Η μαγκούστα (mongoose) είναι ένα παμφάγο ζώο, συγγενικό της γνωστής μας νυφίτσας και ζει κυρίως στην Αφρική αλλά και την νότια Ασία. Παρά τη χαριτωμένη της εμφάνιση, είναι ένας ικανότατος θηρευτής και την ικανότητά της αυτή την οφείλει στην ταχύτητα, την ευλυγισία της αλλά και την μεγάλη ανθεκτικότητα ή και ανοσία στα τσιμπήματα φιδιών. Μάλιστα η ινδική γκρι μαγκούστα είναι ο νούμερο ένα εχθρός της κόμπρας !

Ήταν τέτοια η φήμη της μαγκούστας ως θηρευτής ώστε στα τέλη του 19ου αιώνα, σε μια προσπάθεια των καλλιεργητών ζαχαροκάλαμου στην Καραϊβική να αντιμετωπίσουν τους αρουραίους και τα ποντίκια που προκαλούσαν σοβαρές ζημιές στην παραγωγή, αποφασίστηκε να εισάγουν μαγκούστες.

Η πρώτη εισαγωγή καταγράφηκε στην Τζαμάικα γύρω στο 1870–1872. Γρήγορα όμως, οι μαγκούστες εξαπλώθηκαν σε πολλά νησιά της Καραϊβικής, όπως στην Κούβα, το Πουέρτο Ρίκο και τα Μπαρμπάντος, καθώς και στη Χαβάη, όπου εισήχθησαν το 1883 για τον ίδιο σκοπό, την καταπολέμηση δηλαδή των τρωκτικών.

Παρόμοιες προσπάθειες έγιναν και σε άλλα μέρη του κόσμου, όπως τα νησιά της Αδριατικής (π.χ. στην Κροατία), στην Αυστραλία, τα νησιά Φίτζι, τον Μαυρίκιο και την Ιαπωνία

Ωστόσο, το σχέδιο απέτυχε παταγωδώς λόγω ενός βασικού βιολογικού παράγοντα που δεν είχε ληφθεί υπόψη: της ασυμβατότητας των ωραρίων δραστηριότητας των δύο ειδών. Οι μαγκούστες είναι ημερόβια ζώα, ενώ τα περισσότερα τρωκτικά είναι νυκτόβια. Έτσι, τα δύο είδη σπάνια συναντιόντουσαν και οι μαγκούστες στράφηκαν σε άλλες λείες που ήταν και πιο εύκολες, όπως αυγά πουλιών, ερπετά και αμφίβια

Τελικά οι μαγκούστες εξελίχθηκαν σε εισβολικό είδος, οδηγώντας στην εξαφάνιση ή την απειλή εξαφάνισης πολλών ενδημικών ειδών, ιδιαίτερα πουλιών που φωλιάζουν στο έδαφος, καθώς και σαυρών και φιδιών. Παράλληλα, δημιούργησαν νέα προβλήματα για τους αγρότες, καθώς επιτίθεντο σε κοτέτσια, καταναλώνοντας κότες και αυγά. Επιπλέον, λειτούργησαν ως φορείς ασθενειών, όπως η λύσσα και η λεπτοσπείρωση.

Σήμερα, σε πολλές από τις περιοχές όπου εισήχθησαν, οι μαγκούστες θεωρούνται μάστιγα και καταβάλλονται μεγάλες προσπάθειες για τον περιορισμό τους, όμως η πλήρης εξάλειψή τους παραμένει εξαιρετικά δύσκολη και δαπανηρή. Τελικά, αυτό που νόμισαν ως λύση του προβλήματος , αποδείχτηκε ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα

Εμείς, εδώ στην Ελλάδα, ανυποψίαστοι και ανιστόρητοι, νομίζουμε ότι το ρόλο της μαγκούστας για την καταπολέμηση των εχθρών μας θα μπορούσε να τον παίξει το Ισραήλ

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όπως και η κυβέρνηση της Κύπρου, παραδίδουν γη και ύδωρ στο κράτος του Ισραήλ πιστεύοντας αφελώς ότι θα τις απαλλάξει από την τουρκική απειλή.

Δεν μπορεί να αντιληφθεί πως αν φέρει μαγκούστες δεν θα μπορέσει μετά να τις ξεφορτωθεί ποτέ και θα δημιουργήσουν ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα από αυτό που ήθελε να λύσει

Ίσως βέβαια αυτή τη στιγμή να το έχει αντιληφθεί – όμως μάλλον είναι πολύ αργά

Ίσως πάλι να μην τη νοιάζει καθόλου – κι αυτό πιθανό

άρθρο του Ξενοφώντα Κοντιάδη

Ξημερώματα της 17ης Ιουνίου 1972, στα κεντρικά γραφεία του Δημοκρατικού Κόμματος στην Ουάσινγκτον, που στεγάζονταν στο κτιριακό συγκρότημα Γουότεργκεϊτ, συλλαμβάνονται πέντε διαρρήκτες τη στιγμή που τοποθετούσαν κοριούς στις τηλεφωνικές γραμμές και φωτογράφιζαν έγγραφα. Οι συλληφθέντες, που επτά μήνες αργότερα θα καταδικαστούν από ομοσπονδιακό δικαστήριο, αποδείχτηκε τελικά ότι ενεργούσαν για λογαριασμό της Επιτροπής Επανεκλογής του Προέδρου Νίξον, στο πλαίσιο του προεκλογικού αγώνα για τις εκλογές του Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς.

Ο Νίξον θα επανεκλεγεί, όμως τρεις δημοσιογράφοι της εφημερίδας Washington Post θα συνεχίσουν την έρευνα για την υπόθεση χάρη στη βοήθεια ενός μυστικού πληροφοριοδότη και θα εξιχνιάσουν το σκάνδαλο, συνδέοντας ευθέως τη διάρρηξη με τον Πρόεδρο Νίξον. Υπό το βάρος των αποκαλύψεων για την ανάμειξή του στις υποκλοπές, τις παρακολουθήσεις και τη συκοφάντηση των πολιτικών του αντιπάλων, ο Νίξον θα παραιτηθεί τον Αύγουστο του 1974.

Στα 53 χρόνια που μεσολάβησαν από το Γουότεργκεϊτ, η τεχνολογία των παρακολουθήσεων έχει κάνει άλματα. Είναι κοινό μυστικό ότι υπάρχουν δεκάδες τεχνικές για την κατασκόπευση των ιδιωτικών επικοινωνιών, είτε με φτηνές συσκευές παρακολούθησης είτε με πανάκριβα λογισμικά κατασκοπείας, όπως το Ρredator. Ο Ισραηλινός ιδιοκτήτης της διαβόητης Intellexa και του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator, Ταλ Ντίλιαν, ο οποίος καταδικάστηκε πριν από δύο εβδομάδες σε 126 χρόνια κάθειρξη, μιλώντας στην εκπομπή Mega Stories φωτογράφισε την Κυβέρνηση για τις παράνομες τηλεφωνικές παρακολουθήσεις. Όταν ρωτήθηκε ποιοι ήταν οι πραγματικοί πελάτες του στην Ελλάδα και αν συνεργάστηκε με κρατικές υπηρεσίες, ελληνικές αρχές, ιδιώτες ή οποιονδήποτε Έλληνα αξιωματούχο, είπε τα εξής εκπληκτικά:

 «Λειτουργούμε αυστηρά σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς και διεθνείς κανονισμούς εξαγωγών, παρέχοντας τεχνολογία ΜΟΝΟ σε κυβερνήσεις και δημόσιες αρχές επιβολής του νόμου. Ουδέποτε έχουμε διεξαγάγει δραστηριότητες επιτήρησης, ούτε έχουμε λειτουργική πρόσβαση μετά την παράδοση των συστημάτων. Η ευθύνη για τη νόμιμη χρήση αυτών των τεχνολογιών βαρύνει τις αρχές που τις αποκτούν και τις λειτουργούν, ακριβώς όπως ορίζουν τα διεθνή πλαίσια πολιτικής, συμπεριλαμβανομένου του διακανονισμού Wassenaar για τον έλεγχο εξαγωγών συμβατικών όπλων και αγαθών και τεχνολογιών διπλής χρήσης, της επιτροπής PEGA του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της διαδικασίας Pall Mall».

