του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

 

Το γεγονός ότι ένα αμερικανικό πολιτικό-προπαγανδιστικό ντοκιμαντέρ, προβάλλεται όχι σε πρεσβεία ή φεστιβάλ, αλλά σε μπουζουξίδικο όπου τραγουδά ο Κωνσταντίνος Αργυρός, δεν είναι απλώς γελοίο. Είναι συμβολικά ακριβές.

Εκεί συναντιούνται η αμερικανική soft power, η ελληνική ανάγκη επίδειξης και η λαϊκή διασκέδαση ως σκηνικό υποδοχής της εξουσίας.

Όλο μαζί δεν είναι «εξευτελισμός της σοβαρότητας».

Είναι η αποικιακή της/μας κανονικότητα.

Κι αυτό σημαίνει για την πατρίδα μας κάτι πολύ πιο βαρύ από ένα κακόγουστο event.

Σημαίνει ότι στην Ελλάδα η εξουσία δεν χρειάζεται πια ούτε κύρος ούτε θεσμικό σκηνικό για να νομιμοποιηθεί. Μπορεί να ενσωματωθεί άνετα μέσα στο θέαμα. Να καθίσει δίπλα στο μπουκάλι, στο πανέρι με τα γαρίφαλα, στη «φάση». Και αυτό να θεωρηθεί κανονικότητα.

Το μπουζούκι δεν είναι εδώ «λαϊκός πολιτισμός».

Είναι χώρος απονεύρωσης. Η πολιτική μεταμφιέζεται σε event.

Η προπαγάνδα σε lifestyle. Η ισχύς σε χαβαλέ. Και έτσι δεν προκαλεί αντίσταση, αλλά συνενοχή.

 

 

Η χώρα έχει συνηθίσει να μην υπερασπίζεται τον εαυτό της ως χώρο νοήματος. Να μην πιστεύει ότι δικαιούται σοβαρότητα με τους δικούς της όρους. Να αποδέχεται ότι ο ρόλος της είναι να φιλοξενεί, να διασκεδάζει, να προσφέρει σκηνικό.

Αυτό δεν είναι αθώο.

Είναι πολιτισμική παραίτηση.

Όχι γιατί «χάσαμε την αξιοπρέπειά μας»- αυτή είναι εύκολη ρητορική.

Αλλά γιατί χάσαμε την προσδοκία ότι μπορούμε να ορίσουμε τι αξίζει σεβασμό.

Και εκεί ακριβώς η γελοιότητα παύει να είναι αστεία και γίνεται τρόπος διακυβέρνησης.

 

Something is rotten in the state of Denmark

Άμλετ, Πράξη Α’ , σκηνή Δ’

 

Ο Μεγάλος Δανός είναι ένα από τα πιο μεγαλόσωμα σκυλιά στον κόσμο. Αν σηκωθεί στα δύο του πόδια μπορεί να φτάσει ή και να ξεπεράσει τα δύο μέτρα!. Παρά το εντυπωσιακό μέγεθός του όμως, θεωρείται ένα από τα πιο φιλικά σκυλιά στον κόσμο, αν και μια φορά που πήγα να χαϊδέψω έναν, δεν πήγε πολύ καλά. Παρά το όνομά του δε - που προήλθε από το λάθος κάποιου Γάλλου φυσιοδίφη, άρεσε όμως και έμεινε- δεν προέρχεται από τη Δανία, αλλά από τη Γερμανία. Το όνομα όμως έμεινε

Μπορεί ο Μεγάλος Δανός να μην είναι τελικά Δανός, η μικρή όμως σήμερα ευρωπαϊκή χώρα μπόρεσε να βγάλει πολλούς μεγάλους Δανούς. Ο μεγάλος παραμυθάς Χάνς Κρίστιαν Άντερσεν είναι Δανός. Ο μεγάλος στοχαστής του υπαρξισμού και φιλόσοφος Σέρεν Κίρκεγκορ είναι Δανός. Ο μεγάλος συνθέτης Καρλ Νίλσεν είναι Δανός. Ο μεγάλος φυσικός Χάνς Κρίστιαν Έρστεντ που ανακάλυψε τη σύνδεση ηλεκτρισμού και μαγνητισμού είναι Δανός. Ο μεγάλος φυσικός Νιλς Μπορ που ασχολήθηκε με τη δομή του ατόμου – άσχετα αν ήρθε μετά η κβαντομηχανική και έφερε τα πάνω κάτω - είναι Δανός. Ο μεγάλος σκηνοθέτης του κινηματογράφου Καρλ Ντράγερ είναι Δανός. Η μεγάλη πεζογράφος Κάρεν Μπλίξεν είναι Δανή. Ο χαρισματικός ηθοποιός Ματς Μίκελσεν είναι Δανός. Δανός είναι επίσης και ο περίφημος σκηνοθέτης Λαρς Φον Τρίερ

Δανός όμως ήταν και ο Άμλετ. Έτσι τουλάχιστον θέλει ο Σαίξπηρ που τοποθετεί τη δράση του ομώνυμου έργου του στο βασίλειο της Δανίας. Στην πρώτη πράξη του Άμλετ, ο Σαίξπηρ βάζει στο στόμα του αξιωματικού Μάρκελλου την περιβόητη φράση «Υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας». Γιατί όμως στη Δανία; Ίσως γιατί το  1600 που γράφτηκε το περίφημο έργο του μεγάλου Άγγλου συγγραφέα, επιβίωναν ακόμη στο νησί της Αγγλίας οι μύθοι από τη δανική κατάκτησή του.

Γιατί μπορεί η Δανία σήμερα να είναι μια μικρή και φιλήσυχη χώρα, κάποτε όμως ούτε μικρή ήταν , ούτε φιλήσυχη. Το 865 μάλιστα, οι Δανοί εισέβαλλαν στην Αγγλία, κατακτώντας ένα μεγάλο μέρος του νησιού. Μάλιστα, από το 1013 μέχρι το 1042, ολόκληρη η Αγγλία βρέθηκε υπό δανική κυριαρχία με βασιλιά τον Κνούτο τον Μέγα

Στην εποχή της μεγάλης ακμής του, το βασίλειο της Δανίας περιελάμβανε τη σημερινή Δανία, τη Σουηδία, τη Νορβηγία, την Ισλανδία, τη Γροιλανδία και τα νησιά Φερόε. Η Σουηδία αποσπάστηκε από τη Δανία το 1523, ενώ η Νορβηγία ανεξαρτητοποιήθηκε το 1815. Όσο για την Ισλανδία, αυτή απέκτησε την ανεξαρτησία της μόλις το 1944

 

 

Η παρέμβαση της Bjork

Την ιδιαίτερη σχέση της Ισλανδίας με τη Δανία μας την θύμισε η γνωστή καλλιτέχνης Bjorg η οποία -με αφορμή τους λεονταρισμούς του Τραμπ σχετικά με τη Γροιλανδία- έκανε μια ανάρτηση στο fb ξύνοντας παλιές πληγές που πρόσφατα ήρθαν στην επιφάνεια

 «Εύχομαι σε όλους τους Γροιλανδούς κάθε ευλογία στον αγώνα τους για ανεξαρτησία.

Οι Ισλανδοί είναι εξαιρετικά ανακουφισμένοι που κατάφεραν να αποσχιστούν από τους Δανούς το 1944. Δεν χάσαμε τη γλώσσα μας (τα παιδιά μου θα μιλούσαν τώρα δανικά)

Και ξεχειλίζω από συμπάθεια για τους Γροιλανδούς, επανειλημμένα, ιδίως όταν αποκαλύφθηκε το θέμα της αναγκαστικής αντισύλληψης, όπου 4500 κορίτσια ηλικίας μόλις 12 ετών έβαλαν σπιράλ εν αγνοία τους μεταξύ 1966 και 1970 .... είναι στην ηλικία μου και μικρότερες... άτεκνες ....

και ακόμα και σήμερα οι Δανοί φέρονται στους Γροιλανδούς σαν να είναι άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας … απομακρύνοντας παιδιά από τους γονείς τους το 2025!

Η αποικιοκρατία μου έχει προκαλέσει επανειλημμένα ρίγη τρόμου στην πλάτη και η πιθανότητα οι φίλοι Γροιλανδοί να περάσουν  από έναν σκληρό αποικιοκράτη σε έναν άλλο είναι υπερβολικά φρικτή, ακόμη και για να τη φανταστεί κανείς.

Αγαπητοί Γροιλανδοί … Ανακηρύξτε την ανεξαρτησία σας !!!!»

 

Για ποια ακριβώς ζητήματα μιλάει η διάσημη καλλιτέχνις; Ποια είναι τα σημάδια της δανικής αποικιοκρατίας που της προκαλούν ρίγη τρόμου;

 

Η μαζική στείρωση των γυναικών της Γροιλανδίας

Ας γυρίσουμε λίγα χρόνια πίσω, όταν τον Οκτώβριο του 2023, 67 γυναίκες από τη Γροιλανδία κατέθεσαν αγωγή κατά του κράτους της Δανίας, καταγγέλλοντας παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων τους

Στις 67 γυναίκες που έκαναν την αρχή, προστέθηκαν στη συνέχεια και άλλες. Οι 143 γυναίκες που συγκεντρώθηκαν, κατήγγειλαν το κράτος της Δανίας πως, κατά τη διάρκεια γυναικολογικών εξετάσεων, εν αγνοία τους και συνεπώς χωρίς τη συγκατάθεσή τους, τους τοποθετήθηκαν σπιράλ αντισύλληψης ώστε να μην μπορούν να τεκνοποιήσουν

Κάποιες από τις γυναίκες αυτές  υποβλήθηκαν σε αυτή τη διαδικασία ακόμη και σε ηλικία 12 χρόνων, σε μια προσπάθεια – όπως όλα δείχνουν - της δανικής κυβέρνησης να μειώσει τον πληθυσμό της Γροιλανδίας, ώστε να αποφευχθεί η ανάλογη αύξηση του οικονομικού βάρους για τη Δανία.

Η Δανία είχε ανακηρύξει από το 1953 την πρώην αποικία της σε ισοδύναμο τμήμα του βασιλείου και άρχισε να κατασκευάζει συγκροτήματα κατοικιών, νοσοκομεία και εργοστάσια

Ο πληθυσμός της Γροιλανδίας τότε ήταν γύρω στους 30.000, οι περισσότεροι Inuit ((Ινουίτ είναι το όνομα των Ιθαγενών της Γροιλανδίας). Η παιδική θνησιμότητα έπεφτε και ο αριθμός των γεννήσεων αυξανόταν σταθερά. Πώς θα μπορούσε η Δανία να συντηρήσει οικονομικά την προβλεπόμενη εκτόξευση του πληθυσμού;

Κάπως έτσι φαίνεται πως αποφασίστηκε από τη Δανία ο έλεγχος των γεννήσεων στην πρώην αποικία τους. Εκτιμάται πως,  μεταξύ του 1966 και του 1970,  χιλιάδες κορίτσια και γυναίκες Ινουίτ,  υποβλήθηκαν σε αναγκαστική –και εν αγνοία τους- αντισύλληψη.

Η υπόθεση έγινε γνωστή ως “υπόθεση Spiral”, από το σχήμα του σπειροειδούς “εργαλείου”,  το οποίο, σύμφωνα με ορισμένα θύματα, ήταν αρκετά επώδυνο ενώ σε πολλές γυναίκες προκάλεσε διάφορα προβλήματα, όπως οξύ πόνο, εσωτερική αιμορραγία και κοιλιακές λοιμώξεις.

Πολλές από αυτές τις γυναίκες το είχαν στο σώμα τους για χρόνια χωρίς να το γνωρίζουν και ποτέ δεν κατάλαβαν γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν παιδιά. Μάλιστα, μία από αυτές, μόλις το 2022 διαπίστωσε πως έφερε σπιράλ.

Διαβάζουμε από το  Αντίφωνο: «Η Holga Platou κατάγεται από ένα απομακρυσμένο παραθαλάσσιο χωριό. Εργάζεται για τον Δήμαρχο του Nuuk: ό,τι τότε συνέβη, της άφησε ένα στίγμα. Και σε αυτήν έβαλαν ένα σπιράλ. Αργότερα προσπαθούσε για 26 χρόνια με τον άνδρα της να κάνει ένα παιδί. Κανόνιζαν τη συνεύρεσή τους με το ημερολόγιο, υπολογίζοντας όλες τις γόνιμες μέρες. Μάταια. Δεν ήξερε τι της συνέβαινε. Στο δρόμο, την έβριζαν «evnijuitsorsuaq», γυναίκα που δεν μπορούσε να κάνει παιδιά. Τα παιδιά είναι πολύ σημαντικά στην κουλτούρα των Γροιλανδών, είναι μία ατομική και συλλογική ευθύνη. Η Platou αποκτούσε συνέχεια φλεγμονές. Αιμορραγούσε. Πριν από κάποια χρόνια αναγκάστηκε να αφαιρέσει ένα τμήμα της μήτρας. Σήμερα είναι βέβαιη ότι όλα αυτά οφείλονταν στο σπιράλ. Ακόμη και ο άντρας της την εγκατέλειψε. Μόλις πριν από λίγα χρόνια κατάλαβε ότι αυτά συνέβαιναν και σε άλλες.

[…] Η Holga Platou έψαχνε στο Internet για τον γιατρό του χωριού, που της είχε βάλει το σπιράλ. Ακόμα δουλεύει στη Δανία. Το σκάνδαλο δεν έβλαψε την καριέρα της. “Μάλλον οι υπηρεσίες που πρόσφερε σε εμάς, τον βοήθησαν”, αναφέρει»

Η Naja Lyberth –μία από τις πρώτες γυναίκες που κινήθηκαν νομικά – κατηγορεί τη Δανία για “μαζική στείρωση” και ανέφερε πως, παρόλο που η ίδια κατάφερε να αποκτήσει παιδί στα 35 της με μεγάλες δυσκολίες, πολλές άλλες δεν τα κατάφεραν. Η ίδια, μιλώντας στον ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό της Γροιλανδίας, KNR, δήλωσε πως «θέλουμε να ανακτήσουμε τον αυτοσεβασμό μας και τον σεβασμό για τη μήτρα μας, όσο είμαστε εν ζωή. Καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να αποφασίζει αν πρέπει να κάνουμε παιδιά ή όχι»

 

H Naja Lyberth

 

Από την πλευρά της δανικής κυβέρνησης,  η υπουργός Εσωτερικών και Υγείας δήλωσε πως «πρόκειται για ένα τραγικό ζήτημα και πρέπει να βρούμε την άκρη του νήματος για το τι συνέβη, γι’ αυτό και μια ομάδα ερευνητών διεξάγει επί του παρόντος μια ανεξάρτητη και αμερόληπτη έρευνα»

Πράγματι, το 2023, το κράτος της Δανίας σε συνεργασία με τη Naalakkersuisut, την κυβέρνηση της Γροιλανδίας, ξεκίνησαν έρευνα για την υπόθεση αυτή αλλά και για άλλες πρακτικές πρόληψης της εγκυμοσύνης που εφαρμόστηκαν στη χώρα μεταξύ 1960 και 1991 – χρονιά κατά την οποία, η Γροιλανδία ανέκτησε τον έλεγχο του τομέα υγείας της

Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν ότι τουλάχιστον 4.070 γυναίκες  υποβλήθηκαν σε τοποθέτηση σπιράλ, συχνά χωρίς συναίνεση και σε αρκετές περιπτώσεις από την εφηβεία τους.

Κατά την επίσκεψή της στο Νουούκ, την πρωτεύουσα της Γροιλανδίας, στις 24/9/2025, η πρωθυπουργός της Δανίας Μέτε Φρεντέρικσεν ζήτησε συγγνώμη εκ μέρους της χώρας της από τα θύματα των αναγκαστικών στειρώσεων

«Σήμερα, μπορώ να σας πω μόνο ένα πράγμα: συγγνώμη για την αδικία που υποστήκατε επειδή ήσασταν Γροιλανδέζες. Συγγνώμη για όσα σας πήραν και για τον πόνο που σας προκάλεσε αυτό, εξ ονόματος της Δανίας», δήλωσε η Φρεντέρικσεν ενώπιον δεκάδων θυμάτων

Ανακοίνωσε επίσης, τη δημιουργία ενός ταμείου, με στόχο την αποζημίωση των γυναικών που υπήρξαν θύματα των αναγκαστικών στειρώσεων, καθώς και άλλων Γροιλανδών που υπέστησαν διακρίσεις λόγω της καταγωγής τους.

