποτυχία!
Και φτάνουμε στο σήμερα: Το δημοσίευμα της ΕφΣυν αποκαλύπτει πώς το 2022-2023 η Αντιτρομοκρατική στρατολόγησε έναν βαρυποινίτη (ισόβια για ληστείες, ναρκωτικά, όπλα) ως «ειδικό συνεργάτη». Ανταλλάγματα: Δεκάδες χιλιάδες ευρώ, μείωση ποινής, προστασία. Στόχος: Εισχώρηση στα Εξάρχεια, «φιλία» με αντιεξουσιαστικούς, προμήθεια όπλων/εκρηκτικών για να τους παγιδεύσει ως «τρομοκράτες». Αλλά ο ποινικός γύρισε ανάποδα: Κατέθεσε μήνυση κατά αξιωματικών για παράβαση καθήκοντος, ψευδείς βεβαιώσεις και απόπειρα παγίδευσης αθώων. Αποτέλεσμα; Ποινικές διώξεις σε αστυνομικούς, πανάκριβο φιάσκο για το κράτος – λεφτά σπαταλημένα, αξιοπιστία μηδέν.
Αυτές οι τακτικές δεν είναι «λάθη» της ασφάλειας. Είναι συστηματικές προβοκάτσιες. Για να δικαιολογήσουν budget δισεκατομμυρίων, κάμερες, ΜΑΤ στα Εξάρχεια, καταστολή κινημάτων. Από τον Κρυστάλλη και τον «Κόκκινο Κάβουρα» μέχρι τον «Δύτη» και το σημερινό χαφιέ, το μήνυμα είναι ίδιο: Το βαθύ κράτος δεν πολεμά «τρομοκρατία» – σε πολλές περιπτώσεις την κατασκευάζει για να χτυπήσει την Αριστερά και τον αντιεξουσιαστικό χώρο.
Υ.Γ. Και για να μη ξεχνιόμαστε: πριν τον «Δύτη» και το σημερινό φιάσκο της Αντιτρομοκρατικής, υπήρξε και η Λουίζης Ριανκούρ (Μάρτης 1992). Μια ενέδρα-παρωδία κατά της 17Ν που κατέληξε σε φιάσκο-λεηλασία. Η «πληροφοριοδότρια» Μαρία Τσιντέρη (κωδ. «Άννα») εισέπραξε 13 εκατομμύρια δραχμές από τα μαύρα ταμεία του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης. Άλλες πηγές μιλάνε για 200 εκατομμύρια δραχμές που εξαερώθηκαν συνολικά σε «έξοδα επιχείρησης».
Οι μπάτσοι έχασαν τον Κουφοντίνα μέσα από τα χέρια τους, η Τσιντέρη εξαφανίστηκε με τα λεφτά, και στη δίκη της 17Ν το 2003 ο τότε αρχηγός ΕΛΑΣ Στέφανος Μακρής αναγκάστηκε να παραδεχτεί: «Στήθηκε χορός εκατομμυρίων χωρίς να μάθουμε πού κατέληξαν». Ο πρόεδρος Μαργαρίτης τον διέκοψε έξαλλος: «Μας λέτε ότι δώσατε εκατομμύρια σε μια γυναίκα και δεν ξέρετε ούτε πού μένει;»
Από το ’92 μέχρι το 2025, ίδια συνταγή: πληρώνουν χρυσάφι χαφιέδες και ποινικούς → φτιάχνουν παγίδες → η παγίδα σπάει → τα λεφτά χάνονται σε μαύρες τρύπες → η καταστολή συνεχίζεται με νέο budget. Δεκάδες εκατομμύρια στη Ριανκούρ, δεκάδες εκατομμύρια στον «Δύτη», δεκάδες χιλιάδες ευρώ στο σημερινό φιάσκο.
Το μόνο που αλλάζει είναι το νόμισμα. Το βαθύ κράτος τρώει, και εμείς το πληρώνουμε.
Kι αυτή η Αττική η γη, η πάνσοφη κι ωραία το καύχημα, το κόσμημα, τ΄ άνθος όλου του κόσμου
μέλλει κι αυτή να ερημωθεί κι η στάθμη της να πέσει από τ' άγρια κύματα κι από τη συμφορά
(Νοστράδαμου Προφητείες αποδ. Alan Wistful μτφ Π. Νικολαϊδης V.31)
atticavoice@gmail.com