 Τι είπε εδώ εμμέσως ο καταδικασθείς ιδιοκτήτης του κατασκοπευτικού λογισμικού; Ότι το πούλησε στην Κυβέρνηση και στη συνέχεια δεν είχε καμία εμπλοκή με το ποιον παρακολουθούσαν, γιατί και με ποιο αποτέλεσμα. Αναμένουμε λοιπόν η ελληνική δικαιοσύνη να εξακριβώσει ποιους φωτογραφίζει ο ιδιοκτήτης του Predator ως αγοραστές και χρήστες του λογισμικού με το οποίο παρακολουθούνταν παράνομα το μισό υπουργικό συμβούλιο, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων, δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες.

 Ωστόσο οι αποκαλύψεις δεν τελειώνουν εδώ. Τα νέα στοιχεία των Reporters United για τις σχέσεις Δημητριάδη και Πιερρακάκη με τους καταδικασθέντες του Predator είναι συγκλονιστικά, ιδίως αν συνδυαστούν με όσα αποκαλύφθηκαν στη δίκη που καταδίκασε τους τέσσερις κατηγορούμενους για το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό και με όσα είπε στο MEGA ο Ταλ Ντίλιαν, φωτογραφίζοντας την Κυβέρνηση.

 Παρότι τα προηγούμενα μνημονεύτηκαν σε αρκετά μέσα ενημέρωσης, δεν φαίνεται να ιδρώνει το αφτί κανενός ούτε να μεταβάλλεται η δημοσκοπική εικόνα, καθώς μπήκαμε πλέον στον τελευταίο χρόνο πριν από τις εκλογές. Φαίνεται καθαρά ότι η κοινωνία είναι κουρασμένη, απογοητευμένη από τις διαψευσθείσες προσδοκίες, πιεσμένη από την ακρίβεια, φοβισμένη από τους πολέμους στη γειτονιά μας, δύσπιστη απέναντι στα αντιπολιτευόμενα κόμματα. Όλα αυτά δικαιολογούν όμως επαρκώς την απάθεια μπροστά στη λειτουργία ενός βαθέος κράτους, που παραβιάζει θεμελιώδη δικαιώματα και θεσμούς του δημοκρατικού κράτους δικαίου;

 Ίσως η ελληνική κοινωνία να εκδηλώνει οξύτατα συμπτώματα μιθριδατισμού. Δεν θέλω να σκέφτομαι πού μπορεί να καταλήξει η υποτονική αντίδραση σε όσα συμβαίνουν, όμως πρόκειται εμφανώς για σημάδι παράδοσης στον κρατικό αυταρχισμό και παραίτησης μπροστά στην πορεία προς τη διάλυση της κοινωνικής συνοχής. Ποια μπορεί να είναι σήμερα υπό τις παρούσες συνθήκες η απάντηση; Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να συνεχίσουμε να συζητάμε για τις συνταγματικές εκτροπές και να στηρίζουμε την ερευνητική δημοσιογραφία ώστε να αντέξει στην πίεση, για να μην μένουν αδιανόητα εγκλήματα στο σκοτάδι.

από ανάρτηση του Iannis Golias

Στα 1968, οι Αμερικάνοι στο Βιετνάμ είναι πάνω από 200 χιλιάδες και έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν πως η “βόλτα” που σχεδίαζαν στο Βιετνάμ δε θα είναι και τόσο βόλτα.

Οι Βιετκόνγκ τους έχουν ρημάξει. Στις γραμμές των Αμερικανών στρατιωτών υπάρχει πολλή ένταση και πολύ μένος.

Το απόγευμα της 15ης Μαρτίου 1968 ο υπολοχαγός Γουίλιαμ Κάλεϊ λαμβάνει σαφείς εντολές να προχωρήσει σε εκκαθάριση της περιοχής Σον Μι.

Σύμφωνα με τους Αμερικανούς επιτελείς, τα χωριά αυτά ήταν κρησφύγετο των Βιετκόνγκ και υπήρχαν κρυμμένα όπλα και εκρηκτικά

Ο λοχαγός Έρνεστ Μεντίνα ενημερώνει τους Αμερικανούς στρατιώτες ότι στα χωριά που θα μπουν είναι όλοι ύποπτοι ... γυναίκες, παιδιά ή ζώα όπως τους λέει χαρακτηριστικά

Σαν σήμερα, 16 Μαρτίου του 1968, ελικόπτερα αποβιβάζουν περίπου 120 στρατιώτες στα χωριά Μι Λάι, Τσο Λούι, Μι Κε, Ξο Λανγκ και το Του Κονγκ.

Οι Αμερικανοί προχωρούν, αλλά ούτε πυροβολισμοί ούτε τίποτα απ’ τις καλύβες. Οι περισσότεροι στα χωριά ήταν γυναίκες παιδιά και γέροντες, Κάποιοι από αυτούς δούλευαν στους ορυζώνες. Ούτε έτρεξαν ούτε τίποτα. Απλά συνέχισαν τη δουλειά.

Και τότε άρχισε το μακελειό …

Οι Αμερικανοί άρχισαν να πυροβολούν απροειδοποίητα τον κόσμο, να ξεκοιλιάζουν με τις ξιφολόγχες γυναίκες και παιδιά, να βιάζουν και μετά να σκοτώνουν νεαρά κορίτσια και πολλά άλλα ανείπωτα εγκλήματα πολέμου

Ο πολυβολητής Χάρι Στάνλεϊ κατέθεσε:

«...Μπροστά σε έναν ναό που φλεγόταν βρίσκονταν γονατισμένα 15-20 άτομα. Κυρίως γυναίκες και παιδιά. Έκλαιγαν και προσεύχονταν. Τους εκτέλεσαν με πυροβολισμούς στο κεφάλι»

Ο οπλίτης Ντένις Κόντι:

«Πολλές γυναίκες είχαν πέσει πάνω στα παιδιά για να τα προστατέψουν. Τα παιδιά ήταν ζωντανά στην αρχή. Όταν όμως άρχισαν να κινούνται, ο Κάλεϊ τα πυροβολούσε».