Γιατί η αναγκαστική αντισύλληψη δεν ήταν το μόνο μελανό σημείο που σκίαζε τη σχέση Γροιλανδίας και Δανίας.

 

Το "Πείραμα" 

Τη δεκαετία του 1950, στα πλαίσια ενός κοινωνικού πειράματος, 22 παιδιά Ινουίτ, ηλικίας μεταξύ πέντε και εννέα ετών, αυτά που θεωρήθηκαν πιο έξυπνα και πιο ικανά, απομακρύνθηκαν βίαια από τις οικογένειές τους και στάλθηκαν στην Κοπεγχάγη. Σκοπός του εγχειρήματος ήταν να τα εκπαιδεύσουν ώστε να γίνουν μια μικρή ελίτ ικανή να κυβερνήσει το νησί της Γροιλανδίας.

Δυστυχώς, το πείραμα αποδείχθηκε καταστροφικό για τα παιδιά αυτά. Όπως σημειώνει η επίσημη έκθεση που συντάχθηκε πολύ αργότερα για το θέμα αυτό από τη δανική κυβέρνηση  «ενώ ο στόχος της αποστολής των παιδιών, τα οποία επιλέχθηκαν, εν μέρει, για την πνευματική τους ικανότητα, στη Δανία για να μάθουν δανικά ήταν να τους δοθεί “μια καλή ζωή”, το αποτέλεσμα ήταν το αντίθετο: μοναξιά, ένα αίσθημα διαφορετικότητας και έλλειψης ριζών και μια χαμένη, διχασμένη και αβέβαιη ταυτότητα»

Από τα παιδιά αυτά, τα έξι υιοθετήθηκαν από τις δανικές οικογένειες που τα φιλοξενούσαν, ενώ τα υπόλοιπα 16 επέστρεψαν στη Γροιλανδία και πέρασαν το υπόλοιπο της παιδικής τους ηλικίας ζώντας σε ένα ειδικά κατασκευασμένο ορφανοτροφείο

Σύμφωνα με την έκθεση, τα παιδιά αυτά δεν μπόρεσαν ποτέ να ενσωματωθούν ξανά στη γροιλανδική κοινωνία – ούτε καν στις οικογένειές τους

«Σε μεγάλο βαθμό, αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι η παραμονή τους στη Δανία είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια της ικανότητάς τους να μιλούν γροιλανδικά.

Όταν έχασαν τη γλώσσα τους, έχασαν τον δεσμό τους με την γροιλανδική κοινωνία στην οποία ζούσαν, και τα παιδιά με τα οποία αλληλεπιδρούσαν, ειδικότερα, αντέδρασαν προσβάλλοντάς τους ή πειράζοντάς τους. Αργότερα στη ζωή τους, διαπίστωσαν ότι δεν θεωρούνταν “πραγματικοί Γροιλανδοί” από τους συμπατριώτες τους. Στη Δανία και στη Γροιλανδία, η εμφάνισή τους υποδήλωνε ότι ήταν Γροιλανδοί, αλλά απορρίφθηκαν ως Γροιλανδοί επειδή δεν μιλούσαν τη γλώσσα”

Η έκθεση διαπιστώνει ότι πολλά από αυτά τα παιδιά έγιναν χρήστες ουσιών και ανέπτυξαν ψυχικά προβλήματα, ενώ τα μισά  πέθαναν πριν από την ηλικία των 70 ετών.

Ακόμη και αυτά που έμειναν στη Δανία, τα περισσότερα πέθαναν σε νεαρή, ενήλικη ή εφηβική, ηλικία, με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας.

«Γενικά», ανέφερε η έκθεση, «είναι αρκετά προφανές ότι οι περισσότεροι από τους 22 πάλεψαν σε όλη τους τη ζωή με βαθιά κοινωνικά και προσωπικά προβλήματα».

Το “πείραμα” αποκαλύφθηκε δημόσια το 1998 με την έκδοση ενός βιβλίου που περιγράφει λεπτομερώς τη ζωή αυτών των παιδιών μετά το τέλος της 18μηνης παραμονής τους στη Δανία.

Μετά από δέκα χρόνια, το 2009, ο τότε πρωθυπουργός της Γροιλανδίας, Κούπικ Κλάιστ, απαίτησε δημοσίως την επίσημη συγγνώμη της Δανίας. Ο τότε πρωθυπουργός όμως, ο Λαρς Ρασμούνσεν, απαξίωσε το θέμα, δηλώνοντας πως όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. «Η ιστορία δεν αλλάζει» είπε. «Η κυβέρνηση θεωρεί την αποικιακή περίοδο ως λήξασα. Να είμαστε ικανοποιημένοι που οι καιροί έχουν αλλάξει»

Ένα χρόνο αργότερα, το 2010, γυρίστηκε η ταινία, βασισμένη στο βιβλίο που αποκάλυψε το το παιδομάζωμα

 

 

Τον Σεπτέμβριο του 2022, η πρωθυπουργός της Δανίας, Μέτε Φρέντερικσεν, ζήτησε δημόσια συγγνώμη από έξι από αυτά τα παιδιά, που είναι ηλικιωμένα άτομα πλέον, τα μόνα που ήταν ακόμα ζωντανά τότε. «Αυτό που υποστήκατε ήταν τρομερό, ήταν απάνθρωπο, ήταν άδικο και σκληρό», τους είπε

Όπως βλέπουμε, η πρωθυπουργός της Δανίας έχει έτοιμη τη συγγνώμη για κάθε περίπτωση. Η επόμενη συγγνώμη θα έρθει για τα αμφιλεγόμενα τεστ γονικής γονιμότητας που εφαρμόζονται σε γονείς Γροιλανδικής καταγωγής

Το πιο πιθανό βέβαια είναι ότι οι συγγνώμες προέρχονται κατόπιν των απειλών του παράφρονα Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε θέσει το θέμα της αγοράς ή της απόκτησης της Γροιλανδίας ήδη από την πρώτη του θητεία στο Λευκό Οίκο (2017-2021)

 

Τα τεστ γονικής ικανότητας (FKU)

Η Δανία χρησιμοποιεί ευρέως για τον πληθυσμό της ψυχομετρικά τεστ «γονικής ικανότητας», τα λεγόμενα FKU, σε νέους γονείς σε ένα πλαίσιο – όπως διατείνεται - προστασίας των παιδιών από “μη επαρκείς γονείς”. Εάν κάποιος γονιός αποτύχει σε αυτά τα τεστ, το νεογέννητο απομακρύνεται από αυτόν και μεγαλώνει υπό τη φροντίδα των κοινωνικών υπηρεσιών του δανικού κράτους

Τα τεστ όμως αυτά, η Δανία τα εφάρμοζε και για  τον πληθυσμό της Γροιλανδίας – προκαλώντας όμως μεγάλες αντιδράσεις. Σύμφωνα με τη Louise Holck, διευθύντρια του Δανικού Ινστιτούτου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, «τα τεστ δεν λαμβάνουν υπόψη πιθανά γλωσσικά εμπόδια ή πολιτισμικές διαφορές. Αυτό θέτει τους Γροιλανδούς γονείς σε κίνδυνο να αξιολογηθούν λανθασμένα»

Σε μια έκθεση του 2022, το Ινστιτούτο ανέφερε ότι, επειδή τα τεστ δεν ήταν προσαρμοσμένα ώστε να λαμβάνουν υπόψη τις πολιτισμικές διαφορές, οι Γροιλανδοί γονείς διέτρεχαν τον κίνδυνο να λάβουν χαμηλές βαθμολογίες στα τεστ, με αποτέλεσμα να συνάγεται, για παράδειγμα, ότι έχουν μειωμένες γνωστικές ικανότητες, χωρίς όμως αυτό να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα

Ζητάει δε να σταματήσει η χρήση των τεστ σε Γροιλανδούς γονείς, έως ότου οι ερωτήσεις προσαρμοστούν στη γλώσσα και τον πολιτισμό της Γροιλανδίας.

Είναι χαρακτηριστικό πως, σύμφωνα με μια έκθεση του 2022, το 5,6% των παιδιών με Γροιλανδική καταγωγή που ζουν στη Δανία απομακρύνονται από τους γονείς τους κατόπιν του FKU τεστ, σε σύγκριση με το 1% εκείνων με δανική καταγωγή.

Στην πραγματικότητα, δεν πρόκειται για μια αδυναμία των Δανών να αντιληφθούν τις «ικανότητες» των Γροιλανδών, αλλά για μια βαθιά παγιωμένη αρνητική φυλετική προκατάληψη που έχουν απέναντι στους Ινουίτ

Σύμφωνα με την Νανγιαγκουάκ Χέγκελαντ, ιδρύτρια της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης SILA360,  τόσο το σύστημα κοινωνικής αρωγής όσο και το δικαστικό σύστημα της Δανίας είναι διαποτισμένα από τον ρατσισμό κατά του «κατώτερου άλλου», όπως θεωρούν τους Ινουίτ.

«”Βλέπουν ένα μπουκάλι κρασί κι αποφασίζουν ότι είσαι αλκοολικός, γατί αυτά τα στερεότυπα έχουν για τους Ινουίτ», λέει στη Λαμπρινή Θωμά, απεσταλμένη του The Press Project . «Πάρα πολλές φορές παίρνουν τα παιδιά γιατί “ένοιωσε κάτι” ο κοινωνικός λειτουργός, που δεν καταγράφει στην έκθεση, με την οποία άρπαξαν το παιδί, ούτε μία αντικειμενική παρατήρηση. Κι αν οι Ινουίτ φτάσουν μπροστά στον  – Δανό- δικαστή, έχουν μία ώρα να παρουσιάσουν την υπόθεσή τους, χωρίς δικηγόρο, και με δεδομένα ως μόνα κριτήρια αυτά που κατέγραψε ο κοινωνικός λειτουργός. Αν ο λειτουργός γράφει “αλκοολικοί γονείς” επειδή είδε το μπουκάλι, δεν συζητείται καν η εκτίμησή του, θεωρείται ως θέσφατο. Ακόμη χειρότερα, τα έγγραφα όλα είναι στα δανέζικα και ΔΕΝ μεταφράζονται στα Ινουίτ, οπότε πολλοί γονείς δεν έχουν καν την δυνατότητα να κατανοήσουν τις κατηγορίες και να προετοιμαστούν ώστε να απαντήσουν»

Τα –αμφιλεγόμενα ούτως ή άλλως τεστ – επανήλθαν στο προσκήνιο μετά την υπόθεση της Keira Alexandra Kronvold, μιας γυναίκας γροιλανδικής καταγωγής που γέννησε το Νοέμβριο του 2024 – μια υπόθεση η οποία πυροδότησε έντονες διαμαρτυρίες

Η Kronvold είχε ήδη χάσει δύο προηγούμενα παιδιά μετά από αξιολογήσεις γονικής ικανότητας που διεξάγονταν πριν και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της

Στις 7 Νοεμβρίου του 2024, Kronvold γέννησε για τρίτη φορά και λίγες ώρες μετά τη γέννηση της κόρης της, οι κοινωνικές υπηρεσίες της Δανίας  της πήραν το νεογέννητο με την αιτιολογία ότι κρίθηκε ανεπαρκής ως μητέρα. Σε πρώτη φάση αποφασίστηκε να περνάει μόνο μία ώρα την εβδομάδα με το μωρό της, κατά τη διάρκεια της οποίας θα παρακολουθείται στενά από έναν κοινωνικό λειτουργό

Η Keira Alexandra Kronvold

 

Οι ψυχολογικές αξιολογήσεις της έγιναν από έναν ψυχολόγο που μιλάει δανικά. Η Kronvold, της οποίας η πρώτη γλώσσα είναι τα Καλαλισούτ (Δυτικά Γροιλανδικά), δεν μιλάει άπταιστα δανικά και – κατά διάρκεια της αξιολόγησης – δεν της παρείχαν διερμηνέα στη μητρική της γλώσσα

Είναι χαρακτηριστικό ένα απόσπασμα από τον φάκελο της υπόθεσής της, το οποίο  αναφέρει ότι το «γροιλανδικό της υπόβαθρο, όπου ακόμη και οι μικρές εκφράσεις του προσώπου έχουν επικοινωνιακή σημασία», θα την δυσκόλευε να προετοιμάσει το παιδί για «κοινωνικές προσδοκίες και κώδικες που είναι απαραίτητοι στη δανική κοινωνία»

Η Kronvold δήλωσε ότι οι αρχές είχαν πάρει την κόρη της «χωρίς να καταλαβαίνουν ότι η αγάπη και η παράδοσή μου ήταν πιο σημαντικές από οποιαδήποτε βαθμολογία σε τεστ» και είπε ότι θα αγωνιστεί όχι μόνο για εκείνη και την κόρη της, αλλά για όλους τους Γροιλανδούς γονείς που «έχασαν τα παιδιά τους εξαιτίας του δανικού συστήματος».

Τελικά, τον Ιανουάριο του 2025 – ίσως και κατόπιν των πιέσεων που δέχεται η Δανία από τις απειλές του παράφρονα Τραμπ που την αναγκάζουν να προσεγγίσουν τους Γροιλανδούς με ένα διαφορετικό από το συνήθη τρόπο- η κυβέρνησή της ανακοίνωσε ότι τερματίζει τη χρήση των αμφιλεγόμενων τεστ σε περιπτώσεις παιδιών με γροιλανδική καταγωγή.

«Έχουν δημιουργηθεί αμφιβολίες για το εάν ένα τυποποιημένο ψυχολογικό τεστ λαμβάνει επαρκώς υπόψη τον πολιτισμό και τη γλώσσα της Γροιλανδίας», ανέφερε  η κυβέρνηση της Δανίας.

«Ως εκ τούτου, η κυβέρνηση και η κυβέρνηση της Γροιλανδίας συμφώνησαν να καταργήσουν τη χρήση τυποποιημένων ψυχολογικών τεστ σε περιπτώσεις παιδιών με οικογένειες γροιλανδικής καταγωγής κατά την αξιολόγηση της γονικής ικανότητας»

Παρόλα αυτά, το παιδί της Keira Alexandra Kronvold δεν έχει επιστραφεί ακόμα στη μητέρα του, παρά τις εκκλήσεις της ίδιας, τις δημόσιες διαμαρτυρίες και τις πολιτικές πιέσεις τόσο στη Δανία όσο και στη Γροιλανδία — και η Kronvold συνεχίζει να παλεύει γι’ αυτό

Παρά δε την απαγόρευση των τεστ για Γροιλανδούς τον Ιανουάριο του 2025, τα αμφιλεγόμενα τεστ δεν έπαψαν να υπάρχουν για τους Δανούς, αλλά και για τους Γροιλανδούς που διαμένουν στη Δανία τόσο, ώστε να μη θεωρούνται “αρκετά Γροιλανδοί”

Με αυτό το σκεπτικό, αποσπάστηκε το μωρό της 18χρονης Γροιλανδής Ιβάνα Νικολίνε Μπρόνλουντ, μόλις μία ώρα μετά τη γέννησή του σε νοσοκομείο του Χβιντόβρε, κοντά στην Κοπεγχάγη.

Η υπόθεση αυτή έρχεται σε αντίθεση με την απαγόρευση των τεστ “γονικής επάρκειας” (FKU) για οικογένειες γροιλανδικής καταγωγής. Παρά το γεγονός ότι γεννήθηκε στη Γροιλανδία από γονείς Γροιλανδούς, οι αρμόδιες αρχές θεώρησαν ότι η Μπρόνλουντ «δεν είναι αρκετά Γροιλανδή», ώστε να υπάγεται στον νέο νόμο.

Ενδιαφέρον όμως έχει και ο λόγος για τον οποίο της αφαιρέθηκε το παιδί. Οι Αρχές λοιπόν, ενημέρωσαν την Μπρόνλουντ ότι το μωρό της αφαιρέθηκε, εξαιτίας του τραύματος που υπέστη από τον θετό της πατέρα, ο οποίος εκτίει ποινή φυλάκισης για σεξουαλική κακοποίηση σε βάρος της.