Ο στρατιώτης Μάικλ Μπέρχαρντ:

«Έβαζαν φωτιά στις καλύβες, περίμεναν να βγει ο κόσμος και τους πυροβολούσαν. Έμπαιναν στα σπίτια και πυροβολούσαν όσους ήταν μέσα. Μάζευαν κόσμο μαζί και τον πυροβολούσαν.  Καθώς περπατούσα έβλεπα πτώματα σε όλο το χωριό, παντού. Είδα να ρίχνουν με έναν εκτοξευτή χειροβομβίδων Μ79 σε μια ομάδα ανθρώπων αλλά οι περισσότερες εκτελέσεις έγιναν με πολυβόλα. Έριχναν σε γυναίκες και παιδιά χωρίς να κάνει διαφορά. Δεν αντιμετωπίσαμε καμία αντίσταση και δεν είχαμε καμία απώλεια. Ήταν σαν ένα οποιοδήποτε άλλο βιετναμέζικο χωριό. Ηλικιωμένοι, γυναίκες και παιδιά. Δε θυμάμαι να είδα ούτε έναν άντρα σε ηλικία στράτευσης σε όλη την περιοχή, ζωντανό ή νεκρό»

Όταν η αποστολή ολοκληρώθηκε οι νεκροί ήταν 504, όλοι άμαχοι!!!

Όταν επέστρεψαν στη βάση και έγιναν γνωστά τα γεγονότα το Πεντάγωνο προσπάθησε να συγκαλύψει το έγκλημα και έβγαλε αναφορά που μιλούσε για «128 Βιετκόνγκ και 22 πολίτες που σκοτώθηκαν μετά από σκληρή μάχη»

Για πολλούς μήνες οι Αμερικάνοι του Πενταγώνου μιλούσαν στερεότυπα για στρατιωτική νίκη που κατέληξε στο θάνατο 128 εχθρών.

Μόνο μετά από τις αποκαλύψεις του δημοσιογράφου Σέιμουρ Χερς (πήρε Πούλιτζερ για το θέμα) αποκαλύφθηκε το έγκλημα

Τότε το Πεντάγωνο αναθέτει την υπόθεση σε έναν νεαρό αξιωματικό, τον Κόλιν Πάουελ (μετέπειτα υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ - πέθανε προπέρυσι) να ασχοληθεί με την υπόθεση και αυτός φυσικά προσπάθησε με το πόρισμα του να ξεπλύνει το στρατό

Τελικά, μετά από εκατοντάδες στοιχεία, αποκαλύψεις και γράμματα φαντάρων, η κυβέρνηση των ΗΠΑ αναγκάζεται να παραπέμψει σε δίκη 25 στρατιώτες και αξιωματικούς

Η δίκη αρχίζει στις 17 Νοέμβρη του 1970 και η απόφαση βγήκε Μαρτίου 1971

Ο μόνος που καταδικάστηκε ήταν ο υπολοχαγός Κάλεϊ. Ο ίδιος υποστήριξε ότι εκτελούσε διαταγές ανωτέρων του, όμως όλοι οι ανώτεροί του το αρνήθηκαν.

Στα 1971 ο Κάλεϊ καταδικάστηκε σε ισόβια, μετά όμως από συνεχείς εφέσεις στα 1973 η ποινή έγινε κάθειρξη 10 ετών.

Τότε ήταν που το πήρε πάνω του ο πρόεδρος Νίξον και του έδωσε χάρη.

Η μοναδική του τιμωρία ήταν τρεισήμισι χρόνια σε κατ οίκον περιορισμό μέχρι να τελειώσουν τα δικαστήρια

Τα αίσχη των Αμερικανών στο Βιετνάμ μπορούν να συγκριθούν μόνο με τα αίσχη των Ευρωπαίων (Εγγλέζων, Γάλλων, Βέλγων κτλ) κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας....

Όπως και τα αίσχη του σταλινισμού μπορούν να συγκριθούν μόνο με τα αίσχη του τσαρισμού

Και όλα αυτά μαζί, μπορούν να συγκριθούν με τα αίσχη του ναζισμού

Όπως έγραψε και ο μεγάλος Καρλ φον Κλάουζεβιτς στα 1830:

«Οι υψηλά πολιτισμένοι λαοί διεξάγουν και μπορούν να διεξάγουν πολέμους εξίσου θηριώδεις, με κείνους που ονομάζονται βάρβαροι»

Μοιάζει με πρωταπριλιάτικο αστείο - μα είναι γεγονός. Η ελληνική κυβέρνηση, αυτή που έχει αναγάγει τα ψέματα και την παρακρατική προπαγάνδα σε μέθοδο αναπνοής, διοργάνωσε συνέδριο με τίτλο "Αντιμετωπίζοντας τα fake news και τον τόξικο λόγο". Και για να το κάνει ακόμη διασκεδαστικότερο, ενέταξε όλην αυτήν την αθλιότητα σε έναν "νεοσύστατο θεσμό" με την εύγλωττη ονομασία "Athens Alitheia Forum" (μοιράζοντας κρατικά χρήματα σε λογής λαδικά της).

Μάλιστα: Η κυβέρνηση των υποκλοπών, των δολοφονιών μεταναστών, του μπαζώματος και της συγκάλυψης, η κυβέρνηση των νεοναζί υπουργών μετανάστευσης που γυρεύουν φόνους (τους λένε "θανάτους") ανθρώπων στα σύνορα, η κυβέρνηση της λίστας Πέτσα και του μεγαλύτερου παρακράτους που φάνηκε ποτέ στην μεταπολιτευτική Ελλάδα, αποφάσισε να μας δείξει πως στην ανθρώπινη φύση δεν υπάρχουν όρια για το θράσος - ιδίως όταν έχεις μεθύσει από τη λεηλασία του κράτους και το πλιάτσικο της εξουσίας. Και έτσι μιλούν για "alitheia" αυτοί που βιάζουν κάθε έννοια αλήθειας, για "fake news" αυτοί που πρωτοστατούν στην δημιουργία των fake news, για "τοξικό λόγο" αυτοί που πληρώνουν στρατιές καθαρμάτων για να διασπείρουν τον τοξικό λόγο.

Προσπαθώ να μπω (για λόγους ανθρωπολογικού/συγγραφικού ενδιαφέροντος) στο μυαλό των άθλιων και θλιβερών ανθρώπων που συγκροτούν όλο ετούτο το ελεεινό πλέγμα. Πώς καταφέρνουν να μην ντρέπονται; Πώς την παλεύουν με την τόση ξεφτίλα; Δεν νοιάζονται για το τι όνομα θα αφήσουν σε παιδιά και εγγόνια; Πώς έχουν ενσωματώσει την τόση χαμέρπεια; Πώς δίνουν στον εαυτό τους το δικαίωμα να κοροιδεύουν τόσο ωμά μια ολόκληρη κοινωνία; Είναι η κυνική ορμή για τα λεφτά που τους κινεί - ή και μια ακαταλόγιστη διαστροφή της εξουσίας που τους κάνουν να ηδονίζονται με όλην αυτή την χυδαιότητα;

Ελπίζω τα εγγόνια τους να ντρέπονται για αυτούς.

Θανάσης Τριαρίδης, 15-3-2026

της Μαρίας Νάτση

«Στην πραγματικότητα τα λίγα που ξέρω για την ανθρώπινη ηθική, τα έμαθα σε γήπεδα ποδοσφαίρου και σε θεατρικές σκηνές» είχε πει ο σπουδαίος Γαλλος διαννοούμενος Αλμπέρ Καμύ. Ορφανός από πατέρα, έπαιζε ξυπόλυτος ποδόσφαιρο στις αλάνες του Αλγερίου και έπειτα σε ποδοσφαιρικό σύλλογο στη θέση του τερματοφύλακα καθώς, όπως έλεγε, ήταν η μόνη θέση στην οποία τα παπούτσια φθείρονταν πιο αργά.

Ο Καμύ αναγκάστηκε  να φύγει από την Αλγερία καθώς η κυβέρνηση φρόντισε να μην μπορεί να βρει πουθενά δουλειά λόγω της συγγραφικής δράσης του. «Το ποδόσφαιρο- είχε πει- μου έμαθε κάτι σπουδαίο για τη ζωή ,ότι η μπάλα δεν πηγαίνει πάντα εκεί που την περιμένεις»

Έτσι ο Καμύ βρέθηκε στη Γαλλία ως pied-Noir δηλαδή ¨Μαυροπόδαρος¨ καθώς  αυτόν τον μειωτικό χαρακτηρισμό χρησιμοποιούσαν οι Γάλλοι για τους ¨προγόνους¨ του Ζινεντίν  Ζιντάν που προέρχονταν από τη Βόρεια Αφρική. Όσο ο Καμύ βρισκόταν στη Γαλλία, στα πλαίσια του πολέμου ανεξαρτησίας της Αλγερίας από την Γαλλία, συνέβη ένα από τα πιο συγκλονιστικά ιστορικά αθλητικά γεγονότα. Την άνοιξη του 1958 ενώ η Γαλλία ετοιμαζόταν για το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου στη Σουηδία αρκετοί κορυφαίοι ποδοσφαιριστές αλγερινής καταγωγής που έπαιζαν στο Γαλλικό πρωτάθλημα …¨εξαφανίστηκαν¨. 11 σπουδαίοι Αλγερινοί ποδοσφαιριστές εγκατέλειψαν κρυφά τις ομάδες τους και διέφυγαν στην Τυνησία όπου είχε την έδρα της  η εθνικοαπελευθερωτική ομάδα FLN. Η ποδοσφαιρική ομάδα FLN της Αλγερίας έδωσε 80 αγώνες σε 4 χρόνια και λειτούργησε ως ανεπίσημη εθνική ομάδα ενός κράτους που ακόμα δεν υπήρχε. Η ¨εξαφάνιση¨ ποδοσφαιριστών όπως ο Ρασίντ Μεκλούφι και ο Μουσταφά Ζιτούνια ήταν πολιτική πράξη. Οι αθλητές εγκατέλειψαν καριέρα, χρήματα και πιθανή συμμετοχή στο FIFA World Cup 1958. To ποδόσφαιρο χρησιμοποιήθηκε ως όπλο πολιτικής διπλωματίας, εθνικής ταυτότητας και αντιαποικιακού αγώνα.

To ποδόσφαιρο  επίσης κατάφερε να βγάλει ολόκληρες χώρες από την αφάνεια του χάρτη, όπως για παράδειγμα την, άγνωστη στους περισσότερους, Ουρουγουάη.  Ο σπουδαίος  συγγραφέας της, Εδουάρδο Γκαλεάνο στο βιβλίο του ¨Τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου¨, αναρωτιέται

«Σε τι μοιάζουν ο θεός και το ποδόσφαιρο;»

και απαντάει:

 «Στην αφοσίωση που επιδεικνύουν οι οπαδοί τους και στη δυσπιστία πολλών διαννοούμενων απέναντί τους»

 Και πράγματι πολλοί διανοούμενοι αποστρέφονταν το ποδόσφαιρο, συχνά με την αιτιολογία ότι αποκοιμίζει τις μάζες και αναστέλλει τη δημιουργικότητα και τον επαναστατισμό τους

 Το 1880 ο πολυγραφότατος Βρετανός Κίπλινγκ - συγγραφέας του " Βιβλίου της Ζούγκλας"- ειρωνευόταν τις… φτωχές ψυχές που γοητεύονται από τους… λασπωμένους που παίζουν ποδόσφαιρο.

Έτσι μπορούμε να υποθέσουμε ότι θα ένιωθε σίγουρα ανακούφιση, εάν μάθαινε ότι στίχοι από το γνωστό ποίημά του "Αν" έχουν χαραχτεί στην είσοδο του γηπέδου Γουίμπλεντον  και όχι σε κάποιο.... λασπωμένο γήπεδο ποδοσφαίρου. Την ίδια γνώμη φαίνεται να είχε και ο Αργεντίνος συγγραφέας  Μπόρχες ο οποίος φέρεται να είπε

«το ποδόσφαιρο είναι δημοφιλές γιατί η ηλιθιότητα είναι δημοφιλής»

 Όμως δεν συμμερίζονταν όλοι αυτές τις απόψεις. Ένας άλλος Αργεντίνος, ο νεαρός Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, παίκτης  σε ομάδα, πριν γίνει ο γνωστός μας Τσε, είπε:

«το ποδόσφαιρο δεν είναι ένα ακόμη άθλημα , αλλά ένα όπλο της επανάστασης»

Και ίσως να συμφωνούσε με αυτό ο Μακιαβέλι που υπήρξε υποστηρικτής του αθλήματος και παίκτης, ενώ ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι είναι πιο πιθανό να έκλινε προς την ρομαντική και αθώα ματιά του Ισπανού συγγραφέα Χαβιέρ Μαρίας όταν έλεγε

«το ποδόσφαιρο είναι η εβδομαδιαία αναβίωση της παιδικότητας»

Από όποια οπτική κι αν δει κανείς το ποδόσφαιρο , ένα πράγμα δεν μπορεί να αγνοήσει ....κι αυτό είναι η τεράστια δύναμή του.

Ο αγαπημένος μας Γκαλεάνο γράφει: «όσο κι αν οι τεχνοκράτες προσπαθούν να το προγραμματίσουν μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια όσο κι αν οι ισχυροί προσπαθούν να το ελέγξουν, το ποδόσφαιρο θα είναι πάντα η τέχνη του Απρόβλεπτου»

Και αφού μιλάμε για ισχυρούς που προσπαθούν να το ελέγξουν, πώς μπορούμε να ξεχάσουμε το “Ματς του Θανάτου” που έγινε σύμβολο αντίστασης στον ναζισμό. Η ποδοσφαιρική συνάντηση διεξήχθη στο γερμανοκρατούμενο Κίεβο μεταξύ Γερμανών στρατιωτών και μιας ομάδας Ουκρανών. Οι Ουκρανοί νίκησαν, αλλά μετά τον αγώνα αντιμετώπισαν το μένος των Γερμανών.

Έτσι στηn ιστορία του ποδοσφαίρου κάποιοι αγώνες που φαίνονται αθλητικοί, μετατρέπονται σε συγκρούσεις εθνών, ιδεολογιών ή κοινωνιών όπως ο “Πόλεμος του Ποδοσφαίρου” –το 1969 όταν οι προκριματικοί αγώνες παγκόσμιου κυπέλλου μεταξύ Ελ Σαλβαδόρ και Ονδούρας, πυροδότησαν έναν πραγματικό πόλεμο τεσσάρων ημερών με τα βαθύτερα αίτια του να είναι κοινωνικά και οικονομικά.