Η ίδια περιέγραψε με δάκρυα στα μάτια τη μοναδική φορά που της επέτρεψαν να δει το μωρό της για μία ώρα, χωρίς να μπορεί να το αγκαλιάσει ή να το φροντίσει. Εξέφρασε δε το εύλογο παράπονο ότι η κακοποίηση από τον πατέρα της δεν θα έπρεπε να αποτελεί αιτία τιμωρίας για την ίδια

Πέρα λοιπόν από τη σχέση Δανίας και Γροιλανδίας, ανακινούνται και άλλα ζητήματα σχετικά με την ηθική και την αξιοπιστία αυτών των τεστ

 

Η περίπλοκη σχέση Γροιλανδίας και Δανίας – Οι Ινουίτ

Όλοι οι Γροιλανδοί γνωρίζουν για τις παραπάνω υποθέσεις. Γνωρίζουν επίσης τη βίαιη μετακίνηση που υπέστησαν οι Ινουίτ τη δεκαετία του 1970, από τα προγονικά τους κυνηγετικά εδάφη σε πολυκατοικίες, με στόχο τη συγκέντρωση εργατικού δυναμικού για τα εργοστάσια που χτίζονταν.

Ο παραδοσιακός τρόπος ζωής των Ινουίτ δέχθηκε συντριπτικό πλήγμα, γεγονός που οδήγησε στη διάρρηξη των παραδοσιακών δικτύων συγγένειας και της κοινωνικής συνοχής. Αποπροσανατολισμένοι και χαμένοι, πολλοί από αυτούς τους Ινουίτ στράφηκαν στο αλκοόλ ή έπεσαν στην κατάθλιψη.

Είναι πολλές οι πληγές που έχει δημιουργήσει η κοινή ιστορία της Γροιλανδίας και της Δανίας. Μια ιστορία  που πάει πίσω 1000 χρόνια, όταν ο Έρικ ο Ερυθρός το 985 με μια αποστολή με μια ομάδα Νορβηγών Βίκιγκς ίδρυσε οικισμούς στη Γροιλανδία

Το 1721 αρχίζει η σύγχρονη δανική παρουσία στο νησί της Γροιλανδίας με αρχηγό της αποστολής τον Δανό ιεραπόστολο Χανς Έγκεδε με σκοπό να έρθει σε επαφή με τους απογόνους αυτών των εξερευνητών. Ωστόσο, αντί για Βίκινγκς, ο Έγκεδε συνάντησε μόνο τους ιθαγενείς Ινουίτ, καθώς οι οικισμοί των Βίκινγκς φαίνεται πως εγκαταλείφθηκαν σταδιακά μεταξύ του 14ου και του 15ου αιώνα

Στο σημείο αυτό, αξίζει να αναφέρουμε μερικά πράγματα για τους γηγενείς της Γροιλανδίας που –όπως προαναφέραμε-  ονομάζονται Ινουίτ. Είναι απόγονοι της νομαδικής φυλής των Τούλε (Thule), που εμφανίστηκαν στην Αλάσκα το 1000 μ.Χ. και μετακινήθηκαν στη Γροιλανδία μετά από τρεις αιώνες (1300 μ.Χ.). Σήμερα ζουν στην Αλάσκα, στον βόρειο Καναδά και στη Γροιλανδία, κοντά και γύρω από τον Αρκτικό κύκλο, και στη γλώσσα τους η λέξη Ινουίτ (Inuit) σημαίνει “άνθρωποι”

 

 

Οι Ινουίτ είναι αυτοί που κάποτε –εμείς οι Δυτικοί - αποκαλούσαμε Εσκιμώους, αν και με αυτό το όνομα αναφερόμασταν σε όλους τους λαούς της Αρκτικής. Σήμερα αυτός ο όρος θεωρείται προσβλητικός και τείνει να μην χρησιμοποιείται. Αφενός γιατί τσουβαλιάζει όλες τις πληθυσμιακές ομάδες του Αρκτικού κύκλου χωρίς σεβασμό στην αίσθηση ξεχωριστής ταυτότητας και στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της καθεμιάς και αφετέρου είναι μια ονομασία που τους δόθηκε από τους κατακτητές και όχι ο τρόπος με τον οποίο οι ίδιοι αυτοαποκαλούνται.

Παρεμπιμπτόντως, ο όρος “Eσκιμώος”  αποτελεί μεταφορά του γαλλικού esquimaux (eskimants = «τρώει ωμά», από το eski = “ωμός” + mants = “τρώει”)

 

 

Επιστρέφοντας στο 1721, η αποστολή των Δανών μετεξελίχθηκε γρήγορα σε προσπάθεια θρησκευτικής και πολιτισμικής επιβολής στον ντόπιο πληθυσμό. Οι Ινουίτ προσηλυτίστηκαν βίαια στον Λουθηρανισμό, ενώ οι πανάρχαιες τελετουργίες τους καταγγέλθηκαν και απαγορεύτηκαν.

Το 1776, η Δανία θεσμοθέτησε ένα κρατικό εμπορικό μονοπώλιο, μετατρέποντας το νησί σε κερδοφόρο κέντρο εξόρυξης ορυκτών και εκμετάλλευσης λίπους φαλαινών, διατηρώντας παράλληλα τους Ινουίτ σε καθεστώς απομόνωσης και εξάρτησης.

Μέχρι το 1953, η Γροιλανδία ήταν, στην πραγματικότητα, δανική αποικία. Από εκείνο το έτος και μετά, έγινε κομητεία της Δανίας με δική της τοπική κυβέρνηση. Το 1979 απέκτησε αυτονομία και το 2009 οι κεντρικές της εξουσίες επεκτάθηκαν σε όλους τους τομείς, εκτός από τις διεθνείς σχέσεις και την άμυνα.

Είναι τέτοιοι οι δεσμοί που έχουν αναπτυχθεί μεταξύ Γροιλανδίας και Δανίας που, παρά την επίγνωση των Γροιλανδών για τα δεινά της δανικής κυριαρχίας και τη θέλησή τους για ανεξαρτησία, πολύ λίγοι την επιθυμούν αυτή τη στιγμή, καθώς δεν θεωρούν πως είναι έτοιμοι για κάτι τέτοιο. Είναι χαρακτηριστικό πως η Δανία στέλνει περίπου 600 εκατομμύρια ευρώ ετησίως στη Γροιλανδία για να υποστηρίξει το κοινωνικό σύστημα του νησιού, συμπεριλαμβανομένης της ιατρικής περίθαλψης.

Από την άλλη μεριά, είναι βέβαιο πως οι απειλές του Ντόναλντ Τραμπ για βίαιη προσάρτηση της Γροιλανδίας στις ΗΠΑ ή για εξαγορά της Γροιλανδίας, έφεραν πιο κοντά τους Γροιλανδούς με τους Δανούς, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τις μεταξύ τους διαφορές

 

 

Μια ειρωνεία της Ιστορίας όμως, είναι ότι δεν είναι η πρώτη φορά που οι Αμερικανοί ζητούν να αγοράσουν δανικό έδαφος. Το έχουν ξανακάνει και η εξαγορά πραγματοποιήθηκε

 

 

 

Οι Δανικές Δυτικές Ινδίες. Το δουλεμπόριο και η πώλησή τους στις ΗΠΑ

Όποιος έχει διαβάσει Ιστορία, γνωρίζει ότι η εξαγορά εδαφών ήταν ο ένας από τους τρόπους με τους οποίους μεγάλωσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Ο άλλος ήταν η εξόντωση και των Ινδιάνων και ο σφετερισμός της γης τους, καθώς και οι πόλεμοι με το Μεξικό

Μία τέτοια γη που ήρθε στα χέρια των Αμερικανών μέσω εξαγοράς ήταν οι Δανικές Δυτικές Ινδίες, που σήμερα ονομάζονται Παρθένοι Νήσοι (Virgin Islands). Η ιστορία όπως βλέπετε κάνει κύκλους και πολλές φορές – όπως θα δείτε στο τέλος του άρθρου– εξελίσσεται σε φάρσα

Μιλήσαμε παραπάνω για τη μεγάλη έκταση που είχε κάποτε το βασίλειο της Δανίας. Δεν αναφέραμε όμως στο βασίλειο αυτό υπαγόταν και μια συστάδα νησιών της Καραϊβικής που ονομάζονταν Δανικές Δυτικές Ινδίες και η οποία περιελάμβανε τα νησιά St. Thomas, St. Jan και St. Croix  καθώς και 50 άλλα, μικρότερα, νησιά

Οι Δανικές Δυτικές Ινδίες αποτέλεσαν μέρος του βασιλείου της Δανίας από το 1672 έως το 1917. Μέσα σε αυτό το διάστημα, εκτιμάται ότι περίπου 120.000 Αφρικανοί σκλάβοι μεταφέρθηκαν αλυσοδεμένοι με δανικά πλοία στην Καραϊβική. Πολλοί από αυτούς δεν επέζησαν ποτέ από το ταξίδι, ενώ όσοι επέζησαν έζησαν ως σκλάβοι σε φυτείες με ζαχαροκάλαμο, κάτω από τις χειρότερες συνθήκες.

Οι απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης και εργασίας, προκάλεσαν πολλές φορές την εξέγερση των σκλάβων με πιο σημαντική αυτή του St. Jan το 1733, όταν οι σκλάβοι κατέλαβαν  και κράτησαν τον έλεγχο ολόκληρου του νησιού για περισσότερο από έξι μήνες. Μόνο με τη βοήθεια των Γάλλων και Άγγλων που διαφέντευαν τις δικές τους αποικίες σε γειτονικά νησιά της Καραϊβικής, μπόρεσαν οι Δανοί να καταστείλουν την εξέγερση.

 

Two women '...of the lowest class' in front of a house, St. Croix.

 

Οι Δανοί λένε ότι ήταν ο πρώτος λαός που κατάργησε τη δουλεία, αλλά αυτό δεν είναι απολύτως σωστό. Αυτό που ισχύει είναι ότι η Δανία ήταν η πρώτη χώρα που κατάργησε το διατλαντικό δουλεμπόριο, δηλαδή τη μεταφορά σκλάβων από τη Δυτική Αφρική στις Δυτικές Ινδίες, δηλαδή στα νησιά της Καραϊβικής. Αυτό συνέβη το 1792, με την ψήφιση ενός νομοσχεδίου που απαγόρευε το δουλεμπόριο [Forordning om Negerhandelen]. Αλλά αυτή η απαγόρευση δεν έθεσε τέλος στη δουλεία, καθώς οι ιδιοκτήτες φυτειών εξακολουθούσαν να επιτρέπεται να κατέχουν σκλάβους.

Επίσης, αυτή η απαγόρευση τέθηκε σε ισχύ μόλις δέκα χρόνια αργότερα, το 1803. Κατά τη διάρκεια αυτής της δεκαετούς περιόδου, ο αριθμός των αλυσοδεμένων σκλάβων που μεταφέρθηκαν εκτοξεύτηκε, με άμεση υποστήριξη της δανικής κυβέρνησης, η οποία εξέδωσε ευνοϊκά δάνεια για να το διευκολύνει.

Ενώ η δουλεία καταργήθηκε στις Βρετανικές Παρθένες Νήσους το 1833, στις Δανικές Δυτικές Ινδίες συνεχίστηκε ανεμπόδιστα μέχρι και το 1848. Μετά το 1848, οι πρώην σκλάβοι απασχολούνταν ως εργάτες στις ίδιες φυτείες στις οποίες είχαν εργαστεί πριν από την κατάργηση. Οι συνθήκες διαβίωσής τους δεν βελτιώθηκαν πολύ όσον αφορά τη στέγαση, την υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση ή το εισόδημα. Η δυσαρέσκεια εξαπλωνόταν, ώσπου το 1878 κορυφώθηκε με μια εργατική εξέγερση στο St. Croix

Κατά τη διάρκεια αυτής της εξέγερσης, περίπου 50 φυτείες και το μεγαλύτερο μέρος της πόλης του Φρέντερικστεντ καταστράφηκαν από πυρκαγιά, η οποία έδωσε στην εξέγερση το όνομά της: Fireburn.

"From The Revolt on St. Croix". Illustration from Illustreret Tidende, nov. 1878.

 

Μετά την εξέγερση υπήρξαν μικρές βελτιώσεις στις συνθήκες των εργατών, συμπεριλαμβανομένων υψηλότερων αμοιβών. Η μάχη τους για ανθρώπινες και λογικές συνθήκες εργασίας υπό δανική κυριαρχία δεν τελείωσε εδώ, αλλά συνεχίστηκε μέχρι την παράδοση των δανικών Δυτικών Ινδιών στις ΗΠΑ το 1917 για 25 εκατομμύρια δολάρια – και προφανώς δεν σταμάτησε με αυτήν

Η αγορά των νησιών αυτών υπαγορεύτηκε από τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ να προστατεύσουν τη νεοσύστατη τότε Διώρυγα του Παναμά ενισχύοντας τη ναυτική τους παρουσία στην Καραϊβική, ενώ η Δανία από την άλλη μεριά δεν άντεχε πλέον το οικονομικό βάρος της διατήρησης μακρινών αποικιών – ειδικά εκείνη την περίοδο, μεσούντος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Όσο για τους κατοίκους; Αυτοί ποτέ δεν ρωτήθηκαν για το ποιον αφέντη θέλουν. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι οι κάτοικοι απέκτησαν αμερικανική υπηκοότητα, μόλις το 1927

 

Το νησί του Επστάιν

Τα νησιά των Δανικών Δυτικών Ινδιών που αγοράστηκαν από τις ΗΠΑ μετονομάστηκαν αμέσως σε Αμερικανικές Παρθένες Νήσους (Virgin Islands) και τέθηκαν υπό το αμερικανικό δίκαιο και τη δικαιοδοσία των ΗΠΑ

 

 

Στο πέρασμα των ετών, τα νησιά αυτά βρέθηκαν στο στόχαστρο των υπερπλούσιων και έτσι  διαμορφώθηκε μια αγορά όπου υπερπλούσιοι από όλο τον κόσμο αγόραζαν ολόκληρα νησιά ως ιδιωτικά κτήματα

Ένας από αυτούς ήταν – τι ειρωνεία – και ο Τζέφρι Επστάιν. Ο επιχειρηματίας-σεσημασμένος παιδόφιλος που συνδέεται μυστηριωδώς με τον Ντόναλντ Τραμπ, αγόρασε ένα από αυτά τα νησιά, το Little Saint James, το 1998. Του έδωσε μάλιστα και το όνομά του, έγινε «το νησί του Epstein»

 

Το νησί του Επστάιν

 

Το νησί του Επστάιν, έκτασης περίπου 71,6 στρεμμάτων, με παραλίες, αποβάθρες και διάφορα κτίσματα, παρέμεινε στην ιδιοκτησία του μέχρι τον θάνατό του το 2019. Όπως μάλιστα μαθαίνουμε, το νησί του Επστάιν αναγράφεται στην περιβόητη ομώνυμη λίστα με τις ονομασίες «Το Νησί της Αμαρτίας» ή «Το Νησί Με τα Κορίτσια»

 

Η Ιστορία τελικά μας κάνει μεγάλη πλάκα και εμείς αποσβολωμένοι παρατηρούμε 

Στις Παρθένες Νήσους ανήλικα κορίτσια να βιάζονται από "καθωσπρέπει" δισεκατομυριούχους

τους αποικιοκράτες Δανούς να επικαλούνται τη νομιμότητα κτήσης της αποικίας τους απέναντι στον άλλο αποικιοκράτη, τις Ηνωμένες Πολιτείες

τους κατακτημένους Γροιλανδούς, απέναντι στον μεγάλο αποικιοκράτη, να προτιμούν τον παλιό - τον έχουν συνηθίσει άλλωστε

τη μικρή και φιλήσυχη Δανία να αποδεικνύεται πως έχει πολλούς σκελετούς κρυμμένους στο ντουλάπι της – και ποιος λαός δεν έχει άλλωστε;

Και τέλος τα δύο φιλαράκια, τον Τζέφρυ Επστάιν και τον Ντόναλντ Τραμπ, να συνδέονται μεταξύ τους μέσω των δύο αγορών από τη Δανία – τη συντελεσθείσα και την επιζητούμενη.