Δεν είναι όμως μόνο οι αγώνες, αλλά και οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές μπορούν να γίνουν σύμβολα αντίστασης. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα, πέρα από το ασύλληπτο ταλέντο του, ήταν από τους πιο πολιτικοποιημένους αθλητές στην ιστορία του ποδοσφαίρου και έγινε η φωνή των καταπιεσμένων, φωνή αντίστασης και κοινωνικής αλλαγής.

Έλεγε για τον πόλεμο στο Ιράκ και τις ΗΠΑ

«Ο George W. Bush είναι εγκληματίας πολέμου. Πρέπει να δικαστεί»

Ενώ για τον καπιταλισμό και την φτώχια

«Πάντα θα είμαι στο πλευρό των φτωχών. Οι πλούσιοι έχουν ήδη αρκετή δύναμη»

«Οι φτωχοί πληρώνουν πάντα τα λάθη των πλουσίων»

«Το ποδόσφαιρο ανήκει στο λαό. Όχι στους πλούσιους»

Δε δίστασε να μιλήσει για τη FΙFA λίγο πριν την αποκάλυψη ενός μεγάλου σκανδάλου

«Η FIFA είναι μια μαφία»

 Όταν οι Αμερικανοί θέλησαν να τον βραβεύσουν αυτός αρνήθηκε : «Μου έδωσαν ένα και στην Κούβα. Είπα στους Αμερικανούς: Κρατήστε το για τον εαυτό σας!»

 Ο Μαραντόνα δεν ήταν απλώς ποδοσφαιριστής· αλλά πολιτικό σύμβολο .

Εκτός από τον Μαραντόνα και ο Βραζιλιάνος Σώκρατες δεν ήταν απλά ένας ταλαντούχος ποδοσφαιριστής, αλλά μια εμβληματική μορφή του ποδοσφαίρου.

Γιατρός, διανοούμενος και αρχηγός της εθνικής ομάδας της Βραζιλίας με ριζοσπαστικές δημοκρατικές ιδέες, έλεγε χαρακτηριστικά:

«Το ποδόσφαιρο είναι ένας καθρέφτης της κοινωνίας. Αν θέλουμε δημοκρατία στη χώρα, πρέπει να τη ζούμε και μέσα στο ποδόσφαιρο»

Την ίδια διάσταση βλέπουμε και στον Ερίκ Καντονά, έναν από τους πιο χαρισματικούς και αντισυμβατικούς ποδοσφαιριστές της σύγχρονης εποχής,  Πέρα από τις ποιητικές και συχνά παράξενες δηλώσεις του, είχε προτείνει μια ειρηνική επανάσταση απέναντι στις τράπεζες:

«Η επανάσταση μπορεί να γίνει πολύ εύκολα. Το σύστημα βασίζεται στις τράπεζες. Αν οι άνθρωποι αποσύρουν τα χρήματά τους, οι τράπεζες καταρρέουν. Χωρίς όπλα, χωρίς βία»

Ενώ σε άλλη δήλωσή του

«Ο ρατσισμός δεν έχει θέση στο ποδόσφαιρο, ούτε στην κοινωνία. Το ποδόσφαιρο πρέπει να ενώνει τους ανθρώπους, όχι να τους χωρίζει»

Και από τους μεγάλους και ταλαντούχους της ιστορίας του ποδοσφαίρου ας πάμε σε έναν ταλαντούχο, αλλά αμφιβόλου αναστήματος ποδοσφαιριστή, τον Μέσι.

Πριν λίγο καιρό τον παρακολουθήσαμε στο Λευκό Οίκο να χειροκροτεί τον Τραμπ όταν περιέγραφε με το γνωστό χυδαίο τρόπο του τους βομβαρδισμούς στο Ιράν , γεγονός που πυροδότησε αντιδράσεις.

Θα αναρωτηθεί  κανείς γιατί ένας κορυφαίος αθλητής  πρέπει να πάρει θέση και να έχει πολιτική άποψη ;

Η απάντηση έρχεται από τον  διανοούμενο του ποδοσφαίρου Σώκρατες

«Δεν αρκεί να είσαι καλός ποδοσφαιριστής. Πρέπει να είσαι και πολίτης»

Και ο Καντονά σε μια από τις μαγικές στιγμές του, συμπληρώνει

«Τι είναι το ποδόσφαιρο αν δεν είναι ελευθερία;

Τι είναι η ζωή αν δεν είναι ελευθερία;

 Ποιο είναι το νόημα της ζωής;

 Νομίζω ότι μπορούμε όλοι να συμφωνήσουμε ότι μπορούμε να κάνουμε περισσότερα για την ανθρωπότητα»

Πριν από λίγες ημέρες έφυγε από τη ζωή o Joseph Allen "Country Joe" McDonald . O Country Joe, γεννημένος το 1942, ήταν ο τραγουδιστής και συνιδρυτής του φολκ-ροκ συγκροτήματος Country Joe and the Fish της δεκαετίας του 1960. Τραγουδιστής, στιχουργός, μουσικός και συνθέτης ταινιών, έγραψε μερικά από τα πιο γνωστά τραγούδια του συγκροτήματος, συμπεριλαμβανομένων των «Not So Sweet Martha Lorraine» και «I-Feel-Like-I'm-Fixin'-to-Die Rag», ένα τραγούδι διαμαρτυρίας ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ που αποτέλεσε και μια από τις πιο εμβληματικές στιγμές στην περίφημη συναυλία του Woodstock του Woodstock το 1969

Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος το 1971, ο Μακ Ντόναλντ συνέχισε ως σόλο καλλιτέχνης συνεχίζοντας να υποστηρίζει μουσικά τις πολιτικές του απόψεις μέσα από τα τραγούδια του. Ο καλύτερος προσωπικός δίσκος του Μc Donald θεωρείται το “War War War” [ 1971], ένα από τα πιο σπουδαία αντιπολεμικά άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής, με μελοποιημένα ποιήματα του ποιητή Robert W. Service (που γράφτηκαν κατά τη διάρκεια της θητείας του στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο).

Ένα από τα τραγούδια του δίσκου είναι το συγκλονιστικό “Τhe munition maker”

Η μετάφραση των στίχων είναι του Φώντα Τρούσα από σχετική ανάρτηση 

Είμαι ο βασιλιάς των κανονιών, ιδού!

πεθαίνω σε ένα χρυσό θρόνο

με δάσος μακριά και πυργίσκο ψηλά

είμαι διάσημος και πλούσιος ραντζιέρης

κι ήταν κι ο πατέρας μου, και ο δικός του πριν απ’ αυτόν

με τον πλούτο μας, που τον οφείλουμε στον πόλεμο

αλλά ας μην είναι κανένας ηγεμόνας περήφανος

το σάβανο δεν έχει τσέπες

Από τη φύση μου είμαι ήπιος και ευγενικός

προσανατολισμένος στους καλούς τρόπους και την αλήθεια

και παρόλο που οι φασιανοί κατακλύζουν

τα δάση μου, δεν θα πιάσω κανένα όπλο

ωστόσο, ενώ κάθε τέρας που σφυρηλατώ

σπέρνει παντού τον πανικό

ο ψίθυρος του θανάτου, τ’ ορκίζομαι, είναι πιο δυνατός

το σάβανο δεν έχει τσέπες

Ο χρόνος μου είναι λίγος, τα πλοία μου στη θάλασσα

ήδη μου φαίνονται σαν φαντάσματα

τα εκατομμύριά μου με κοροϊδεύουν, είμαι φτωχός

όπως ο κάθε ζητιάνος στην πόρτα μου

η τεράστια κυριαρχία μου, παραιτούμαι

ένα κομμάτι γης μου πέφτει, για να το διεκδικήσω

κάθομαι σκυμμένος και νοιώθω πίκρα για όλα όσα έχασα

το σάβανο δεν έχει τσέπες

Θεέ μου, άσε με να εξαγνίσω την καρδιά μου

και να γίνω μέρος της ελπίδας του ουρανού

ας πάνε στα κομμάτια όλα όσα έβγαλα

θέλω να πολεμήσω για οίκτο, αγάπη και ειρήνη

μακάρι να μπορούσα να το κάνω με μια τροφή που θεραπεύει

και να δεσμευτώ στη φτώχεια και την προσευχή

να φωνάξω ψηλά πάνω από το σαστισμένο πλήθος

«ανόητοι, μη σας τρομάζει ο Μαμωνάς

το σάβανο δεν έχει τσέπες»

Κάποτε, στο Πολεμικό Ναυτικό, μας έλεγαν χαριτολογώντας πως "ό,τι κινείται (πλοίο) το χαιρετάμε και ό,τι είναι ακίνητο το βάφουμε"

Ο Σπύρος-Άδωνις Γεωργιάδης δημιούργησε μια παραλλαγή του ρητού, προσαρμοσμένη στη δική του πραγματικότητα: "Όποιος διαμαρτύρεται θα τρώει ξύλο από τα ΜΑΤ και όποιος μιλάει στο διαδίκτυο θα τρώει μήνυση"

Όπως πληροφορούμαστε, από ανακοίνωση του Υπουργείου Προστασίας και -σε πολλές περιπτώσεις- Ξυλοδαρμού του Πολίτη, σχηματίστηκε από τη Διεύθυνση Δίωξης Κυβερνοεγκλήματος (ο George Orwell σίγουρα κάπου θα χαμογελάει) δικογραφία σε βάρος 34χρονου ημεδαπού (τι ωραία λέξη κι αυτή!) για το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμισης μέσω διαδικτύου σε βάρος του υπουργού Υγείας, Σπύρου-Άδωνι Γεωργιάδη

Δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς είπε ο 34χρονος.

Μήπως ότι ο Υπουργός Υγείας είναι ένα γελοίο υποκείμενο;

Μήπως ότι είναι ακροδεξιός και φασίστας; Μήπως ότι είναι πνευματικό παιδί του Κωνσταντίνου Πλεύρη και του Στυλιανού Παττακού;

Μήπως ότι έχουν βρεθεί στους τραπεζικούς του λογαριασμούς αδιευκρίνιστης προέλευσης ποσά;

Μήπως ότι είναι κωλοτούμπας ολυμπιακών διαστάσεων; Μήπως ότι τώρα γλείφει εκεί που κάποτε έφτυνε; Μήπως από εκεί που έβριζε τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη Νέα Δημοκρατία, τώρα είναι μαντρόσκυλο του Κυριάκου και θεματοφύλακας των αξιών της παρατάξεως; Μήπως ότι από πωλητής βιβλίων που αρνούνταν το Ολοκαύτωμα, τώρα θαυμάζει τον "ξεχωριστό" εβραϊκό λαό;

Μήπως ότι τον κρατάνε οι Ισραηλινοί από τα αχαμνά;

Μήπως ότι χωρίς προστασία από την αστυνομία δεν θα μπορεί να πάει ούτε στο απέναντι περίπτερο;

Δυστυχώς, δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ποια από τις παραπάνω συκοφαντίες εκτόξευσε ο 34χρονος ημεδαπός και πλήγωσε βαριά τον Υπουργό μας

Ας θυμίσουμε ότι ο Σπύρος-Άδωνις Γεωργιάδης μήνυσε και τον Λάκη Λαζόπουλο και ας απολαύσουμε το συκοφαντικό βίντεο που αποτέλεσε και την αιτία της μήνυσης

Σπύρο-Άδωνι Γεωργιάδη, είμαστε μαζί σου! Άνοιξε κι άλλες φυλακές να μπαίνουν οι εχθροί σου!

της Μαρίας Νάτση

Σε όλη τη ιστορία της ζωής στη γη, τα είδη εξαφανίζονταν από φυσικές καταστροφές ή από την αργή εξελικτική δαρβινική διαδικασία. Ο άνθρωπος όμως είναι το πρώτο είδος που απέκτησε την ικανότητα να αφανίσει τον ίδιο του τον εαυτό. Για πρώτη φορά, η μοίρα ενός είδους, βρίσκεται στα χέρια του ίδιου του είδους.

Ο Homo sapiens κατάφερε να επικρατήσει ως μοναδικό ανθρώπινο είδος στη γη μετά από μια περίοδο συνύπαρξης περίπου 5.000 ετών με τον Homo Neanderthalensis (oι άνθρωποι εκτός Αφρικής εξακολουθούν να διατηρούν  ένα μικρό ποσοστό 1-2% DNA Neanderthal).  Ο τελευταίος, μυώδης, δυνατότερος, με συμπαγές σώμα, μεγαλύτερο εγκέφαλο και διαφορετικό τρόπο σκέψης είχε πιο άμεση και αισθητηριακή αντίληψη του κόσμου. Ο Homo Sapiens, πιο αδύναμος και  με μικρότερο εγκέφαλο, αλλά διαφορετικό τρόπο λειτουργίας του, απέκτησε σταδιακά αφαιρετική σκέψη, συμβολική γλώσσα και φαντασία.

Έτσι σταδιακά η βιολογική δύναμη ηττήθηκε από την πολιτιστική δύναμη και τη γνωστική επανάσταση.  40.000 χρόνια έχουν περάσει από τότε και πλέον φαίνεται να υπερισχύει  η τεχνολογική -όχι απλά δύναμη- αλλά παντοδυναμία. Οι ανθρωπολόγοι συχνά μας ξαφνιάζουν με τα ονόματα που επιλέγουν να δώσουν στις διάφορες γεωλογικές περιόδους προσπαθώντας όχι μόνο να τοποθετήσουν την εξέλιξη της ζωής και του ανθρώπου στο χρόνο, αλλά να δώσουν την  ταυτότητα της εκάστοτε περιόδου. Έτσι από το Πλειστόκαινο και το Ολόκαινο φτάσαμε στο Ανθρωπόκαινο δηλαδή στην εποχή του ανθρώπου. Για πρώτη φορά στην ιστορία της γης, ένα βιολογικό είδος απέκτησε ισχύ να μεταβάλει το κλίμα, τα  οικοσυστήματα, τη βιοποικιλότητα, τη χημεία της ατμόσφαιρας , τις ίδιες τις συνθήκες ζωής στον πλανήτη.