Πολύ πλάκα, πράγματι. Μόνο που τις πλάκες της Ιστορίας τις πληρώνουν οι αδύναμοι και τις χαίρονται τα καθάρματα

 

Πηγές

https://en.natmus.dk/historical-knowledge/historical-themes/danish-colonies/the-danish-west-indies/fireburn/

https://www.arctictoday.com/denmark-apologizes-for-a-heartless-social-experiment-that-took-greenland-children-from-their-families/

 https://www.facebook.com/bjork

https://www.theguardian.com/world/2024/mar/04/greenlandic-women-sue-danish-state-for-contraceptive-violation-coil?fbclid=IwY2xjawPsE2FleHRuA2FlbQIxMABicmlkETBYYUdsN3ZLd2d4Z2RUd2FCc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHhi3wAHSasbZ08a0a7WUJtu_NsmBAsb_ytnDSovKWKHQq6B3v4u3kF25NGMZ_aem_3PdpLJVqKL85U8jhalNDSQ

https://www.theguardian.com/world/2024/nov/25/danish-parenting-tests-baby-removed-from-greenlandic-mother?fbclid=IwY2xjawPsE2RleHRuA2FlbQIxMABicmlkETBYYUdsN3ZLd2d4Z2RUd2FCc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHqVa1V_nwbrKCVwjt0XqaSV_jiMxP_ZO8POX3Nq_Nxx1OOt8YCC_caoRBuEv_aem_vLgMHaJz9nwV29tNAWWduw

https://thepressproject.gr/to-onoma-mou-einai-lykos/?fbclid=IwdGRzaAPt10VjbGNrA-3XBGV4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHvsahFXElESFKg5UlhdcnDIk5e3bBNBa3vB1HPPcRtHX5FtL7t_lKWyf4u90_aem_Ih3SbK0mxLhk74Ab-3kEDQ

https://www.kathimerini.gr/world/562916395/maziki-steirosi-143-gynaikes-minyoyn-ti-dania-gia-topothetisi-spiral-en-agnoia-toys/

https://www.ethnos.gr/World/article/304861/skandalohdaniaypebaleseanagkastikhantisyllhpshxiliadesgroilandesgianaelegxeitonplhthysmotoynhsioy

https://www.lifo.gr/now/world/i-skoteini-istoria-tis-kyriarhias-ton-danon-sti-groilandia?fbclid=IwdGRzaAPR_uljbGNrA9H-xWV4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHk7sJiyjn1Hp1JDdn3R_IWXMktdqhbt4FwsTuCMdhE9M1ZNMVc3FYcSAK_tx_aem_ylLqMQ9C7LFvVcjTcDPIig

https://www.lifo.gr/now/world/dania-apozimioseis-se-groilandes-poy-ypoblithikan-se-anagkastiki-praktiki-antisyllipsis

https://www.lifo.gr/now/world/i-dania-stamata-ta-test-gonikis-ikanotitas-stoys-inoyit-apo-ti-groilandia

https://www.newsit.gr/kosmos/groilandia-i-dania-zita-syggnomi-gia-tis-anagkastikes-steiroseis/4483772/

https://www.reader.gr/kosmos/teleytaio-nisi-poy-agorasan-oi-ipa-apo-ti-dania-prepei-na-xehastei/631648?utm_source=CommentFacebook&utm_medium=social&fbclid=IwdGRzaAPcjaRjbGNrA9yNYGV4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHm7Ki12kdat5KKmKp9ukAqkDw6nsTowUsdHHhALH0F2PI6j_toR5OfpuNmju_aem_AcRM3VNTCWzLvSEMdc_vig

https://www.geografikoi.gr/inuit/

https://antifono.gr/to-oneidos-tis-groilandias-tou-manoli-vardi/

https://www.efsyn.gr/kosmos/eyropi/483072_i-dania-zita-syggnomi-gia-tin-akoysia-antisyllipsi-se-4500-gynaikes-tis

https://agonaskritis.gr/%CE%B7-%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%AE-%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B4%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%84/

https://www.lifo.gr/now/world/dania-apozimioseis-se-groilandes-poy-ypoblithikan-se-anagkastiki-praktiki-antisyllipsis

https://www.lifo.gr/now/world/i-dania-stamata-ta-test-gonikis-ikanotitas-stoys-inoyit-apo-ti-groilandia

https://www.iefimerida.gr/kosmos/salos-dania-piran-moro-genna-akatallili-kakopoioyse-pateras

Προειδοποίηση: Το άρθρο αυτό είναι άκρως ακατάλληλο και εντελώς ακατανόητο για μικροαστούς κυρΠαντελήδες ιδιώτες – και με τη σύγχρονη και με την αρχαία σημασία του όρου. Ας μην μπουν στον κόπο να το διαβάσουν. Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν την ανάγνωση

Η κοινότητα των Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας αποτελεί ένα πολύ ενδιαφέρον κοινωνικό πείραμα. Όποιος σκύψει από πάνω του καλοπροαίρετα, θα το διαπιστώσει εύκολα. Μπορεί να βρει λάθη και υπερβολές, όμως ένα είναι το βέβαιο: ότι η Κοινότητα των Προσφυγικών μας δείχνει ένα δρόμο συνύπαρξης, αλληλεγγύης και αλληλοϋποστήριξης

Για μια ακόμη φορά όμως, τα Προσφυγικά νιώθουν ότι κινδυνεύουν από τα κοράκια της «ανάπτυξης» και των «επενδύσεων» και καλούν, όπως αναφέρουν, «κάθε άνθρωπο με συνείδηση κι ενσυναίσθηση να σταθεί δίπλα στην Κοινότητα των Προσφυγικών, ενάντια στα σχέδια εκκένωσης και λεηλασίας της ιστορικής αυτής γειτονιάς των αντιστάσεων, της αυτοοργάνωσης και της προσφυγιάς»

Ακολουθεί η ανακοίνωση-κάλεσμα της Συνέλευσης Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.), όπου μέσα σε αυτήν γίνεται και ένας μικρός απολογισμός όλων όσων έχουν καταφέρει μέσα στα 16 χρόνια λειτουργίας τους

-------------------------------------------------------------------------------

 

ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΙ ΕΚΚΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ

ΣΤΗΡΙΞΤΕ - ΔΙΑΔΩΣΤΕ - ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ

 

Μέσα στο καλοκαίρι του 2025, στα κρυφά, η Περιφέρεια Αττικής μέσω προγραμματικής σύμβασης εκκίνησε τον σχεδιασμό για την καταστολή και εκκένωση της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ.Αλεξάνδρας.

Με την έναρξη του 2026, έβαλε μπροστά τη νέα φάση του σχεδίου της, με πληρωμένα άρθρα από κυβερνητικά παπαγαλάκια και την προώθηση όλων εκείνων των βημάτων που προβλέπουν τη βίαιη εκκένωση των Προσφυγικών μέσα στους επόμενους 6 μήνες και - ως συνήθως - ένα μεγάλο φαγοπότι δημόσιου χρήματος.

Μέσα στην τελευταία δεκαετία, αυτή είναι η τέταρτη φορά που κράτος και κυβέρνηση επιχειρούν να εκκενώσουν και να λεηλατήσουν τα Προσφυγικά. Αυτή μοιάζει η πιο σοβαρή από όλες και πρόκειται να τεθεί σε άμεση εφαρμογή. Όπως όλα δείχνουν, υπάρχει ένα σχέδιο που προβλέπει, τόσο τη χρηματοδότηση του έργου, με το συνολικό προϋπολογιζόμενο κόστος να ανέρχεται στα 15 εκατ. ευρώ με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση από το Περιφερειακό ΕΣΠΑ Αττικής 2021-2027, όσο και σε επίπεδο προπαγάνδας την υποτιθέμενη δημιουργία κοινωνικών κατοικιών και ξενώνων για τους συγγενείς του Αγ. Σάββα, προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί τα κοινωνικά αντανακλαστικά και ευαισθησίες.

Δε θα τους περάσει ούτε αυτή τη φορά!

Τα Προσφυγικά αποτελούν μια Κοινότητα που αριθμεί πάνω από 400 ανθρώπους, Έλληνες, πρόσφυγες και μετανάστες, μεταξύ των οποίων 50 παιδιά, ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, καρκινοπαθείς, υπερήλικες κ.α.

Στα 16 χρόνια λειτουργίας τους έχουν απομακρυνθεί οι πιάτσες παρασκευής και διακίνησης - μεταξύ άλλων και σκληρών - ναρκωτικών που λυμαίνονταν τη γειτονιά με την ανοχή της Γ.Α.Δ.Α. και έχουν συγκροτηθεί 22 αυτόνομες δομές κοινωνικής αυτάρκειας, ωφέλειας και αυτοοργάνωσης για τους ανθρώπους της Κοινότητας, αλλά και της ευρύτερης περιοχής Αμπελοκήπων και Γκυζίου. Ενδεικτικά αναφέρουμε:

Τη Δομή Παιδικού Στεκιού και Αυτομόρφωσης και τον Αυτοοργανωμένο Βρεφονηπιακό Σταθμό με καθημερινή λειτουργία και πλήρες εκπαιδευτικό πρόγραμμα, για τα παιδιά των Προσφυγικών και της ευρύτερης γειτονιάς, σε άμεση συνεργασία με σχολεία, συλλόγους γονέων και συλλόγους εκπαιδευτικών στους Αμπελόκηπους, ευρύτερα την Αττική αλλά και πανελλαδικά.

Τη Δομή Υγείας και Κοινωνικού Φαρμακείου, που προσφέρει φροντίδα στους κατοίκους της γειτονιάς που έχουν ανάγκη, σε συνεργασία με δεκάδες αυτοοργανωμένες δομές υγείας, κοινωνικά ιατρεία, σωματεία υγειονομικών, σε πανελλαδικό επίπεδο.

Τη Δομή Φιλοξενίας Θεραπευόμενων και Συνοδών του Αντικαρκινικού Νοσοκομείου “Ο Άγιος Σάββας”, σε συνεργασία με τον σύλλογο εργαζομένων του νοσοκομείου.

Τη Δομή Συλλογικού Φούρνου “Berkin Elvan” που παράγει καθημερινά ψωμί και αρτοσκευάσματα για τους κατοίκους της γειτονιάς και όλης της Αθήνας.

Τη Δομή Τεχνικών Εργασιών για τη διαρκή συντήρηση των κτιρίων των Προσφυγικών.

Τη Δομή Συλλογικού Καφενείου και Σινεμά για παιδιά κι ενήλικες, που προσφέρουν ψυχαγωγία και συμβάλλουν στην καλλιέργεια των κατοίκων της γειτονιάς και της Αθήνας ευρύτερα.

Το Κοινωνικό Κέντρο, το οποίο στεγάζει την εβδομαδιαία γενική αποφασιστική συνέλευση της Κοινότητας και τη Δομή Βιβλιοθήκης και Αναγνωστηρίου της γειτονιάς. Επίσης όλα αυτά τα χρόνια φιλοξενεί πλήθος εκδηλώσεων, παρουσιάσεων, συνελεύσεων κοινωνικού, πολιτικού και πολιτιστικού χαρακτήρα, τόσο της Κοινότητας όσο και διαφόρων άλλων κοινωνικών ομάδων και συλλογικοτήτων.

Τη Γυναικεία Δομή για τη συλλογικοποίηση γυναικών και θηλυκοτήτων με στόχο την ενδυνάμωσή τους, τη δημιουργία και τη διάχυση μιας άλλης κουλτούρας ενάντια στο πατριαρχικό σύστημα, που λειτουργεί επίσης ως χώρος φιλοξενίας γυναικών και θηλυκοτήτων σε έκτακτη ανάγκη.

Την Ομάδα Αλληλεγγύης Αστέγων, η οποία φιλοξενείται στις υποδομές της Κοινότητας και τρέφει σε πενθήμερη βάση δεκάδες ανθρώπους στο κέντρο της Αθήνας.

Όλες οι Δομές της Κοινότητας είναι ανοιχτές προς όλους και όλες και λειτουργούν στη βάση της αυτοοργάνωσης και της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Ήδη μέσα στον τελευταίο χρόνο έχει ανακοινωθεί ανοιχτά και δημόσια η απόφαση της Κοινότητας να πραγματοποιηθεί η εξωτερική ανακαίνιση των κτιρίων των Προσφυγικών, με δική της αυτοχρηματοδότηση και με τη συμμετοχή και στήριξη αρχιτεκτόνων, πολιτικών μηχανικών και άλλων ανθρώπων τεχνικής ειδίκευσης. Το σχέδιο της Περιφέρειας αποτελεί απάντηση και επιχειρεί να προλάβει την κοινωνική πρωτοβουλία για να βάλει χέρι σε δημόσιο χρήμα.

Η καινούργια προσπάθεια της Περιφέρειας αποτελεί κεντρική πολιτική εντολή και απόφαση του καθεστώτος Μητσοτάκη για τη διάλυση του μεγαλύτερου κοινωνικού εγχειρήματος αυτήν τη στιγμή στον αστικό ιστό της Αθήνας και πανελλαδικά και ενός από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης, που έχει προσελκύσει την προσοχή και το ενδιαφέρον πανεπιστημίων και φορέων πολιτισμού και παιδείας, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Η Κοινότητα των Προσφυγικών, πέραν του κοινωνικού της χαρακτήρα βρίσκεται αδιάκοπα στην πρώτη γραμμή των κοινωνικών, πολιτικών, ταξικών, διεθνιστικών αγώνων, ενώ στην Κοινότητα διαμένουν και αγωνιστές και αγωνίστριες από την Ελλάδα, την Ευρώπη, αλλά και από επαναστατικές οργανώσεις από την Τουρκία και το Κουρδιστάν. Το καθεστώς Μητσοτάκη βλέπει στα Προσφυγικά από τη μία έναν πολιτικό αντίπαλο, που επιχειρεί να καταστρέψει και από την άλλη ένα οικονομικό φιλέτο που ονειρεύεται να λεηλατήσει και να εκμεταλλευτεί.

Είναι μια πολιτική απόφαση που πίσω από τα ψέματα για αξιοποίηση της γειτονιάς έχει ως σκοπό την εκδίωξη ανθρώπων και τη διάλυση κοινωνικών μοντέλων αυτοοργάνωσης και κοινωνικής προσφοράς. Είναι σαφές ότι, πέραν των άλλων, αποτελεί ένα ακόμη προεκλογικό κόλπο μιας κυβέρνησης που καταρρέει και το μόνο που της έχει απομείνει να πουλά είναι το δόγμα “νόμος και τάξη”.

Είναι ψεύτες όταν ισχυρίζονται ότι η Περιφέρεια νοιάζεται για την κοινωνική κατοικία. Τα Προσφυγικά αποτελούν ήδη κοινωνική κατοικία για εκατοντάδες ανθρώπους που η κρίση τους πέταξε στον δρόμο και η κατάρρευση κάθε κοινωνικής δομής τους εξώθησε στην εξαθλίωση και το περιθώριο. Το σχέδιό τους να πετάξουν στον δρόμο πάνω από 400 ανθρώπους για να βολέψουν 50 δικούς τους είναι το αποκορύφωμα της υποκρισίας και της απανθρωπιάς ενός συστήματος που νοιάζεται αποκλειστικά για το δικό του κέρδος και τη λεηλασία του δημόσιου και ευρωπαικού χρήματος. Αποτελεί αισχρή δικαιολογία η λεηλασία της ήδη κοινωνικής κατοικίας των Προσφυγικών για νέες κοινωνικές κατοικίες, όταν 80.000 ακατοίκητα διαμερίσματα ιδιοκτησίας του Δήμου Αθηναίων παραμένουν άδεια και ανεκμετάλλευτα στο κέντρο της Αθήνας.

Είναι ψεύτες όταν ισχυρίζονται ότι η Περιφέρεια νοιάζεται για τους συγγενείς των καρκινοπαθών που χρόνια τώρα η Κοινότητα και οι άνθρωποι της φιλοξενούν και φροντίζουν, όταν για μέρες και βδομάδες κοιμούνται στ’ αυτοκίνητά τους, έχοντας τους δικούς τους ανθρώπους σε πολύχρονες θεραπείες. Η Κοινότητα των Προσφυγικών ήδη με δικές της δυνάμεις, εργασία και χρήματα, προσφέρει στους ανθρώπους αυτούς υγιείς συνθήκες φιλοξενίας και στήριξης. Η Περιφέρεια σκοπεύει να πετάξει στον δρόμο συγγενείς καρκινοπαθών, στήνοντας πελατειακές σχέσεις με ανθρώπους σε ανάγκη. Την ίδια στιγμή, αμέτρητα ακίνητα στην ιδιοκτησία του κράτους και της εκκλησίας βρίσκονται μόλις λίγα τετράγωνα μακριά από τα Προσφυγικά.