Ο Homo Sapiens απέκτησε τεχνολογική ισχύ η οποία είναι κατά πολύ μεγαλύτερη της εξελικτικής του ωριμότητας.

Ο οικονομολόγος Robin Hanson εισήγαγε την θεωρία του great filter (μεγάλου φίλτρου), δηλαδή ένα εξαιρετικά δύσκολο στάδιο που σχεδόν κανένας  πολιτισμός δεν καταφέρνει να περάσει γιατί καθώς αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη τεχνολογική δύναμη, φτάνει σε ένα σημείο που καταρρέει, καταστρέφοντας τον εαυτό του προτού καταφέρει να εξαπλωθεί στο διάστημα. Αυτή η θεωρία κάνει τους αισιόδοξους Homo Sapiens να αναρωτιούνται αν αυτό το ‘’φίλτρο’’ το έχουμε ήδη περάσει και τους απαισιόδοξους εάν βρίσκεται μπροστά μας, μαζί με την επικείμενη συντριβή.

Επειδή όμως με τις λέξεις -όπως είπε ο Πλάτωνας- αποκαλύπτουμε και συγκροτούμε την πραγματικότητα, ένας άλλος όρος πολιτικά και κοινωνιολογικά φορτισμένος έρχεται να συμπληρώσει την Εποχή του ανθρώπου-Αnthropocene …το Capitalocene. Κι αν με τον πρώτο όρο περιγράφουμε απλά τον κόσμο μας, ο δεύτερος μας βοηθάει να κατανοήσουμε τι τον διαμορφώνει και ποιος φέρει την ευθύνη.

Σε ποια βάση έχει αλήθεια  χτίσει τον πολιτισμό της εποχής του  Capitalocene  ο Homo Sapiens; Γιατί όσο πιο σαθρά τα θεμέλια ενός οικοδομήματος, τόσο μεγαλύτερη η πιθανότητα να καταρρεύσει . Όσο δε περισσότερο γιγαντώνεται αυτό το οικοδόμημα , αυτή η πιθανότητα γίνεται πλέον  βεβαιότητα. Κι αν σας ακούγομαι απαισιόδοξη,  θα σας πω ότι έχετε δίκιο .

Ο ιστορικός περιβάλλοντος Moore αναλύοντας την εποχή μας, τονίζει ότι βιώνουμε μία κρίση του καπιταλισμού και όχι κρίση του πλανήτη. Το πέρασμα στην αποικιοκρατία, έπειτα στη βιομηχανική επανάσταση και τέλος στην καπιταλιστική παγκοσμιοποιημένη οικονομία, οδηγεί στην υπερεκμετάλλευση των φυσικών πόρων, της εργατικής δύναμης αλλά και των οικοσυστημάτων. Ακόμα και οι δημοκρατικοί θεσμοί ακολουθούν  τους νόμους της εποχής Capitalocene. Τα πολιτικά κέντρα εξουσίας μετατοπίζονται  σε ολιγάριθμα οικονομικά κέντρα, ενώ η ζωή του Homo Sapiens είναι παραδομένη σε έναν φρενήρη καταναλωτικό ρυθμό ύλης και πληροφορίας. Ο Homo Sapiens ακολουθεί ηγέτες που έχουν τα χαρακτηριστικά αυτής της εποχής - ρηχούς, υπερφίαλους, άπληστους, αδίστακτους, ψυχικά διαταραγμένους, αποκομμένους από ο,τιδήποτε πνευματικό και εν τέλει επικίνδυνους. 

Το είδος μας, επιλέγει συνειδητά τον πόλεμο, την απληστία, την εκμετάλλευση, την ασέβεια στη φύση και σε όλα τα είδη του πλανήτη. Πλέον ο εγκέφαλός του μπορεί να εφευρίσκει πάμπολλες δικαιολογίες για αυτές τις επιλογές, ενώ ταυτόχρονα βαυκαλίζεται με θρησκείες ώστε να δημιουργήσει ένα επιτυχημένο ψευτοπροκάλυμμα λογικής και ηθικής.

Ο Homo Sapiens μετά από μια εντυπωσιακή πορεία 300.000 ετών έχει αποκτήσει  τεράστια τεχνολογική ισχύ χωρίς το αντίστοιχο ηθικό αντίβαρο, ανέτοιμος να ξεπεράσει το “μεγάλο φίλτρο” μόλις το συναντήσει.

Αυτό το οριακό σημείο, μου θυμίζει το τέλος της ταινίας Βουγόνια, του Γιώργου Λάνθιμου . Ο δημιουργός κοιτά θλιμμένος από ψηλά τον κόσμο και ακούγεται: το πείραμα απέτυχε. Τερματισμός πειράματος.

Είμαστε ένα πείραμα επιτυχημένο στο κατ’εικόνα και απόλυτα αποτυχημένο στο καθ’ομοίωσιν  και ίσως όσο πιο γρήγορα τερματιστούμε, τόσο καλύτερα θα είναι για τον πλανήτη. Κσι αν αυτά φαίνονται λιγάκι δύσκολα, ας ακούσουμε τον απλό λόγο του φύλαρχου των νησιών Τιαβέα του Ειρηνικού που μιλά για τον… Παπαλάνγκι (=σύγχρονος άνθρωπος).

«… όπου ο άνθρωπος χρειάζεται πολλά πράγματα, υπάρχει πολλή φτώχεια, γιατί έτσι δείχνει ότι του λείπουν τα πράγματα του Μεγάλου Πνεύματος. Ο Παπαλάνγκι είναι  φτωχός  γιατί εξουσιάζεται από τα πράγματα.

“Λάου” στη γλώσσα μας σημαίνει δικό μου αλλά και δικό σου, είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα. Στη γλώσσα  όμως  του Παπαλάνγκι, δεν υπάρχει σχεδόν άλλη λέξη που να σημαίνει δύο πιο διαφορετικά πράγματα  από αυτό το “δικό μου” και το “δικό σου”. Και πρέπει να κάνει  νόμους και να έχει φύλακες για τα πολλά “δικά του” ώστε εκείνοι που έχουν λίγο ή καθόλου “δικό μου”  να μην παίρνουν τίποτα  από το δικό του “δικό μου” .

Οι περισσότεροι κατακλέβουν το Θεό χωρίς ντροπή. Δεν ξέρουν να κάνουν και διαφορετικά. Συχνά ούτε καν ξέρουν ότι κάνουν κάτι κακό, αφού όλοι συμπεριφέρονται έτσι, μη βρίσκοντας τίποτα κακό σ’ αυτό και μη νιώθοντας καμιά ντροπή. Αν σκεφτόταν σωστά, θα’πρεπε κι αυτός να ξέρει ότι δε μας ανήκει τίποτα από αυτά που δεν μπορούμε να τα κρατήσουμε. Ότι στην ουσία, τίποτα δεν μπορούμε να κρατήσουμε. Και τότε θα καταλάβαινε κι αυτός ότι ο Θεός έδωσε το μεγάλο του σπίτι, για να έχουν εκεί μέσα όλοι θέση και να το χαίρονται... Κι όμως είναι τόσοι που ψάχνουν μάταια για την μικρή γωνίτσα που έχει αφήσει ελεύθερη για αυτούς.