Είναι ψεύτες όταν ισχυρίζονται ότι η Περιφέρεια νοιάζεται για προβλήματα κοινωνικού χαρακτήρα στη γειτονιά, όταν τα Προσφυγικά αποτελούν παράδειγμα αρμονικής συνύπαρξης ανθρώπων από όλα τα μέρη του κόσμου, 27 διαφορετικών εθνικοτήτων και ανάλογων γλωσσών, πολιτισμών και θρησκειών. Όταν είναι η μόνη γειτονιά που υπάρχει δίπλα της μονάδα του ΟΚΑΝΑ και δεν υπάρχει ταυτόχρονα πιάτσα διακίνησης ουσιών. Το μόνο πρόβλημα δημόσιας ασφάλειας για την περιοχή είναι οι πολιτικές της Γ.Α.Δ.Α. και του υπουργείου ΠΡΟ.ΠΟ., που κάθε τόσο εισβάλλει με δακρυγόνα σε μια γειτονιά, η οποία συνορεύει με δύο νοσοκομεία, για να διαλύσει μια Κοινότητα αυτοοργάνωσης, που προωθεί ένα διαφορετικό μοντέλο κοινωνικής ισότητας και δικαιοσύνης.

Είναι ψεύτες όταν ισχυρίζονται ότι τους ενδιαφέρει η αξιοποίηση των Προσφυγικών και η γενικότερη ανάπτυξη της περιοχής των Αμπελοκήπων. Η ανάπλαση των Προσφυγικών θα σημάνει την εκτόξευση των ενοικίων και του κόστους ζωής σε όλη την περιοχή και τον αναγκαστικό διωγμό δεκάδων και εκατοντάδων γειτόνων μας που δε θα αντέξουν την ακρίβεια. Η συνθήκη αυτή θα έχει σταδιακά παρόμοιες συνέπειες σε όλες τις γειτονικές περιοχές και θα αλλάξει τη σύσταση των κατοίκων, εκτοπίζοντας τους ήδη υπάρχοντες προς όφελος των πλουσιοτέρων.

Καλούμε κάθε άνθρωπο με συνείδηση κι ενσυναίσθηση να σταθεί δίπλα στην Κοινότητα των Προσφυγικών, ενάντια στα σχέδια εκκένωσης και λεηλασίας της ιστορικής αυτής γειτονιάς των αντιστάσεων, της αυτοοργάνωσης και της προσφυγιάς.

Καλούμε τον καθένα και την καθεμιά να κινητοποιηθεί και να επικοινωνήσει τον αγώνα μας στη γειτονιά του, στο οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον του, στο σχολείο του, στο σωματείο του, στη δουλειά του, για την προστασία των Προσφυγικών από τα ληστρικά σχέδια των κυβερνητικών μεγαλοαπατεώνων.

Αυτοί που δεν ενδιαφέρθηκαν για τις ζωές 57 ανθρώπων στα τρένα. Αυτοί που έχουν καταντήσει την Ελλάδα τη χωματερή της Ευρώπης. Αυτοί που έχουν διαλύσει κάθε κοινωνική δομή και υπηρεσία υγείας, παιδείας, στέγασης, πολιτισμού. Αυτοί που άφησαν τόσους ανθρώπους στην περίοδο του COVID να πεθάνουν. Αυτοί που έχουν καταντήσει τον αγροτικό κόσμο και την περιφέρεια ζητιάνους. Αυτοί που έχουν διώξει από τον τόπο τους μισό εκατομμύριο νέους την τελευταία δεκαετία. Όλοι αυτοί όχι μόνο δεν αξίζουν εμπιστοσύνης ότι έχουν τον οποιοδήποτε καλό σκοπό για τα Προσφυγικά, αλλά όλοι πρέπει να γνωρίζουν τα βρώμικα σχέδια τους που κρύβονται από πίσω.

Η εκκένωση και καταστολή των Προσφυγικών θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες για την ψυχική και σωματική υγεία δεκάδων παιδιών, ηλικιωμένων και ασθενών της Κοινότητας. Πολλοί από τους τελευταίους, τον επόμενο χρόνο της εκκένωσης, δε θα βρίσκονται στη ζωή με ευθύνη της κυβέρνησης και των εντολοδόχων τους.

Η εκκένωση και καταστολή των Προσφυγικών θα έχει επιπτώσεις στο κίνημα και σε όλους τους αγώνες που δίνονται αυτή τη στιγμή, καθώς κάθε απελευθερωμένο έδαφος που χάνεται αποτελεί πλήγμα στον κοινό αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση και την αδικία που βιώνει σχεδόν ολόκληρη η κοινωνία.

Από τη μεριά μας, έχουμε ευθύνη και καθήκον να υπερασπιστούμε τα σπίτια που φροντίζουμε για να μην γκρεμιστούν όλα αυτά τα χρόνια αφιλοκερδώς, σαν να ήτανε δικά μας, κρατώντας ζωντανό ένα εθνικό και αρχιτεκτονικό μνημείο που οι κρατικοί σχεδιασμοί θα είχαν οδηγήσει στην κατάρρευση για να πλουτίσουν από την ανοικοδόμησή του. Έχουμε ευθύνη και καθήκον να υπερασπιστούμε τους ανθρώπους της Κοινότητας μας, που θα βρεθούν να κοιμούνται σε χαρτόκουτες, στην πείνα και τη δυστυχία.

Δηλώνουμε δημόσια ότι δε θα παραχωρήσουμε σπιθαμή γης στο καθεστώς και στις εταιρείες του και θα αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις για να ακυρώσουμε στην πράξη τους βρώμικους σχεδιασμούς τους, ακόμη και με τη ζωή μας. Έχουμε ιστορικό και κοινωνικό καθήκον να αγωνιστούμε και να συνεχίσουμε.

Θα φροντίσουμε, έτσι ώστε για το τεράστιο κόστος που καλούμαστε να σηκώσουμε για να προστατέψουμε τη γειτονιά και την Κοινότητά μας, το κόστος για την κυβέρνηση και τους εντολοδόχους της να είναι ακόμη μεγαλύτερο.

ΑΝ ΠΕΣΟΥΜΕ, ΘΑ ΠΕΣΟΥΜΕ ΣΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΤΟΥΣ

Καλούμε:

Τον καθένα και την καθεμιά, συλλογικότητες σωματεία, συλλόγους, οργανώσεις, κάθε άνθρωπο ξεχωριστά να κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να σπάσει η επιχείρηση καταστολής και εκκένωσης των Προσφυγικών.

Τον καθένα και την καθεμιά, άτομα, συλλογικότητες, δομές, εγχειρήματα να πλαισιώσουν ή να έρθουν να κατοικήσουν στα Προσφυγικά.

Τον καθένα και την καθεμιά να βρίσκεται σε εγρήγορση για ενδεχόμενες προβοκάτσιες από την πλευρά του κράτους και της αστυνομίας, που θα επιχειρήσουν να σπάσουν και να διαιρέσουν την Κοινότητα και τον κοινό αγώνα όλων μας.

ΟΧΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΤΟΥ - ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΏΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΝ, ΤΗΣ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ

ΟΛΗ Η ΕΥΘΥΝΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ, ΑΥΤΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΟΥΜΕΝΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΑ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Καλούμε σε Ανοιχτή Συνέλευση Αλληλεγγύης με την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών για την αναλυτική ενημέρωση σχετικά με την κατάσταση και το πλάνο της υπεράσπισης της γειτονιάς και της Κοινότητας.

Κυριακή 8/2, 17:00 στο Κοινωνικό Κέντρο της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών, Δέγλερη και Λ. Αλεξάνδρας

Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.)

 του IRafina- Dimotis Η Ραφήνα-Δημότης

 

Απόκοσμο θέαμα στο λιμάνι και τις παραλίες της Ραφήνας

Λάσπη, φερτά και τοξικά υλικά έχουν πνίξει το λιμάνι και όλο το παραλιακό μέτωπο, ως άμεση συνέπεια της καταστροφής του Μεγάλου Ρέματος

Από τη στιγμή που οι τοπικοί άρχοντες –πρώην και νυν– δέχτηκαν, χωρίς τεκμηριωμένη επίσημη μελέτη, τις βίαιες παρεμβάσεις και την ΚΑΝΑΛΟΠΟΙΗΣΗ του Μεγάλου Ρέματος,  το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο:

Καταστροφή του υγρότοπου, αποψίλωση της φυσικής βλάστησης και ανεξέλεγκτη μεταφορά φερτών υλικών με την πρώτη βροχή

Σήμερα, η λάσπη και τα τοξικά κατάλοιπα κατέληξαν στο λιμάνι και τις παραλίες της Ραφήνας, διαλύοντας τα γυμνά πρανή και απειλώντας ολόκληρο το παράκτιο και θαλάσσιο οικοσύστημα.

Πότε θα λογοδοτήσουν για αυτή την περιβαλλοντική καταστροφή;

 

ΥΓ. Εμείς πάντως, ως Attica Voice, όποτε περνάμε μπροστά από το γιαπί που κάποτε ήταν το Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας, έρχεται στο μυαλό μας το "Σκόνη, πέτρες, λάσπη" του Δημήτρη Πουλικάκου. Το αφιερώνουμε στον πρώην και στη νυν δήμαρχο της πόλης που φρόντισαν ώστε κάθε μέρα να έχουμε σκόνη, πέτρες και λάσπη 

 

 

 

Η παραπάνω φωτογραφία αναρτήθηκε στα social media από τη βουλευτή της ΝΔ, Χριστίνα Αλεξοπούλου. Είναι μια φωτογραφία με εμφανή τα σημειολογικά στοιχεία που θέλει να στείλει στον αποδέκτη. Μια εικόνα της Παναγίας και η Βουλή στο βάθος. Η πολιτική και η θρησκευτική εξουσία μαζί. Όπως στο Βυζάντιο που ο αυτοκράτορας κυβερνούσε, λέει, ελέω Θεού. «Είμαι εξουσία», φωνάζει η φωτογραφία

Η Χριστίνα Αλεξοπούλου έγινε ευρέως γνωστή το Σαββατοκύριακο με την περίφημη φράση “το τζάμπα πέθανε”, μιμούμενη έμπορο που αντιστέκεται στα παζάρια

Η απάντηση αυτή αναφερόταν στους εκπαιδευτικούς με αφορμή ερώτηση του δημοσιογράφου Τάκη Χατζή για το εάν ένας εκπαιδευτικός που διορίζεται μακριά από τον τόπο διαμονής του μπορεί να ζήσει με 800 ευρώ το μήνα και ταυτόχρονα να πληρώνει και το απαιτούμενο ενοίκιο

 

 

Η Χριστίνα Αλεξοπούλου προφανώς δεν μπορεί να ζήσει με 800 ευρώ. Γι αυτό αμείβεται εξάλλου με μερικά χιλιάρικα τουλάχιστον το μήνα. Ας όψονται βέβαια αυτοί που την ψήφισαν – που είναι βέβαιο πως οι περισσότεροι από αυτούς προσπαθούν να επιβιώσουν με 800 ευρώ

Η απάντησή της Αλεξοπούλου πάντως, εκτός από κυνισμό και έλλειψη ενσυναίσθησης για μια κατηγορία εργαζομένων που έχουν καταντήσει χαμάληδες ενός συστήματος που δεν τους υπολογίζει καθόλου, δείχνει και το πώς αυτή η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τη δημόσια παιδεία.

Μια δημόσια παιδεία που διαρκώς υποβιβάζεται υποχρηματοδοτούμενη και υποστελεχωμένη. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν δημόσια Λύκεια – και στην Αττική, όχι μόνο στην επαρχία – που λειτουργούν με κενά και ελλείψεις καθηγητών σε βασικά μαθήματα – σε μαθήματα δηλαδή που θα εξεταστούν τα παιδιά το καλοκαίρι με Τράπεζα Θεμάτων ή με Πανελλήνιες Εξετάσεις

Ας αφήσουμε όμως το θέμα της δημόσιας Παιδείας αυτό καθ’εαυτό και ας μιλήσουμε για τον απίστευτο κυνισμό που επιδεικνύουν τα μέλη της κυβέρνησης Μητσοτάκη, προεξάρχοντος του Άδωνι Γεωργιάδη. Γιατί το κάνουν; Είναι μόνο έλλειψη ενσυναίσθησης; Ή μήπως είναι εργαλείο και επίδειξη δύναμης;

Απάντηση σε αυτό το ερώτημα προσπαθεί να βρει η Φωτεινή Λαμπρίδη σε άρθρο που δημοσίευσε το tvxs και αναδημοσιεύουμε κι εμείς

-----------------------------------------

Την φράση «το τζάμπα πέθανε», ακούσαμε από τη βουλεύτρια της ΝΔ Χριστίνα Αλεξοπούλου στο Mega, ως απάντηση στο πώς μπορούν να επιβιώσουν εκπαιδευτικοί με μισθούς 800 ευρώ εν μέσω στεγαστικής και διατροφικής ακρίβειας.

Υπενθυμίζεται ότι σε ανάρτησή της στο twitter το 2019, η κ. Αλεξοπούλου είχε αναδημοσιεύσει άρθρο της εκκλησιαστικής ιστοσελίδας romfea.gr σχετικά με την «προστασία του αγέννητου παιδιού», παίρνοντας ξεκάθαρη θέση κατά των αμβλώσεων.

Στα λεγόμενά της χθες, οι δημοσιογράφοι πάγωσαν, σταυροκοπήθηκαν, οι τηλεθεατές μουδιάσαμε, ωστόσο δεν ήταν η πρώτη φορά που στέλεχος της ΝΔ γίνεται προσβλητικό απέναντι στους πολίτες εκφράζοντας άκρως κυνικό λόγο. Μήπως τελικά δεν πρόκειται για «άστοχες στιγμές» αλλά για ενσυνείδητη πολιτική επιλογή;

Τα τελευταία χρόνια, στελέχη της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας εμφανίζονται όλο και συχνότερα να απαντούν σε κοινωνικά αδιέξοδα με φράσεις που σοκάρουν όχι μόνο για το περιεχόμενό τους, αλλά για την ψυχρότητα με την οποία εκφέρονται. Από το  «αν ο κ. Καραμανλής έλεγε ότι υπάρχει θέμα ασφάλειας στα τρένα, δεν θα έμπαινε κανείς» του Άδωνι Γεωργιάδη μέχρι τα όσα ακούστηκαν πρόσφατα στην εξεταστική για το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ ο λόγος της εξουσίας στη χώρα μετατοπίζεται από τη διαχείριση προβλημάτων στη σχεδόν επιδεικτική αδιαφορία για αυτά.

Πεινάτε. Ε, και; Κατηγορούμαστε για διαπλοκή και διασπάθιση του δημοσίου χρήματος. Ε, και; Κατηγορούμαστε πως κλονίζουμε το κράτος δικαίου ελέγχοντας της Δικαιοσύνη. Ε, και; Στο τέλος της ημέρας, όπως θα πει η κυβερνητική προπαγάνδα, ο Μητσοτάκης θα εγγυηθεί τη σταθερότητα.

Η κυβέρνηση αυτή έχει ωφελήσει το κεφάλαιο όσο καμία άλλη στη μεταπολιτευτική περίοδο. Φορολογικές ελαφρύνσεις για μεγάλες επιχειρήσεις, απορρύθμιση της εργασίας, αποδυνάμωση συλλογικών συμβάσεων, εκτόξευση της επισφαλούς απασχόλησης, δημόσιο χρήμα σε λίγους και ισχυρούς, παντελής απονεύρωση ελεγκτικών μηχανισμών. Την ίδια στιγμή, οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι, η στέγη γίνεται απρόσιτη, η καθημερινότητα για μεγάλα τμήματα της κοινωνίας ασφυκτική.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο κυνισμός δεν είναι ένα λάθος. Λειτουργεί ως εργαλείο. Ένα εργαλείο που επιδιώκει να μετατοπίσει το πρόβλημα από τη δομή στην ατομική ευθύνη. Αν δεν βγαίνεις με 800 ευρώ, φταις εσύ. Τι θέλεις να σου δώσουμε τσάμπα σπίτι; Αν δεν βρίσκεις σπίτι, δεν προσπάθησες αρκετά. Αν εξαντλείσαι, «έτσι είναι η ζωή δύσκολη». Ο κυνικός λόγος απονομιμοποιεί το κοινωνικό αίτημα πριν καν διατυπωθεί πλήρως.

Ταυτόχρονα, δημιουργεί ένα σοκ. Ένα σοκ που παραλύει, προκαλεί τα μουδιάσματα που προανέφερα. Όταν η εξουσία μιλά χωρίς κανένα ίχνος ενσυναίσθησης, σπάει ένα άγραφο κοινωνικό συμβόλαιο: ότι, έστω και προσχηματικά, θα προσποιηθεί πως μας κατανοεί, μας ακούει, έχει ευθύνη να μας φροντίσει.

Αυτό το σπάσιμο του συμβολαίου δεν είναι τυχαίο όπως δεν είναι και η τυχαία η επιθετικότητα στελεχών στα ΜΜΕ (δείτε Βούλτεψη και Γεωργιάδη), σε συνθήκες που προστάζουν τουλάχιστον ταπεινότητα από την πλευρά της κυβέρνησης.

Η κυβέρνηση έχει κάνει την επιλογή της επίδειξης ισχύος «μπορούμε να το πούμε έτσι, και δεν θα μας συμβεί τίποτα»;

Το ερώτημα είναι αν ο κυνισμός είναι συνειδητή στρατηγική ή αποτέλεσμα αποθράσυνσης εξαιτίας της απόστασης της κυβέρνησης από την κοινωνία και της πεποίθησης πως τα συμφέροντα τα οποία εξυπηρετούν νυχθημερόν θα διασφαλίσουν την ισχύ τους.

Η απάντηση ίσως βρίσκεται κάπου στη μέση. Από τη μία, πρόκειται για μια εξουσία που αισθάνεται ισχυρή, πολιτικά θωρακισμένη, με θεσμούς, ΜΜΕ και οικονομικά συμφέροντα σε ευθυγράμμιση. Από την άλλη, ο κυνισμός λειτουργεί και πειθαρχικά όμως.

Δηλαδή εκπαιδεύει την κοινωνία στη χαμηλή προσδοκία, στην αποδοχή του «there is no alternative» (δεν υπάρχει εναλλακτική λύση). Εδώ οι ευθύνες της αντιπολίτευσης για την αποθράσυνση της κυβέρνησης είναι μεγάλες.

Το πυρ που ανοίγουν τα κυβερνητικά στελέχη κάθε φορά επιστρατεύοντας τον κυνισμό, φαίνεται να προσανατολίζεται σε μία κοινωνική – επαγγελματική ομάδα, ενώ στην πραγματικότητα είναι απέναντι σε όλη την κοινωνία.

Η κ. Αλεξοπούλου, με το «το τζάμπα πέθανε», δεν απευθύνεται μόνο στους εκπαιδευτικούς. Απευθύνεται σε όλους: εργαζόμενους – ες, νέους ες, άνεργους. Τους λέει ότι η εποχή των δικαιωμάτων έχει τελειώσει και ότι όποιος δεν αντέχει, περισσεύει. Είναι μια ωμή ταξική δήλωση, ειπωμένη χωρίς φόβο, σχεδόν με περηφάνια.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν τέτοιες δηλώσεις προσβάλλουν. Προφανώς και προσβάλλουν. Το ερώτημα είναι αν θα συνεχίσουν να περνούν ως «ατυχείς εκφράσεις» ή αν θα αναγνωριστούν ως αυτό που είναι: η κανονικοποίηση ενός λόγου που νομιμοποιεί την κοινωνική βία. Γιατί όταν η εξουσία μιλά κυνικά, δεν περιγράφει απλώς την πραγματικότητα. Την διαμορφώνει.

Και τότε, το «το τζάμπα πέθανε» παύει να είναι απλά μια προειδοποίηση. Γίνεται πολιτική.  Γίνεται επίθεση προς όλες και όλους. Ας μην ξεχνάμε όμως, πως οι μεγαλύτερες ασκήσεις κυνισμού έγιναν πάνω στις ζωές των προσφύγων. Όταν ο σημερινός υπουργός μετανάστευσης έλεγε πως «χωρίς νεκρούς δεν μπορούμε να έχουμε επιτυχημένη φύλαξη συνόρων», όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός παραδεχόταν τα θανατηφόρα pushbacks στο CNN. Κάποτε θα ερχόταν και η σειρά μας να ακούσουμε πως αν δεν μπορούμε να ζήσουμε με 800 ευρώ, είναι πρόβλημα μας γιατί «το τζάμπα πέθανε».

Από το craigmurray.org.uk/archives

Μετάφραση Talos

 

Ο Craig Murray είναι βρετανός πρώην διπλωμάτης, ο οποίος είχε καταγγείλει κατά τη διάρκεια της θητείας του ως πρέσβης του Ηνωμένου Βασιλείου στο Ουζμπεκιστάν την κτηνώδη δικτατορία του Καρίμοφ και την αναξιοπιστία των πληροφοριών που έπαιρνε από εκεί η Βρετανία, καθώς οι περισσότερες είχαν αντληθεί μέσω βασανιστηρίων.

Απολύθηκε για αυτή του την στάση (και κυνηγήθηκε) και στην συνέχεια παρέμεινε ακτιβιστής υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συγγραφέας και δημοσιογράφος - (https://en.wikipedia.org/wiki/Craig_Murray )

Ο Μάρεϊ λοιπόν, πήγε στο Καράκας να δει επί τόπου ποια είναι η κατάσταση στην υπό έμμεση κατοχή χώρα και να αξιολογήσει την περιγραφή που διαρρέεται στα Δυτικά ΜΜΕ. Θα παραμείνει εκεί, παράγοντας ντοκιμαντέρ και ανταποκρίσεις επί του πεδίου. Εδώ μεταφράζω ένα τμήμα από την πρώτη του ανταπόκριση. Υπενθυμίζω πως, παρότι έχουν μεσολαβήσει άλλα τέρατα και το έχουμε παραμερίσει, αυτή η ωμή επιβολή και η ληστεία του Τραμπ των πόρων της Βενεζουέλας παραμένει ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας το οποίο (θεωρητικά μιλώντας) είναι για Χάγη (μην σας πω Νυρεμβέργη) από μόνο του...

Ακολουθεί το λινκ και το απόσπασμα (φωτογραφίες στο πρωτότυπο, όπως και λινκ για συνεισφορά στη χρηματοδότηση της προσπάθειάς του): (https://www.craigmurray.org.uk/.../being-there-in-venezuela/ )

---------------------------------------------------------------------------------------------

 

«... Είμαι στο Καράκας εδώ και 48 ώρες και η αντίθεση μεταξύ αυτού που έχω δει και αυτού που είχα διαβάσει στα mainstream μέσα ενημέρωσης δεν θα μπορούσε να είναι πιο έντονη.

Διέσχισα το Καράκας με το αυτοκίνητο, από το αεροδρόμιο μέσω του κέντρου της πόλης μέχρι την αριστοκρατική συνοικία Las Mercedes. Την επόμενη μέρα περπάτησα σε όλη την πόλη και περιπλανήθηκα στη εργατική συνοικία του San Agustin. Συμμετείχα στο “Φεστιβάλ Αφροαπογόνων” και πέρασα ώρες μαζί με τους ντόπιους. Με υποδέχτηκαν θερμά και με προσκάλεσαν σε πολλά σπίτια – και αυτό σε μια συνοικία που σου λένε πως είναι εξαιρετικά επικίνδυνη.

Μετά από αυτό, συνέχισα να περπατώ για χιλιόμετρα μέσα από την τις κατοικημένες περιοχές και το κέντρο της πόλης, συμπεριλαμβανομένης της πλατείας Bolivar και της Εθνοσυνέλευσης.

Σε όλη αυτή τη διαδρομή δεν είδα ούτε ένα σημείο ελέγχου, είτε αστυνομικό είτε στρατιωτικό. Δεν είδα σχεδόν καθόλου όπλα, λιγότερα από όσα θα έβλεπες σε μια παρόμοια περιήγηση στο Whitehall. Δεν με σταμάτησαν ούτε μία φορά, είτε περπατούσα είτε οδηγούσα. Δεν είδα απολύτως κανένα σημάδι “Tσαβιστικών πολιτοφυλακών”, ούτε στις φτωχές, ούτε στις πλούσιες, ούτε στις κεντρικές περιοχές. Οδήγησα πολύ γύρω από τα προπύργια της αντιπολίτευσης, Las Mercedes και Altamira, και κυριολεκτικά δεν είδα ούτε έναν οπλισμένο αστυνομικό, ούτε έναν πολιτοφύλακα, ούτε έναν στρατιώτη. Οι άνθρωποι κυκλοφορούσαν ελεύθερα και χαρούμενα, όπως συνήθως. Δεν υπήρχε καμία αίσθηση καταπίεσης.

Και πάλι, κανείς δεν με σταμάτησε ούτε με ρώτησε ποιος είμαι ή γιατί τραβούσα φωτογραφίες. Ρώτησα τις αρχές της Βενεζουέλας αν χρειαζόμουν άδεια για να τραβήξω φωτογραφίες και να δημοσιεύσω άρθρα, και η απάντησή τους ήταν ένα απορημένο “γιατί να χρειάζεσαι;”

Στρατιωτικά σημεία ελέγχου για τη διατήρηση του ελέγχου, περιπλανώμενες συμμορίες των ένοπλων ομάδων των οπαδών του Τσάβες, όλες οι περιγραφές των μέσων ενημέρωσης για το Καράκας σήμερα είναι εξ ολοκλήρου προϊόν της προπαγάνδας της CIA και της Ματσάδο, που απλώς τις αναμασούν ένας εμπλεκόμενος δισεκατομμυριούχος και τα κρατικά μέσα ενημέρωσης.

Ξέρετε τι άλλο δεν υπάρχει; Οι περίφημες “ελλείψεις”. Το μόνο πράγμα που υπάρχει σε έλλειψη είναι η έλλειψη. Υπάρχει έλλειψη ελλείψεων. Δεν υπάρχει έλλειψη σε τίποτα στη Βενεζουέλα.

Πριν από μερικές εβδομάδες είδα στο Twitter μια φωτογραφία ενός σούπερ μάρκετ στο Καράκας που είχε αναρτήσει κάποιος για να δείξει ότι τα ράφια είναι εξαιρετικά καλά εφοδιασμένα. Έλαβε εκατοντάδες απαντήσεις, είτε ισχυριζόμενες ότι ήταν ψεύτικη, είτε ότι ήταν ένα σούπερ μάρκετ για τους πλούσιους και ότι τα καταστήματα για την πλειοψηφία ήταν άδεια.

Έτσι, έκανα ένα πείραμα στις εργατικές συνοικίες, πηγαίνοντας στα καταστήματα της γειτονιάς, όπου οι απλοί άνθρωποι κάνουν τα ψώνια τους. Όλα ήταν πολύ καλά εφοδιασμένα. Δεν υπήρχαν κενά στα ράφια. Πήγα επίσης σε υπαίθριες και υπόστεγες αγορές, συμπεριλαμβανομένης μιας εντυπωσιακά τεράστιας με πάνω από εκατό πάγκους που εξυπηρετούσαν αποκλειστικά παιδικά πάρτι γενεθλίων!

Όλοι ήταν απόλυτα άνετοι και με άφηναν να φωτογραφίζω ό,τι ήθελα. Δεν είναι μόνο τα είδη διατροφής. Υπάρχουν επίσης χρωματοπωλεία, καταστήματα οπτικών, ρούχων και υποδημάτων, ηλεκτρονικών ειδών, ανταλλακτικών αυτοκινήτων. Όλα είναι ελεύθερα διαθέσιμα.

Υπάρχει έλλειψη φυσικού νομίσματος. Οι κυρώσεις έχουν περιορίσει την πρόσβαση της κυβέρνησης της Βενεζουέλας σε ασφαλή εκτύπωση. Για να το παρακάμψουν αυτό, όλοι πραγματοποιούν ασφαλείς πληρωμές με τα τηλέφωνά τους μέσω QR code, χρησιμοποιώντας την έξυπνη εφαρμογή της Κεντρικής Τράπεζας της Βενεζουέλας. Αυτό είναι εξαιρετικά καλά εδραιωμένο – ακόμη και οι πιο απλοί πλανόδιοι πωλητές έχουν το QR code τους αναρτημένο και λαμβάνουν τις πληρωμές τους με αυτόν τον τρόπο...

Για να αγοράσω ένα τηλέφωνο και μια κάρτα SIM στη Βενεζουέλα για να έχω πρόσβαση στο διαδίκτυο, πήγα σε ένα εμπορικό κέντρο που ειδικεύεται στα τηλέφωνα. Ήταν εκπληκτικό. Τέσσερις όροφοι με μικρά καταστήματα τηλεφώνων και υπολογιστών, όλα γεμάτα με προϊόντα, οργανωμένα σε τρεις ομόκεντρους κύκλους με μπαλκόνια σε επίπεδα.... Αγόρασα ένα τηλέφωνο, μια κάρτα SIM, μικρόφωνα για πέτο, power bank, πολύπριζο για πολλαπλά συστήματα και προσαρμογέα Ethernet σε USB, όλα στο πρώτο μικρό κατάστημα που μπήκα.

Η καταχώρηση της κάρτας SIM ήταν γρήγορη και απλή. Υπάρχει καλή κάλυψη 4G παντού στο Καράκας, όπου έχω πάει, και σε μερικά σημεία υπάρχει και 5G.

Η λέξη “χαλαροί” είναι αυτή που θα χρησιμοποιούσα για να περιγράψω τους Βενεζουελάνους. Θα μπορούσες να συγχωρήσεις την παράνοια, δεδομένου ότι η χώρα βομβαρδίστηκε από τους Αμερικανούς μόλις πριν από τρεις εβδομάδες και πολλοί άνθρωποι σκοτώθηκαν. Θα περίμενες να συναντήσεις εχθρότητα προς έναν παράξενο γέρο γκρίνγκο που περιφέρεται χωρίς λόγο και φωτογραφίζει τυχαία πράγματα. Ωστόσο, δεν ένιωσα καμία εχθρότητα, ούτε από το λαό ούτε από τους αξιωματούχους.

Το αφρικανικό φεστιβάλ ήταν διδακτικό. Αν και ήταν μια κοινοτική εκδήλωση και όχι πολιτική συγκέντρωση, υπήρξαν ωστόσο πολλές αυθόρμητες φωνές και συνθήματα υπέρ του Μαδούρο. Ο καθολικός ιερέας που έδωσε την ευλογία στις εορταστικές εκδηλώσεις ξαφνικά άρχισε να μιλάει για τη γενοκτονία στη Γάζα και όλοι προσευχήθηκαν για την Παλαιστίνη. Κοινοτικοί και πολιτιστικοί παράγοντες αναφέρονταν συνεχώς στον σοσιαλισμό.

Αυτό είναι το φυσικό περιβάλλον εδώ. Τίποτα από αυτά δεν είναι επιβεβλημένο. Ο Τσάβες έδωσε δύναμη στους καταπιεσμένους και βελτίωσε τη ζωή τους με θεαματικό τρόπο, που δεν έχει πολλά παράλληλα. Το αποτέλεσμα είναι ένας γνήσιος ενθουσιασμός του λαού και ένα επίπεδο εμπλοκής της εργατικής τάξης με την πολιτική σκέψη που είναι αδύνατο να συγκριθεί με το σημερινό Ηνωμένο Βασίλειο. Είναι η αντίθεση της κούφιας κουλτούρας που γέννησε το [ακροδεξιό βρετανικό] Reform.

Είμαι πολύ επιφυλακτικός απέναντι στους δυτικούς δημοσιογράφους που προσγειώνονται σε μια χώρα και γίνονται αμέσως ειδικοί. Αν και η έντονη αντίφαση μεταξύ του πραγματικού Καράκας και του Καράκας των δυτικών μέσων ενημέρωσης είναι τόσο ακραία που μπορώ να σας την μεταφέρω αμέσως.

Σχεδόν όλα όσα έχω διαβάσει από δυτικούς δημοσιογράφους και μπορούν να ελεγχθούν αμέσως – σημεία ελέγχου, ένοπλες πολιτικές συμμορίες, κλίμα φόβου, έλλειψη τροφίμων και αγαθών – αποδεικνύονται απολύτως ψευδή. Δεν το ήξερα αυτό πριν έρθω. Πιθανώς ούτε και εσείς. Τώρα το ξέρουμε όλοι.