Ο Παπαλάνγκι σπάνια θυμάται το Θεό. Μόνο όταν τον χτυπήσει κάποια καταιγίδα ή όταν η φλόγα της ζωής του κινδυνεύει να σβήσει, θυμάται ότι υπάρχουν δυνάμεις που είναι υπεράνω του .

Ο Παπαλάνγκι ονομάζει τον εαυτό του χριστιανό. Να είσαι χριστιανός θα πει να έχεις αγάπη για το μεγάλο Θεό και για τα αδέρφια σου και κατόπιν για τον εαυτό σου. Η αγάπη αυτή, να κάνεις το καλό- πρέπει να είναι σαν το αίμα μέσα μας .

Όμως ο Παπαλάνγκι έχει τη λέξη Θεός και αγάπη στο στόμα του μόνο. Χτυπάει με τη γλώσσα του πάνω τους και κάνει πολύ θόρυβο με αυτές. Η καρδιά του όμως δεν προσκυνά το Θεό αλλά τα πράγματα και έχει περισσότερα είδωλα από όσα έχουμε εμείς.

Ο Παπαλάνγκι, έκανε το Θεό φτωχό»

Πέρασε ο καιρός και έφυγε και ο Γιώργος Μαρίνος. Τον αποχαιρετούμε με αυτό το πολύ όμορφο τραγούδι του Σταμάτη Κραουνάκη και της Λίνας Νικολακοπούλου που είχε την τύχη να ερμηνευθεί από τον Γιώργο Μαρίνο

Εικόνα του 1792 που απεικονίζει τον πλοίαρχο ενός δουλεμπορικού πλοίου, να τιμωρεί μια 15χρονη Νιγηριανή σκλάβα μέχρι θανάτου. Το γεγονός είναι πραγματικό,  ο πλοίαρχος κατηγορήθηκε για φόνο , αλλά αθωώθηκε

Το κείμενο που ακολουθεί είναι του Χρήστου Ράμμου που έχει διατελέσει αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας και σήμερα είναι πρόεδρος της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών 

--------------------------------------------------

Για όσους ισχυρίζονται ότι η θέση μας σε αυτή την εξελίξει επικίνδυνη σύγκρουση είναι - για λόγους αρχής-  με την Δύση και όχι με τους "υπανάπτυκτους" "βάρβαρους" εχθρούς της [το τελευταίο δεν λέγεται  πάντα έτσι ωμά δημόσια, αλλά αυτό υπονοείται]:

Πρέπει κάποτε να καταλάβουμε ότι η Δύση από μόνη της δεν είναι αυταξία. Και είναι μεν αληθές ότι  στην Δύση άνθησε ο Διαφωτισμός  χωρίς όμως  αυτό να σημαίνει ότι έχει και ιδιοκτησιακές σχέσεις μαζί του.  Δεν πρέπει δε ποτέ να ξεχνάμε ότι ταυτόχρονα σε  δυτικά  εδάφη  γεννήθηκαν και άνθησαν  και η Ιερά Εξέταση, ο  φασισμός, ο ναζισμός, ο ρατσισμός, η αποικιοκρατία και ο πιο αδηφάγος ιμπεριαλισμός. Η Δύση εξόντωσε εκατομμύρια ιθαγενείς στην αμερικανική ήπειρο μετά την κατάκτηση της από τον Χριστόφορο Κολόμβο. Η Δύση [για την ακρίβεια ο Λεοπόλδος του  'πολιτισμένου" Βελγίου] έκανε μια πραγματική γενοκτονία στο πρώην Βελγικό Κονγκό. Η Δύση [Αγγλία] προκάλεσε σφαγές και βασανιστήρια στο Αμριτσάρ στην Ινδία το 1919, στην Αλγερία κατά την περίοδο 1954-1959 [Γαλλία] , στην Κύπρο το 1955-1959, στην Αιθιοπία το 1936-1937 [η μουσολινική Ιταλία], στο Ιράκ το 2003, στο Βιετνάμ το 1965-1975  στην Κίνα [κατά την διάρκεια των πολέμων του οπίου] και πάει λέγοντας. Δεν είναι λοιπόν η αμόλυντη παρθένα που έχει πάντα δίκιο, μόνο και μόνο επειδή είναι  η ένδοξη Δύση,  την οποία πρέπει άκριτα να θαυμάζουμε και να ακολουθούμε με ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας  και επαρχιωτισμού σε ό,τι κάνει.

Για να το πω αλλιώς: αν η Δύση παύει να είναι "Δύση" και γίνεται μια βάρβαρη πολεμική μηχανή εξόντωσης των ''βαρβάρων'' την οποία έχει εξαπολύσει ένας παράφρων και ο υπόδικος στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο σύμμαχος του, είναι πιο "δυτικό" να στέκεται κάποιος κριτικά απέναντι της και να διαχωρίζει την θέση του από αυτήν. Όταν η Δύση έχει προδώσει με τόσο εξόφθαλμο τρόπο τις αξίες και αρχές  της [μια βασική από τις οποίες είναι το Διεθνές Δίκαιο] για τις οποίες τόσο πολύ υπερηφανεύεται [κάτι που έχει  εξάλλου κάνει άπειρες φορές]  οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε  τις αξίες και αρχές και όχι την γεωπολιτική  Δύση. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ταύτιση με αυτούς με τους οποίους συγκρούεται. Δεν είναι όλα άσπρο μαύρο και πρέπει να αποκτήσουμε τη ικανότητα να βλέπουμε την πολυπλοκότητα των καταστάσεων και όχι αυτό που μας βολεύει συναισθηματικά.

Τέλος, ο ίδιος ο Τραμπ διαψεύδει όσες "ευγενείς ψυχές" πιστεύουν ότι ο αγώνας είναι μεταξύ δημοκρατικής Δύσης και βάρβαρης Ανατολής. Ενδιαφέρεται μόνο για τα πετρέλαια της Βενεζουέλας και του Περσικού Κόλπου και είναι έτοιμος να συνεργαστεί με τα υπολείμματα των καθεστώτων των χωρών των περιοχών αυτών αν του δώσουν αυτά που αδηφάγα ζητάει. Εξ άλλου δεν έχει κανένα πρόβλημα να διατηρεί τις καλύτερες σχέσεις με ένα καθεστώς  ακόμη πιο δεσποτικό και μισογυνικό από αυτό του Ιράν. Αναφέρομαι στην Σαουδική Αραβία και τα διάφορα σεϊχάτα και εμιράτα του Περισικού Κόλπου, με τα οποία διαπλέκεται στα συμφέροντα του.

Τουλάχιστον ας παραδεχτούν ανοικτά όσοι παρ' ημίν υπερασπίζονται τις συγκεκριμένες επιλογές της Αμερικής και του Ισραήλ, ότι το πράττουν για συμφεροντολογικούς λόγους και ας αφήσουν στην άκρη τις ηθικές διδαχές και το κούνημα του δακτύλου στον Σάντσεθ και σε όλους εμάς τους υπόλοιπους. Θα είναι και αυτό τουλάχιστον ένα κέρδος για να ξέρουμε τι λέμε και ποιοι είμαστε. Καθαρές κουβέντες και νισάφι με την υποκρισία και το βόλεμα.