Έζησα για χρόνια στη Νιγηρία και το Ουζμπεκιστάν υπό πραγματικές δικτατορίες και ξέρω πώς είναι. Μπορώ να ξεχωρίσω τη θλιμμένη υποταγή από την πραγματική συμμετοχή. Μπορώ να ξεχωρίσω την αυθόρμητη από την προγραμματισμένη πολιτική έκφραση. Εδώ δεν υπάρχει δικτατορία.

Από όσο μπορώ να κρίνω, είμαι ο μόνος δυτικός δημοσιογράφος που βρίσκεται τώρα στη Βενεζουέλα. Η ιδέα ότι πρέπει να δεις με τα μάτια σου τι συμβαίνει, αντί να αναπαράγεις αυτό που σου λένε οι δυτικές κυβερνήσεις και οι πράκτορές τους, φαίνεται εντελώς ξεπερασμένη από τα mainstream μέσα ενημέρωσης. Είμαι σίγουρος ότι αυτό είναι σκόπιμο.

Όταν ήμουν στο Λίβανο πριν από ένα χρόνο, τα mainstream μέσα ενημέρωσης απουσίαζαν εντελώς, ενώ το Ισραήλ κατέστρεφε τη Νταχίγια, την κοιλάδα της Μπεκάα και το νότιο Λίβανο, επειδή ήταν μια αφήγηση που δεν ήθελαν να μεταδώσουν.

Είναι ντροπή ότι η μόνη φορά που η BBC μπήκε στο Νότιο Λίβανο ήταν από την ισραηλινή πλευρά, ενσωματωμένο στον IDF.

Το BBC, η Guardian ή οι New York Times απλά δεν θα στείλουν ανταποκριτή στο Καράκας, επειδή η πραγματικότητα είναι τόσο διαφορετική από το επίσημο αφήγημα.

Ένα αφήγημα που οι δυτικές δυνάμεις θέλουν απεγνωσμένα να σας κάνουν να πιστέψετε είναι ότι η αναπληρώτρια πρόεδρος Ντέλσι Ροντρίγκεζ πρόδωσε τον Μαδούρο και διευκόλυνε τη σύλληψή του. Αυτό δεν είναι κάτι που πιστεύει ο Μαδούρο. Δεν είναι κάτι που πιστεύει το κόμμα του και δεν κατάφερα να βρω την παραμικρή ένδειξη ότι κάποιος το πιστεύει αυτό στη Βενεζουέλα.

Η εφημερίδα των υπηρεσιών ασφαλείας, η Guardian, δημοσίευσε το πέμπτο άρθρο της με αυτό τον ισχυρισμό και το ανέδειξε ως πρωτοσέλιδο και μεγάλη αποκάλυψη. Ωστόσο, όλες οι πηγές για το άρθρο της Guardian εξακολουθούν να είναι οι ίδιες πηγές της αμερικανικής κυβέρνησης ή υποστηρικτές της Ματσάδο από την πλούσια κοινότητα των εξόριστων καπιταλιστών παρασίτων του Μαϊάμι.

Το ενδιαφέρον είναι το γιατί οι υπηρεσίες ασφαλείας θέλουν να πιστέψετε ότι η Ντέλσι Ροντρίγκες και ο αδελφός της Χόρχε, πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, είναι πράκτορες των ΗΠΑ. Η αντίσταση στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό έχει καθορίσει ολόκληρη τη ζωή τους από τότε που ο πατέρας τους βασανίστηκε μέχρι θανάτου κατόπιν εντολής της CIA, όταν ήταν μωρά. Και οι δύο εκφράζουν ανοιχτά τη συνεχή υποστήριξή τους προς τη Μπολιβαριανή Επανάσταση και προσωπικά προς τον Μαδούρο.

Το προφανές κίνητρο των Αμερικανών είναι να διαιρέσουν και να αποδυναμώσουν το κυβερνών κόμμα στο Καράκας και να υπονομεύσουν την κυβέρνηση της Βενεζουέλας. Αυτή ήταν η δική μου ερμηνεία. Ωστόσο, μου έχει επίσης υποδειχθεί ότι ο Τραμπ προωθεί έντονα την άποψη ότι η Ροντρίγκεζ είναι φιλοαμερικανή, τόσο για να διατρανώσει τη νίκη του, όσο και για να δικαιολογήσει την έλλειψη υποστήριξής του προς τη Ματσάδο. Ο Ρούμπιο και πολλοί άλλοι σαν αυτόν επιθυμούν έντονα να δουν τη Ματσάδο στην εξουσία, αλλά η εκτίμηση του Τραμπ ότι δεν έχει την υποστήριξη για να κυβερνήσει τη χώρα φαίνεται από εδώ απολύτως σωστή.

Μια παραλλαγή αυτού που μου έχει επίσης υποδειχθεί είναι ότι ο Τραμπ θέλει να παρουσιάσει την Ροντρίγκεζ ως φιλοαμερικανή για να διαβεβαιώσει τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες ότι είναι ασφαλές να επενδύσουν (αν και το γιατί ακριβώς το θέλει αυτό είναι μυστήριο).

Εν τω μεταξύ, φυσικά, οι ΗΠΑ κατάσχουν, κλέβουν και πωλούν πετρέλαιο της Βενεζουέλας χωρίς κανένα δικαίωμα με βάση το διεθνές δίκαιο. Τα έσοδα φυλάσσονται στο Κατάρ υπό τον προσωπικό έλεγχο του Τραμπ και δημιουργούν ένα τεράστιο ταμείο που μπορεί να χρησιμοποιήσει για να παρακάμψει το Κογκρέσο. Για όσους έχουν καλή μνήμη, είναι σαν το σκάνδαλο Ιράν-Κόντρα σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα.

του Ξενοφώντα Κοντιάδη

συνταγματολόγου και Καθηγητή Δημοσίου Δικαίου και Κοινωνικής Διοίκησης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

 

 

Μάλιστα.

Η Κυβέρνηση δεν φέρει ευθύνη για τους ανύπαρκτους ελέγχους ασφαλείας στο εργοστάσιο όπου σκοτώθηκαν 5 εργάτριες.

Όπως δεν φέρει ευθύνη για το χάος στις πτήσεις λόγω τεχνικών ελλείψεων στα αεροδρόμια.

Ούτε βέβαια ευθύνεται για το έγκλημα των Τεμπών, παρά τις προειδοποιήσεις προς τον υπουργό για τους κινδύνους, ακόμη και από διευθύνσεις του υπουργείου του.

Ούτε γνώριζε για τις υποκλοπές ο πρωθυπουργός, που ήταν πολιτικός προϊστάμενος της ΕΥΠ.

Και, όπως έκρινε η κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή, ευθύνες δεν έχουν μέλη της Κυβέρνησης ούτε για το σκάνδαλο διαφθοράς του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Και, ασφαλώς, για την ακρίβεια και την κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου καμία ευθύνη δεν έχει η Κυβέρνηση που χαιδεύει τα ολιγοπώλια. Για τις πυρκαγιές και τις πλημμύρες;

Εξίμισι χρόνια καήκαμε, πνιγήκαμε, βουλιάξαμε, διψάσαμε, αλλά η Κυβέρνηση δεν έχει καμία ευθύνη.

Ο κατάλογος είναι μακρύς. Θα μπορούσε να απλωθεί σε δεκάδες σελίδες, αλλά το συμπέρασμα είναι προφανές: Η Κυβέρνηση γενικά δεν έχει καμία ευθύνη για τίποτα. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα φταίνε για τα δεινά που μας πλήττουν η αντιπολίτευση ή οι πολίτες ή η άτιμη κοινωνία. Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε.

Μην τολμήσει κανείς να το αμφισβητήσει, γιατί κινδυνεύει να λοιδορηθεί, να αποκλειστεί, να τον φάει κάποιο μαύρο φίδι. Κι αν πάει μπροστά στη Βουλή, στον Άγνωστο Στρατιώτη και σηκώσει ένα πανό θα τον μπουζουριάσουν και αυτόφωρο.

Όλα πάνε καλά! Και όλοι αισθανόμαστε υπέροχα που πάνε τόσο καλά!

 

 

της Μαρίας Νάτση

 

Ίσως ήρθε η ώρα να υπερασπιστούμε όχι την γη που κατέχουμε, αλλά τη γη που μας φιλοξενεί.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Υγροτόπων που εορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Φεβρουαρίου, αποφασίσαμε να κάνουμε μία διαδρομή δίπλα στο δικό μας ποτάμι, το Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας. Να διδαχτούμε από το παρελθόν και το παρόν του, να μιλήσουμε για πλημμύρες και αντιπλημμυρικά έργα  αλλά και να μεταφερθούμε στο δέλτα του Νίγηρα και τα δάση της βροχής στο Περού.

Έπειτα προσπαθούμε να ρίξουμε μια κλεφτή ματιά στην αθέατη πλευρά των μαζικών καταστροφών, χωρίς να ξεχνάμε πως τις μεγαλύτερες μαζικές καταστροφές τις προκαλεί ο πόλεμος.

 

Μέρος πρώτο: Follow the river - Ακολούθα το ποτάμι

 

 

Μέρος δεύτερο: Follow the money - Ακολούθα το χρήμα

 

 

 

Από το CrimethInc.com ... Μετάφραση Land & Freedom

 

25/1/2026

Το Σάββατο, 24 Γενάρη, ένας πράκτορας του ICE δολοφόνησε τον Alex Pretti στην Μινεάπολη. Πέντε πράκτορες τον έριξαν στο έδαφος και τον χτύπησαν, έπειτα ένας πράκτορας τον πυροβόλησε πολλές φορές. Βίντεο τραβηγμένα από διαφορετικές οπτικές γωνίες επιβεβαιώνουν ότι ο πράκτορας πυροβόλησε τον Pretti αφού τον είχε αφοπλίσει. Αμέσως μετά τη δολοφονία, η γειτονιά του Whittier ξεσηκώθηκε και έδωσε μάχη ενάντια στο ICE, την τοπική αστυνομία και την πολιτειακή αστυνομία της Μινεσότα για πάνω από τέσσερις ώρες, αναγκάζοντάς τους εντέλει να αποχωρήσουν.

Αυτή η δολοφονία συνέβη μια μέρα μετά την ιστορική γενική απεργία στην οποία πάνω από 100.000 εργάτες από τις Δίδυμες Πόλεις διαδήλωσαν ενάντια στην κατοχή του ICE. Πολλοί άνθρωποι εξέφρασαν στην άποψη πως οι ομοσπονδιακοί πράκτορες δολοφόνησαν τον Alex ως πράξη εκδίκησης στην απεργία

Για μια ακόμα φορά, τονίζουμε τον ρόλο που οι τοπικές και οι πολιτειακές κατασταλτικές δυνάμεις παίζουν, διευκολύνοντας το ICE να συνεχίζει να δολοφονεί έχοντας ασυλία. Οι Δημοκρατικοί έχουν εκφράσει την αποδοκιμασία τους στις τακτικές του ICE, ωστόσο ούτε εκείνοι, ούτε η αστυνομία που υποθετικά λογοδοτούν σε αυτούς, δεν έχουν πράξει έως τώρα τίποτα το ουσιαστικό για να σταματήσουν τους ομοσπονδιακούς πράκτορες από το να τρομοκρατούν, να απαγάγουν και να δολοφονούν.

Τα ακόλουθα είναι η μαρτυρία ενός αναρχικού στη Μινεάπολη.

«Ξύπνησα στις 9:15 το πρωί από τον ασταμάτητο χτύπο του κινητού μου. Το πρώτο μήνυμα που διάβασα έγραφε: ‘ΕΠΕΙΓΟΝ ΑΠΟ ΤΟ WHIT/ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΑ GLAM DOLL DONUTS: Το ICE πυροβόλησε κάποιον.’ Έριξα νυσταλέα λίγο σιρόπι καφεΐνης στο μπουκάλι του νερού καθώς επεξεργαζόμουν αυτές τις πληροφορίες. Φόρεσα πέντε στρώσεις ρούχα, ένα ζευγάρι προστατευτικά γυαλιά και μια μάσκα, ειδοποίησα στη δουλειά ότι είμαι άρρωστος και έσπευσα στο σημείο.

Όταν έφτασα εκεί, υπήρχε ήδη κίτρινη ταινία γύρω από μια έκταση τριών τετραγώνων της 26ης λεωφόρου. Μασκοφόροι του ICE και της συνοριοφυλακής φρουρούσαν την περίμετρο, οπλισμένοι με καραμπίνες και σπρέι πιπεριού. Ένα ασθενοφόρο ήταν ακόμα εκεί. Ένα πλήθος είχε περικυκλώσει την περίμετρο γύρω από την κίτρινη ταινία, αλλά δεν τη διέσχιζε. Ένας φίλος με αναγνώρισε μέσα στο πλήθος και με χτύπησε φιλικά στον ώμο. Κάποιος μου είπε ότι το θύμα ήταν νεκρό. Ένα άτομο έκλαιγε. Οι περισσότεροι άνθρωποι έβριζαν τους ομοσπονδιακούς. Μια ηλικιωμένη γυναίκα φώναζε «Θα πάτε στην κόλαση!» στο πρόσωπο ενός στρατιώτη της συνοριοφυλακής. Εκείνος την απειλούσε με σπρέι πιπεριού.

Πίσω μας, στην 1η Λεωφόρο, τρία άτομα άρχισαν να κυλούν έναν κάδο απορριμμάτων στον δρόμο. Ένας πράκτορας του ICE εκτόξευσε μια χειροβομβίδα δακρυγόνου εναντίον τους. Ο φίλος μου και εγώ αρχίσαμε να τρέχουμε νότια στην 1η Λεωφόρο για να ξεφύγουμε από τα δακρυγόνα. Στρίψαμε δεξιά, έπειτα ξανά δεξιά στη λεωφόρο Nicollet, που μας οδήγησε στη γωνία των λεωφόρων Nicollet και 26ης, όπου το ICE είχε δολοφονήσει τον άνδρα μόλις μισή ώρα πριν. Εκεί υπήρχε ένα πολύ μεγαλύτερο πλήθος που βρισκόταν μπροστά σε ένα κορδόνι ομοσπονδιακών. Αναγνωρίσαμε έναν άλλο φίλο μας και τρέξαμε κοντά τους.

Ακριβώς εκείνη τη στιγμή, ακούσαμε τον δυνατό κρότο των χειροβομβίδων κρότου-λάμψης που εκτοξεύονταν ίσως δύο ή τρία τετράγωνα βορειοδυτικά από εμάς. «Θα πάρουμε το αυτοκίνητό μου», φώναξε ο φίλος μας. Ήταν παρκαρισμένος ακριβώς εκεί, στη λεωφόρο Nicollet. Στριμωχτήκαμε στο αυτοκίνητό του, έκανε αναστροφή και απομακρύνθηκε με ταχύτητα από τους πράκτορες του ICE. Κάναμε μερικές στροφές και καταλήξαμε στην γωνία της 25ης λεωφόρου και της οδού Blaisdell.

Υπήρχε μια γραμμή από μπάτσους της Μονάδας Αποκατάστασης Τάξης στην άλλη άκρη, πιο κοντά στη λεωφόρο Nicollet. Τους αναγνώρισα από τα κίτρινα γιλέκα τους. Ανάμεσα σε εμάς και τα γουρούνια, πιο κοντά στην οδό Blaisdell, μια ομάδα ανθρώπων έστηνε ένα οδόφραγμα από κάδους απορριμμάτων, τσιμεντόλιθους και ξύλινες παλέτες. Ακούσαμε τα ευρέως διαδεδομένα συνθήματα "FUCK ICE, ICE OUT!". Οι άνθρωποι χτυπούσαν τους κάδους απορριμμάτων στον ρυθμό των συνθημάτων. Κάποιος έριχνε κάτι που φαινόταν να είναι αυτοσχέδια μεταλλικά αντικείμενα με αιχμές μπροστά από το οδόφραγμα.

Καθώς πλησιάζαμε στο οδόφραγμα, οι άνθρωποι στο πλήθος άρχισαν να κυλούν τους κάδους μπροστά προς τη γραμμή της αστυνομίας. Κάποιος έβαλε φωτιά σε έναν από αυτούς. Ένας άντρας μας φώναζε, προσπαθώντας μάταια να κατευνάσει το πλήθος, αλλά κανείς δεν ήθελε να τον ακούσει. Μερικοί άνθρωποι τον συνόδευσαν αμέσως μακριά. Οι φλόγες τύλιξαν τον κάδο απορριμμάτων που καιγόταν. Ο κόσμος κύλησε και αυτόν τον κάδο μπροστά.

Η αστυνομία άρχισε να ρίχνει δακρυγόνα και σφαίρες από καουτσούκ. Το σημάδι τους δεν ήταν ιδιαίτερα καλό. Αυτή ήταν η πρώτη φορά φέτος που τους είδα να χρησιμοποιούν σφαίρες από καουτσούκ αντί για βόμβες πιπεριού ή δακρυγόνου. Το πλήθος υποχώρησε και οι μπάτσοι όρμησαν προς τα εμπρός και πέρασαν το οδόφραγμά μας. Τρεις από αυτούς έριξαν ένα άτομο και το συνέλαβαν κοντά μου, χτυπώντας τη στο πεζοδρόμιο. Φώναξα και γύρισα πίσω για ένα δευτερόλεπτο, αλλά αμέσως πνίγηκα από τα δακρυγόνα και αναγκάστηκα να οπισθοχωρήσω προς την οδό Blaisdell. Μερικοί άνθρωποι πετούσαν γυάλινα μπουκάλια και κομμάτια πάγου στους αστυνομικούς καθώς υποχωρούσαν.

Το πλήθος τράβηξε περισσότερους κάδους απορριμμάτων από τα στενά και γρήγορα άρχισε να στήνει ένα άλλο οδόφραγμα πιο πίσω. Είχα χάσει τα ίχνη του ατόμου με το οποίο είχαμε φτάσει μαζί, αλλά σύντομα βρήκα έναν άλλο γνωστό μου. Κάποιοι άρχισαν να φωνάζουν στους ανθρώπους να υποχωρήσουν δυτικά στην 26η και να συνεχίσουν να στήνουν οδοφράγματα. Αυτή η αυθόρμητη στρατηγική έπιασε. Οι άνθρωποι έτρεξαν στο δρόμο αφήνοντας πίσω τους κάδους απορριμμάτων και λάστιχα, δημιουργώντας μια σειρά από μικρά οδοφράγματα καθώς οι μπάτσοι προχωρούσαν.

Μια γυναίκα παρακολουθούσε από τη βεράντα της. Κάποιος έτρεξε και της είπε: «Κυρία, στεκόμαστε εδώ για να υπερασπιστούμε τη γειτονιά ενάντια στο ICE. Χρειαζόμαστε υλικά για οδοφράγματα. Υπάρχει κάτι στην αυλή σας που δεν θα σας πείραζε να μας παραχωρήσετε;» Έγνεψε γρήγορα και τους οδήγησε στην αυλή της, προσφέροντας ένα παρτέρι, έναν παλιό καναπέ και μια καρέκλα γκαζόν. Τρία άτομα τα μετέφεραν έξω και τα τοποθέτησαν στα οδοφράγματα.

Ενώ αυτό το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι βρισκόταν σε εξέλιξη, έφτασαν μηνύματα στο signal από άλλους που είχαν στήσει ένα οδόφραγμα τρία τετράγωνα μακριά, στη λεωφόρο Nicollet στα νότια της διασταύρωσης. Το δικό μας πλήθος βρισκόταν αντιμέτωπο με τους αστυνομικούς του τοπικού ΑΤ, ενώ το δικό τους βρισκόταν απέναντι στο ICE. Ο φίλος μου και εγώ αποφασίσαμε να σταθούμε μαζί τους. Διασχίσαμε αρκετά στενά μέχρι που βγήκαμε στην 27η λεωφόρο.

Τρέξαμε αριστερά στο τμήμα της οδού Nicollet που είναι γεμάτο εστιατόρια και που οι ντόπιοι γνωρίζουν ως "Eat Street". Υπήρχε ένα πολύ μεγαλύτερο πλήθος εκεί που στεκόταν πίσω από ένα οδόφραγμα φτιαγμένο κυρίως από ξύλινες παλέτες. Μια γραμμή πρακτόρων του ICE και της συνοριοφυλακής ήταν παραταγμένοι απέναντι. Μπορούσαμε να δούμε τον φόβο στα μάτια τους. Αυτό με έκανε να νιώσω καλά.

Μόλις πλησιάσαμε το οδόφραγμα, το ICE άνοιξε πυρ με δακρυγόνα. Είμαι εξοικειωμένος με τα δακρυγόνα, αλλά έριξαν περισσότερα από όσα έχω δει ποτέ. Δηλητηριώδη λευκά σύννεφα μας τύλιξαν. Ένιωθα σα να καίγονται οι πνεύμονές μου. Κάποιος πήρε ένα κάνιστρο και το πέταξε πίσω. Τρέξαμε νότια προς τη λεωφόρο Nicollet για να ξεφύγουμε. Όταν γύρισα να κοιτάξω πίσω μου μέσα από τα σύννεφα των δακρυγόνων, είδα τα SUV του ICE και ένα θωρακισμένο όχημα Bearcat να φεύγουν από το σημείο, με κατεύθυνση ανατολικά προς τον αυτοκινητόδρομο. Τρέξαμε στην 1η λεωφόρο, από όπου είχα ξεκινήσει, για να προσπαθήσουμε να προλάβουμε τους πράκτορες καθώς υποχωρούσαν. Στρίψαμε και τρέξαμε βόρεια πίσω στην 26η λεωφόρο. Οι άνθρωποι εκτόξευαν προς τα αυτοκίνητά τους πέτρες και κομμάτια πάγου καθώς έφευγαν προς τον παράδρομο 35W. Εκτόξευσαν περισσότερα δακρυγόνα και πράσινο καπνό από τα οχήματα καθώς διέφευγαν προς τον αυτοκινητόδρομο.

Αφού οι άνθρωποι έδιωξαν τους πράκτορες του ICE, επιστρέψαμε στη γωνία των λεωφόρων 26ης και Nicollet από τα ανατολικά. Ένας τεράστιος αριθμός πολιτειακής αστυνομίας είχε παραταχθεί στη μία άκρη της 26ης λεωφόρου, έχοντας απέναντί τους τους διαδηλωτές. Είχαν ένα «ηχητικό κανόνι» στην οροφή ενός θωρακισμένου Bearcat. Ένας από τους αστυνομικούς διάβαζε μια προειδοποιητική εντολή από ένα μεγάφωνο να διαλυθούμε.

«ΒΓΑΛΕ ΤΟΝ ΣΚΑΣΜΟ» του φώναξε ένα άτομο.

«ΠΡΟΔΟΤΕΣ!» ούρλιαξε κάποιος άλλος.

Οι πολιτειακοί αστυνομικοί εκτόξευσαν ένα μπαράζ δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου-λάμψης εναντίον μας. Κάποιος τους πέταξε ένα ισχυρό πυροτέχνημα. Εξερράγη στα πόδια τους.

Το πλήθος γύρισε πίσω βιαστικά και έστριψε αριστερά σε έναν άλλο δρόμο. Όλοι ήταν εξαντλημένοι από ένα μακρύ και έντονο πρωινό. Κάποιοι άρχισαν να κινούνται πιο αργά. Είδα τα αστυνομικά οχήματα να απομακρύνονται με ταχύτητα μέσα από το δικό τους σύννεφο δακρυγόνων, όπως ακριβώς είχαν κάνει προηγουμένως και οι πράκτορες του ICE. Μου πήρε ένα λεπτό για να συνειδητοποιήσω ότι είχαν φύγει.

Ξεγλίστρησα από τη διαμαρτυρία που συνεχιζόταν. Ήταν καιρός να αγοράσω μια πραγματική αντιασφυξιογόνα μάσκα. Πήγα σε ένα κατάστημα και αγόρασα ένα μεγάλο πακέτο θερμαντικά επιθέματα χεριών για να τα μοιράσω στο πλήθος. Μόνο όταν η αδρεναλίνη μου υποχώρησα, συνειδητοποίησα ότι δεν είχα φάει ακόμα. Λιμοκτονούσα.

Επέστρεψα στον τόπο της δολοφονίας περίπου 45 λεπτά αργότερα. Ένα τεράστιο πλήθος πάνω από 1000 άτομα είχε συγκεντρωθεί, γεμίζοντας ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο. Μου θύμισε αναμφισβήτητα την πλατεία Τζορτζ Φλόιντ. Το τετράγωνο που κάποτε ήταν η «Eat Street» είχε μετατραπεί σε πλατεία Alex Pretti.

Φαίνεται πως όλα τα μικρά οδοφράγματα που είχαν στήσει οι κάτοικοι του Whittier είχαν μεταφερθεί εδώ, αποκλείοντας και τις δύο κατευθύνσεις της λεωφόρου Nicollet. Οι άνθρωποι κάθονταν πάνω στους κάδους απορριμμάτων, χτυπώντας ρυθμικά τα καπάκια. Το πλήθος φαινόταν πιο φυλετικά ποικιλόμορφο από ό,τι είχα δει ποτέ άλλοτε σε αυτή τη γειτονιά. Μια μεξικανική σημαία κυμάτιζε κοντά στη μέση του πλήθους.

Μια νεαρή γυναίκα τοποθέτησε ένα φορητό ηχείο στη μέση του πλήθους. Όλοι σχημάτισαν έναν κύκλο γύρω του καθώς οι άνθρωποι διαδοχικά έπαιρναν τον λόγο.

Ένας νεαρός άνδρας πήρε το μικρόφωνο. Δεν θα ήταν πάνω από 20 χρονών.

«ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΈΡΘΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ. ΓΡΑΨΑΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΘΕΣ. ΚΗΡΥΞΑΜΕ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ. ΚΛΕΙΣΑΜΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΠΟΛΗ. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΝΟΤΕΡΟ ΟΠΛΟ ΠΟΥ ΈΧΟΥΝ ΟΙ ΆΝΘΡΩΠΟΙ, ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΓΥΡΙΖΕΙ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ. ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΗ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ»

Το πλήθος ξέσπασε σε ένα βροντερό χειροκρότημα, ζητωκραυγάζοντας και χτυπώντας ρυθμικά τα καπάκια των κάδων. Ο νεαρός άρχισε να φωνάζει: «ΤΕΡΜΑ ΣΤΗΝ «ΚΑΛΗ» ΜΙΝΕΣΟΤΑ! ΔΕΥΤΕΡΑ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΗ ΜΙΝΕΣΟΤΑ!»

Αντηχούσε σε όλη την πλατεία.

Η εισβολή του ICE στις Δίδυμες Πόλεις έχει ξεπεράσει εδώ και καιρό το σημείο χωρίς επιστροφή. Είναι αδιανόητο ότι η κοινωνία θα μπορούσε να επιστρέψει στην «κανονικότητα» μετά από όσα είδαμε και νιώσαμε. Η εξουσία γνωρίζει πολύ καλά ότι πρέπει να παίξουν για να κρατήσουν τώρα. Το ίδιο πρέπει να κάνουμε και εμείς.

Σήμερα, στη μάχη του Whittier, ακόμη και μέσα στα δακρυγόνα, μπορέσαμε να γευτούμε ένα ηπιότερο, καλύτερο μέλλον να μας περιμένει. Αυτοί οι ομοσπονδιακοί δολοφόνοι το γνωρίζουν επίσης. Θα τους θάψουμε κάτω από τον νέο κόσμο που κουβαλάμε στις καρδιές μας»

 

 

του Δημήτρη Βελαώρα

 

Ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι πάντα ένα απόλυτα τραγικό γεγονός. Δεν είναι όμως είδηση per se.

Για να αποτελεί είδηση πρέπει να συντρέχουν πολύ συγκεκριμένοι λόγοι. Είτε να πρόκειται για άτομα με κάποια αναγνωρισιμότητα (άλλες φορές θετική, άλλες αρνητική), είτε ο θάνατος να έχει κοινωνικές προεκτάσεις ή κάποιας μορφής κοινωνικό ενδιαφέρον.

Σε κάθε περίπτωση όμως, η ίδια η μεταφορά της είδησης ενός θανάτου πρέπει να υπακούει σε κανόνες ειδησεογραφικής ιεράρχησης, που και αυτή με τη σειρά της έχει (ή πρέπει να έχει) τους δικούς της, συγκεκριμένους, κανόνες.

Προχθές, σκοτώθηκαν με τον πλέον τραγικό τρόπο 5 γυναίκες εργάτριες σε μια «υπερσύγχρονη» βιομηχανία τροφίμων. 5 γυναίκες εργάτριες που δούλευαν νυχτέρι για το μεροκάματο γιατί δεν είχαν προφανώς άλλη επιλογή βιοπορισμού. Σκοτώθηκαν γιατί -όπως σήμερα ανακοίνωσε η Πυροσβεστική- υπήρξε πολύμηνη διαρροή προπανίου σε υπόγειο αγωγό που παρά τις καταγγελίες η εργοδοσία αδιαφόρησε να διορθώσει. Με απλά λόγια, σκοτώθηκαν (δολοφονήθηκαν για να ακριβολογούμε) 5 γυναίκες εργάτριες γιατί κάποιοι εργοδότες δεν θέλησαν να πληρώσουν για να επισκευαστούν οι ζημιές στον αγωγό, πιθανότατα γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο θα εξοικονομούσαν κάποια χρήματα για να αγοράσουν μερικές Lamborghini ακόμα ή μία νέα βίλλα στη Μύκονο.

Χθες, σκοτώθηκαν σε τραγικό τροχαίο δυστύχημα στη Ρουμανία, 7 νέοι οπαδοί μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, που πήγαιναν στη Γαλλία να παρακολουθήσουν τον αγώνα της ομάδας τους. Με ακόμα πιο απλά λόγια, σκοτώθηκαν σε ένα τροχαίο 7 νέοι άνθρωποι που πήγαιναν ταξίδι για να διασκεδάσουν, στηρίζοντας παράλληλα την αθλητική δραστηριότητα μιας κερδοσκοπικής ποδοσφαιρικής ανώνυμης εταιρίας.

Οι θάνατοι είτε στη μία είτε στην άλλη περίπτωση είναι αναμφισβήτητα τραγικά γεγονότα. Και σωστά αποτελούν είδηση για τα ΜΜΕ.

Από κει και πέρα, αυτό που συμβαίνει στα ΜΜΕ τα τελευταία 24ωρα ξεπερνά κάθε όριο δημοσιογραφικής δεοντολογίας (αν υπάρχει κάτι τέτοιο ακόμα). Και καταδεικνύει ξεκάθαρα γιατί η χώρα έχει εξελιχθεί σε χώρο παραπλάνησης, μαζικής παράκρουσης, αποβλάκωσης και τελικά καλά θεμελιωμένης ηλιθιότητας.

Σε όλα τα ΜΜΕ από το πρωί μέχρι το βράδυ προβάλλεται η είδηση για το τροχαίο όχι μόνο σαν το πρώτο θέμα αλλά και για πολλαπλάσιο χρόνο σε σχέση με το εργατικό δυστύχημα. Τρέχουν όλοι –Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πολιτικές ελίτ, δημοσιολογούντες- να δηλώσουν την απέραντη συντριβή τους για το τροχαίο, να στηρίξουν την ποδοσφαιρική ομάδα και προσθέτως (άκουσον! άκουσον!) το Κράτος ανακοίνωσε ότι με ειδική πτήση της Πολεμικής Αεροπορίας θα επιστρέψουν αύριο στη Θεσσαλονίκη οι 7 σοροί των θυμάτων του τροχαίου!!!

ΟΚ καταλαβαίνω. Δε βαριέσαι αδερφέ..... Ποιός τώρα θα τα βάλει με τις ποδοσφαιρικές ομάδες και τους οπαδούς τους, ποιός θα τα βάλει με την μεγάλη εργοδοσία και ποιός τελικά χέστηκε για την όποια άσημη εργάτρια.

Ρίξε και λίγο αίμα εκεί στα πρωινάδικα και άσε τα κορόιδα να αποβλακώνονται. Σιγά μη τους πούνε πως αύριο ίσως να είναι η σειρά τους στη δικιά τους φάμπρικα, εργοτάξιο, εργαστήριο.

Καληνύχτα Κεμάλ.